Słowo o świcie

Dzień budzi się cicho jakby bał się zakłócić naszą myśl.

Morze oddycha lekko, a świat lśni jak serce po burzy.
Dziękuję tym, którzy trwają z wiarą,
którzy mimo sztormów wciąż podnoszą żagle marzeń.
Za odwagę w chwilach, gdy wiatr wiał przeciwnie.

Niech ten dzień będzie prosty,

jak linia horyzontu,

i jasny, jak bursztyn w świetle słońca.

Niech każdy z nas pamięta —

że człowiek, nawet wśród maszyn i pośpiechu,

nadal ma serce, które czuje,

i dłonie, które potrafią nieść dobro.

Niech fala, która dziś nas niesie,

będzie łagodna i mądra,

niosąc pokój, wdzięczność i siłę do życia.

Z życzliwością,

Katarzyna Fabczak