Podczas naszej podróży do Kinnoull Hill zatrzymaliśmy się na chwilkę, aby wsłuchać się w rytm górskiego strumienia.
Przepiękny widok, a do tego cichy szum strumyka, który koi serce.
Pozostawiam Wam tę magiczną chwilę.
Niech zostanie na długo w Waszych sercach.
Wkrótce kolejne zdjęcia i filmy z pięknego miejsca w Kinnoull Hill.
Bądźcie z nami.
Leśni – przyjaciele czekają
🌲
Między śniegiem a niebem,
droga na chwilę milknie.
Tak jakby chciała nas prowadzic
– dalej i spokojniej.
Góry nie pytają, dokąd idziesz
One uczą, jak żyć.
Uczą – szacunku,
– pogłebiają naszą miłość
W tej bieli każda myśl zwalnia,
a serce przypomina sobie,
że spokój też jest kierunkiem.
Drodzy.
Miejsce, które odwiedziłam wczoraj to cudowny zakątek w Szkocji.
Góry, las i rzeka wszystko w jednym miejscu doskonale się uzupełnia.
Szczerze – jestem pod wrażeniem tego cudownego miejsca.
W każdym kolejnym dniu mojej wyprawy po Szkocji spotykam drobne – cuda Ziemi wobec których nie idzie przejść obojętnie.
To miejsce jest – magiczne i wyjątkowe.
To w tym miejscu, kochani – powstaje chwila refleksji , respekt wobec uroku przyrody i pełen szacunek.
Rothiemurchus Lodge położone jest na terenie jednej z najstarszych i najbardziej cenionych posiadłości w Szkocji – Rothiemurchus Estate, w sercu Parku Narodowego Cairngorms.
To przestrzeń, w której natura i historia splatają się w sposób niemal nierozerwalny.
Otaczające lodge lasy są częścią ostatnich zachowanych kaledońskich lasów sosnowych w Europie.
Rosną tu drzewa, które pamiętają czasy, gdy Highlands były dzikie, surowe i nieujarzmione.
W ich cieniu płynie rzeka Spey.
Jedna z najważniejszych rzek Szkocji, od wieków obecna w życiu ludzi, zwierząt i krajobrazu.
Teren ten należał do klanu Grantów, a przez stulecia był świadkiem codziennego życia, wędrówek, polowań i zmagań z naturą, która nigdy nie była tu tłem, lecz głównym bohaterem.
Góry Cairngorms nie dominują tej przestrzeni , raczej czuwają nad nią, nadając jej poczucie trwałości i spokoju.
Rothiemurchus Lodge nie przytłacza monumentalnością.
Działa ciszą, rytmem przyrody i świadomością, że wszystko, co tu istnieje, trwało na długo przed nami i będzie trwać długo po nas.
To miejsce uczy uważności.
Zatrzymania się.
I prostego bycia bez pośpiechu.
Miejsce, które na długo pozostanie w mojej pamięci i sercu.
Drobne i małe – cuda w ciszy lasu przekazują spokój
Zabrałam szyszkę na pamiątkę- las się nie pogniewa.
(Royal Deeside, Szkocja)
Balmoral to piękne miejsce, które charakteryzuje błogi spokój, a historia jest niesiona pośród ciszy lasu i majestatu choinek o których pisałam w poprzednim poście.
To wyjątkowe miejsce ma własną architekturę.
Posiadłość została kupiona w 1852 roku przez księcia Alberta, a obecny zamek wzniesiono w latach 1853–1856 według projektu Williama Smitha z Aberdeen, z osobistymi poprawkami samego Alberta.
Od początku nie miał być pałacem władzy, lecz domem i azylem, miejscem prywatnym – głęboko osadzonym w krajobrazie Highlands.
Do dziś Balmoral pozostaje prywatną własnością monarchy i nie należy do Crown Estate.
Balmoral jest jednym z najczystszych przykładów szkockiego stylu baronialnego.
Wybór tej formy nie był przypadkowy.
Dla królowej Wiktorii i księcia Alberta styl ten stanowił świadome odwołanie do średniowiecznych zamków szkockich rodów , symboli trwałości, lojalności i więzi z ziemią.
Strzeliste wieże, smukłe baszty i asymetryczna bryła nie są wyłącznie dekoracją.
Wieże pełnią funkcję symboliczną: pionowe linie kierują wzrok ku górze, podkreślając ideę czujności, porządku i ciągłości ponad zmiennością czasu.
Dla Alberta, zafascynowanego historią i architekturą, były wyrazem odpowiedzialności i struktury.
Dla Wiktorii poczuciem bezpieczeństwa i schronienia, szczególnie po śmierci męża, gdy Balmoral stało się miejscem jej osobistej ciszy.
Styl baronialny niósł też romantyczną wizję Szkocji. Surowej, lecz wiernej tradycji; dzikiej, ale zakorzenionej.
Highlands były dla Wiktorii przestrzenią autentyczności i oddechu od dworskiego ceremoniału.
Dlatego Balmoral nie miał imponować rozmachem, lecz znaczeniem.
Zamek wzniesiono z lokalnego granitu z Aberdeenshire.
Kamień twardy i odporny na surowy klimat północnej Szkocji.
Jego szaro-srebrna barwa zmienia się wraz ze światłem: w pochmurne dni stapia się z krajobrazem, a w słońcu nabiera niemal perłowego połysku.
To architektura, która nie dominuje nad naturą, lecz z nią współpracuje.
Charakterystyczne elementy stylu baronialnego — krenelaże, wykusze, strome dachy — mają zarówno wymiar estetyczny, jak i praktyczny, chroniąc przed wiatrem, śniegiem i deszczem.
Wieża zegarowa stanowi symboliczny punkt odniesienia, a mimo rozległości cała bryła zachowuje harmonię proporcji.
Wnętrza Balmoral podporządkowane są idei domu, a nie reprezentacyjnego pałacu.
Dominują naturalne materiały: kamień, drewno, ciężkie tkaniny i ręcznie wykonane detale. Wszystko to tworzy atmosferę schronienia i spokoju miejsca, które miało być azylem dla rodziny królewskiej, a nie manifestem władzy.
Balmoral Castle to architektura znaczeń: trwałość bez przepychu, godność bez ostentacji i cisza, która przyjmuje formę.
Drodzy.
W kolejnej podróży po Szkocji zabiorę Was do zamku.
Jednak zanim pojawią się mury Balmoral Castle, poprowadzę Was przez rzekę.
Nie jest ona tylko elementem krajobrazu — stanowi próg, który naturalnie wycisza i spowalnia krok.
To rzeka Dee, jedna z najbardziej charakterystycznych rzek północno-wschodniej Szkocji.
Jej ciemna, chłodna woda płynie nieprzerwanie od gór Cairngorms ku Morzu Północnemu, niosąc w sobie historię regionu i pamięć krajobrazu.
Od wieków była osią życia: wyznaczała szlaki, dawała pożywienie, broniła dostępu do ziem, a dziś w ciszy prowadzi w głąb szkockiej opowieści.
Most nad rzeką nie oddziela on łączy.
Jest chwilą zawieszenia pomiędzy światem codziennym a przestrzenią, w której czas zaczyna płynąć inaczej.
Szum wody, omszałe kamienie, brzegi porośnięte świerkami i jodłami wszystko tu mówi półgłosem.
Po obu stronach rzeki stoją drzewa pamiętające więcej niż jedno pokolenie.
Wysokie choinki i stare buki zdają się czuwać nad nurtem, jakby wiedziały, że każdy, kto przechodzi tędy dalej, powinien najpierw zamilknąć.
To właśnie tutaj zaczyna się droga jeszcze bez murów, bez wież, bez herbów.
Najpierw rzeka.
Potem las.
Dopiero na końcu pokarzę Wam zamek.
Drodzy.
W dzisiejszym poście kilka ciekawych – refleksji z naszej wyprawy do Szkocji.
Towarzyszycie nam już od kilku lat w naszych wędrówkach – wirtualnie.
I bardzo Wam za to dziękuję.
Dziękuję, że:,, Jesteś ze mną w tej podróży ”
Miejsca które odwiedzam są również Waszym udziałem,
Wasze- komentarze wyraźnie to potwierdzają.
A ja z przyjemnością je dla Was publikuję.
Uwielbiam góry.
Budzą mój podziw i zachwyt.
W tym miejscu powstaje- refleksja i szacunek.
Ale nie tylko tutaj właściwe w każdym miejscu na Ziemi można cieszyć się z pięknego krajobrazu i wyrażać swoją wdzięczność.
Na pewno i Wy macie swoje- ulubione zakątki. Śmiało piszcie – jakie ? – chętnie poczytam.
A dzisiaj, kochani zdjęcia z naszego pierwszego miejsca w którym się zatrzymaliśmy , jak i również – troszkę historii, która z pewnością się przyda i poszerzy nasze horyzonty.
Jak ja to zawsze piszę – trochę wiedzy nie za mało.
Czasem wystarczy zatrzymać się dosłownie na chwilę w miejscu, które tak naprawdę niczego od nas nie oczekuje.
Las uczy ciszy, góry pokory, a stare mury przypominają, że to, co trwa najdłużej, rodzi się bez pośpiechu.
Hotel w Szkocji – Campus O’May Hotel Ballater położony jest w sercu szkockiej przyrody, gdzie historia splata się z zielenią, a cisza ma własny głos.
Położony w Aberdeenshire – Campus O’May otoczony jest rozległym terenem o powierzchni około 16 hektarów.
Ziemia o bogatej historii, sąsiadująca z obszarami należącymi do rodziny królewskiej, w tym z terenami Balmoral Castle – szkockiej rezydencji monarchii od XIX wieku.
Dawniej była to posiadłość myśliwska, dziś miejsce, w którym historia, natura i cisza szkockich Highlands spotykają się w harmonii, dając poczucie przestrzeni, oddechu i ponadczasowego spokoju.
Dobrze tu pobyć i nacieszyć oczy górskim klimatem.
Nasza wycieczka dopiero się rozpoczęła.
To nie koniec historii, – pięknych widoków oraz wszelkich informacji , które pozwolą nam lepiej poznać miejsca które odwiedzamy.
Bądźcie zatem z nami na bieżąco.
Życzę Wam miłego dnia.
♥️