Nie wszystkie chwile trzeba nazwać.
Niektóre po prostu trwają i uczą.
Czasem wystarczy pozwolić sercu odpocząć- bez tłumaczenia się światu.
Popołudniowe przesłanie
Po nocy przychodzi światło
Każdy świt to obietnica, że nawet po najciemniejszej nocy można się obudzić i odnaleźć własny spokój. Trudne momenty w naszym życiu to nie tylko próba, ale w pewnym sensie, drodzy obraz, w którym możemy głębiej wejrzeć w siebie.
Nawet, jeśli dzień wczorajszy był ciężarem – nowy może być piękny i pozostać wspomnieniem, które uczy.
Serce, które tak długo czekało na ciszę, wreszcie słyszy własny rytm.
Nie musimy od razu pędzić, wystarczy usiąść przy brzegu dnia, poczuć zapach poranka, spojrzeć w niebo i pozwolić sobie być. Bo czasem największym zwycięstwem nie jest zdobycie celu, lecz to, że potrafimy wstać z łagodnością.
Życzę Wam jak najpiękniejszych momentów, a przede wszystkim spokoju serca.
Gdy życie przypomina sztorm
Czasem życie staje się jak rozbujane morze i fale niespokojnych myśli, które uderzają z każdej strony, a my, choć trzymamy się steru, mamy wrażenie, że wiatr postanowił sprawdzić, ile naprawdę jesteśmy warci.
Nie zawsze możemy zatrzymać sztorm, ale zawsze możemy nauczyć się płynąć mimo fal. Bo sztorm to nie kara, to próba. To moment, gdy los mówi:- „Sprawdź, co masz w środku.”
W ciszy po burzy odkrywamy, że nie chodzi o to, by morze zawsze było spokojne, lecz o to, by serce potrafiło zachować kurs, nawet gdy wszystko wokół tańczy w nieładzie.
Niektóre fale są po to, by nas przewrócić, inne, by nas nauczyć wstawać z godnością.
A kiedyś, po czasie, zrozumiemy, że to właśnie te najtrudniejsze noce nauczyły nas najwięcej o sobie.
W ciszy wszechświata
Wszechświat – cudowny majestat, który zawsze budził mój podziw. Pokłady niesamowitej energii przemieszczające się w każdym dowolnym kierunku – czuły dotyk fal, które nieustannie wirują w rytmie tanecznym niczym – mgławica rozbujana przez gwiazdy. Tego nie da się opisać w kilku słowach, ponieważ , to coś więcej niż spojrzenie w strefę – gwiazd, tak pięknych i majestatycznych.
Jakby część istnienia – połączona była z nami w jedności. To zachwyt, który nie zna granic.
Wszechświat nie jest pustką. To ocean energii, w którym każda myśl, każde drgnienie serca zostawia ślad, jak fala na wodzie. Patrząc na mgławice – oddech kosmicznego życia, sprawia wrażenie, że jesteśmy ich częścią.
Nawet, jeśli nie wszystko potrafimy zrozumieć – energia zawsze będzie częścią naszego istnienia, ponieważ jesteśmy z nią ściśle połączeni. To jak piękny wspólny taniec pomiędzy ciemnością kosmicznej energii, a światłem przynoszącym dar dla naszej Ziemi.
Drogą do wytrwałości
Drodzy,
Tak jak obiecałam nasza wspólna wirtualna filiżanka herbatki oraz kilka refleksji będzie teraz częstym gościem właśnie tutaj. Na początku chciałabym Wam serdecznie podziękować za to, że, Jesteś ‘’ Nawet nie zdajecie sobie sprawy z tego jak bardzo się cieszę, że mogę właśnie dla Was publikować wyborne materiały, które płyną prosto z mojego serca właśnie w tej przestrzeni.
Chciałabym, aby moje przekazy sprawiały Wam prawdziwą radość, dodawały sił tak potrzebnych w codziennym życiu – wytrwałości tak ważnej, gdy przychodzą trudności oraz niezbędnej motywacji istotnej, aby stawać się jeszcze lepszym człowiekiem.
W tych krótkim dzisiejszym przekazie chciałabym napisać na temat – wytrwałości.
Każdy z nas drodzy miewa różne momenty w swoim życiu. Czasami jest to zwątpienie wynikające z braku zaufania, a czasami z powodu trudnych okoliczności, z którymi być może się zmagamy. Nikt nie napisał, że będzie łatwo.
Nawet kiedy podążamy zwykłą drogą również musimy włożyć sporo wysiłku, aby nią iść.
Życie kochani często, niestety generuje okoliczności, które znacząco utrudniają spokojne podążanie drogą.
Z kolei wysiłek i nasza wewnętrzna mobilizacja – uaktywnia proces samodyscypliny i inicjatywy tak potrzebnej do tego, aby działać w szerszym zakresie.
Pisząc do Was właśnie te ciepłe słowa- zaświeciło piękne słońce za moim oknem i cieszę się, że mogę je podziwiać. Spojrzałam w niebo ciesząc się jak dziecko, które jest szczęśliwe z otrzymanego prezentu i podziękowałam za to wszystko co mam.
Jeszcze dzisiaj moje motto dnia, które skierowałam bezpośrednio do Was na Facebooku brzmiało;
„Najpiękniejsze chwile są wtedy, kiedy cieszymy się nawet z najdrobniejszych rzeczy.”
Dlatego każdego dnia cieszmy się z darów jakie otrzymujemy.
Z wdzięcznością spoglądajmy w dal krocząc drogą do wytrwałości.
Z pozdrowieniami serdecznymi dla Was
Katarzyna.
W zaciszu własnych myśli.
Wieczorne ukojenie
Dość szybko zapada zmrok
Nikt nie jest tym zaskoczony.
Kolejna piękna noc wkroczyła.
Zmienna, kapryśna i czasem zimna.
Czas inaczej teraz upływa.
Wieczór szybciej nastaje.
Wyraźnie czuć, nadchodzącą zimową aurę.
Jak zatem uśmiech – przywołać na twarzy?
Jak wzniecić płomień – nadziei i marzeń?
W wieczorach można znaleźć – ukojenie.
Wszystko wygląda tak barwnie i pięknie.
Ciemne niebo, a w nich – skłębione chmury.
Wcale ten świat nie jest – taki ponury!
Na niebie gwiazdy, w tle piękny księżyc widać.
Chmury tańczące z wiatrem w klasycznym rytmie…
wszystko wygląda – pięknie, majestatycznie.
W świetle gwiazd i księżyca, nabierasz oddech.
Ukojenie zdobywasz.
Możesz pomarzyć lub prosić o siły.
Możesz to zrobić, człowieku miły.
Kiedy tak stoję i w niebo patrzę,
Wówczas rozumiem – przebieg wydarzeń.
Inaczej życie mogę odebrać,
Lepiej zrozumieć, łatwiej przetrwać.
Gdy kieruję swój głos ku niebu,
Pulsuje ogromna energia.
Dziękuję za każdy piękny wieczór.
Niby tak zwykły, a inny – magiczny.