Noc zapadła wcześniej niż zwykle.
W pokoju paliła się tylko jedna świeca. Płomień drżał lekko, jakby i on nie był pewien, czy powinien zostać do końca.
Armand stał przy oknie dłużej, niż zamierzał.
Dwór spał półgłosem.
Z oddali dochodził szum drzew — równy, niezmienny.
Taki sam jak w ogrodzie Serafiny.
To podobieństwo bolało bardziej, niż powinno.
Odwrócił się powoli.
Biurko stało przy ścianie, proste, surowe. Na nim kartka. Pióro. Czysta przestrzeń.
Usiadł.
Przez chwilę nie zrobił nic.
Myśli układały się szybciej niż słowa, lecz żadna z nich nie wydawała się właściwa.
Obowiązek miał swoje miejsce. Wdzięczność również.
Lecz to, co poruszyło się w nim tamtego dnia w ogrodzie, nie miało jeszcze imienia.
Zanurzył stalówkę w atramencie.
Napisał: ,,Serafino,
Nie wiem, czy słowa powinny wyprzedzać ciszę, która między nami zapadła…”
Zatrzymał się.
Spojrzał na to zdanie długo.
Czy to było za wiele?
Czy za mało?
Nie pisał dalej.
Zamiast tego oparł czoło na dłoni.
W jego myślach nie było już dworu ani lekarzy.
Było światło przesączające się przez liście i jego myśli.
Był zapach róż oraz moment, w którym ich spojrzenia spotkały się bez potrzeby wyjaśnień.
Wiedział jedno.
Nie pisał z tęsknoty.
Pisał z potrzeby prawdy.
A prawda nie zawsze przychodzi w pełnym zdaniu.
Świeca przygasła lekko. Kartka pozostała otwarta.
Nie złożył jej.
Nie schował.
Nie dokończył listu.
Tego samego wieczoru, gdy noc obejmowała dwór, w ogrodzie Serafiny światło było inne.
Nie paliła świecy.
Stała przy sztaludze, a poranek dopiero budził kolory.
Obraz wciąż był niedokończony.
Zatrzymała pędzel w pół ruchu.
Przyjrzała się płótnu uważniej.
Zmieniło się coś w kompozycji.
Cień przybrał głębię, której wcześniej tam nie było. Światło stało się łagodniejsze.
Nie myślała o liście.
Nie wiedziała, że został rozpoczęty.
Myślała o bukiecie.
Czy przyniósł ulgę chorej ?
Czy choć na chwilę rozjaśnił jej pokój ?
Uśmiechnęła się lekko.
Gest był ważniejszy niż odpowiedź.
Poprowadziła pędzel pewniej.
Nie malowała tęsknoty.
Malowała obecność.
I choć nie wiedziała jeszcze, że w innym miejscu ktoś zmaga się z niedokończonym zdaniem, jej serce było spokojne.
Bo czasem to, co najważniejsze, nie potrzebuje natychmiastowego wyjaśnienia.
W jednym pokoju leżała kartka z urwanym początkiem.
A w ogrodzie Serafiny dojrzewał obraz.
Oboje, nie wiedząc o sobie nawzajem, zrobili tego wieczoru krok.
Krok ku prawdzie, którą tak trudno wyrazić.