Serafina&Armand
Armand nie odjechał od razu.
Przez chwilę jeszcze stał, jakby sprawdzając, czy cisza naprawdę wróciła na swoje miejsce.
Nie chciał jej zabierać — ani gestem, ani słowem.
Zrozumiał, że Serafina potrzebuje zostać.
Nie z nim.
Z tym, co właśnie w niej wybrzmiało.
Skinął lekko głową — bardziej do siebie niż do niej — i powoli ruszył konno w stronę dworu.
Las przyjął go bezszelestnie, ale myśli nie dały się uciszyć.
Wracały do niej.
Serafina została sama, wśród Wierzb Ciszy.
Armand przez całą drogę nie mógł uspokoić – myśli.
Galopując przez las wracał obraz jak – wschód słońca o poranku dnia.
A w myślach Serafina stojąca nad brzegiem jeziora.
Wiedział, że cisza, która kocha ona – coś znaczy.
Zastanawiał się, co kryje się za tą spokojną zadumą.
Za milczeniem, które nie było pustką, lecz pełnią.
Nie szukał odpowiedzi.
Rozumiał ten stan bez zbędnych słów.
Słońce, przefiltrowane przez liście, osiadało na trawie miękko, bez pośpiechu.
Akacje poruszały się łagodnie, jakby nadal niosły echo wcześniejszej obecności.
Serafina czuła wdzięczność.
Nie za jeden moment, nie za jedną osobę — lecz za wszystko, co było dane bez prośby.
Za ziemię pod stopami.
Za ciszę, która nie domaga się wyjaśnień.
Za to, że nic nie trzeba było udowadniać.
W jej sercu rodziły się słowa.
Nie jako myśl, którą trzeba zapisać, lecz jako obecność — jak modlitwa bez formy.
Poezja nie szukała kształtu.
Była.
Serafina zamknęła na chwilę oczy i pozwoliła, by ten stan ją niósł.
Nie wiedziała jeszcze, dokąd ją zaprowadzi.
Ale wiedziała jedno — to, co przyszło w ciszy, było prawdziwe.
A gdzieś, pomiędzy drzewami, echo kopyt Armanda zniknęło.
Nie jak odejście.
Jak obietnica, że nic nie zostało przerwane — tylko odłożone we właściwym czasie.
