Szafira stała samotnie na pokładzie.
Nie dlatego, że oddzielała się od załogi lecz dlatego, że czasem kapitan musi przyjąć ciężar w ciszy.
Nie jest łatwo prowadzić statek, gdy nie wszystkie odpowiedzi są widoczne od razu.
Być kapitanem to nie tylko wydawać rozkazy to brać odpowiedzialność także za lęki, których inni nie wypowiadają głośno.
Jej serce było zwrócone ku załodze.
Wiedziała, że każda decyzja musi być dobrze wyważona z godnością i szacunkiem dla załogi.
Obrany kurs miał jeden cel: dobro tych, którzy jej zaufali.
Wiedziała, że nie zawsze rozumieją jej wybory w chwili, gdy należy wybierać.
W chwili w której decyzje należy podjąć sprawnie i szybko, często ryzykując.
Wierzyła jednak, że z czasem zobaczą sens drogi.
Morze tego wieczoru było spokojne. Ale Szafira wiedziała, że to tylko pewien moment – ciszy.
Fale delikatnie uderzały o burtę.
Spokojne morze jak delikatna nuta – pieśni, która dawała jej wewnętrzny spokój.
Cisza której każdy na pokładzie potrzebował.
W świetle księżyca pozwoliła myślom płynąć spokojnie.
Nie ku władzy.
Nie ku sile ale ku mądrości.
Ufała swoim ludziom.
Była z nich dumna, szczególnie z ich odwagi, pracy, a nawet z wątpliwości, bo wiedziała, że pytania rodzą się tam, gdzie komuś naprawdę zależy.
Patrząc w nocne niebo, miała jedną nadzieję:
aby los poniósł ich wszystkich bezpiecznie, nawet jeśli droga okaże się trudniejsza, niż ktokolwiek przewiduje.
Statek trwał.
Załoga oddychała jednym rytmem.
A to, na chwilę obecną, było wystarczające.
