Serafina przechadzała się po ogrodzie powoli, niemal bezszelestnie, jakby nie chciała zakłócić ciszy, która była jej najcenniejszym sprzymierzeńcem.
Dłońmi dotykała płatków róż — delikatnie, z uważnością — pozwalając, aby ich zapach i miękkość prowadziły jej myśli.
Myślała o obrazie.
Wiedziała już, jak ma wyglądać.
Kompozycja była w niej gotowa, kolory ułożone, światło odnalezione.
Nie dokończyła go jednak celowo.
Ogród był jej oazą — miejscem, w którym inspiracja dojrzewała w ciszy, bez pośpiechu i bez nacisku.
To tutaj szukała ukojenia i dalszych myśli, zanim znów stanie przed płótnem.
W tle śpiewały ptaki.
Wiatr poruszał liśćmi drzew, niosąc ze sobą lekki szum, który koił serce.
Serafina pozwalała sobie na ten moment skupienia — na myśl o dziele, które miało wkrótce zostać dokończone.
Wtedy dostrzegła Zofię.
Stała nieco z boku, z dzbankiem gorącej herbaty w dłoniach.
Znała każdy jej gest i każdy grymas wymalowany na twarzy.
Ale tego dnia Zofia nie uśmiechała się jak zwykle.
Serafina odwróciła się od róż i skierowała ku niej kroki.
Podeszła cicho i spokojnie.
Podziękowała za herbatę, po czym delikatnie chwyciła Zofię za dłoń.
— Zofiu… — wyszeptała łagodnie. — Posmutniałaś. Czy jest coś, co cię niepokoi?
Zofia przez chwilę milczała.
Nie była pewna, czy powinna mówić.
Nie chciała martwić Serafiny, ani przerywać ciszy, która była dla Panienki tak ważna.
Kochała ją całym sercem, a każdy obraz, który Serafina malowała, nosiła w myślach, dostrzegając w nim najdrobniejszy przekaz.
Tego dnia jednak wszystko było inne.
Kilka liści opadło z drzew, jakby sama przyroda szeptała, że dzień nabierze bardziej nostalgicznego tonu.
Serafina czuła niepokój Zofii — liście były dla niej wyraźnym znakiem.
— Proszę, powiedz — rzekła cicho. — Co sprawiło, że twoja twarz tak posmutniała?
— Nie wiem, Panienko… — odpowiedziała Zofia po chwili. — Czy powinnam Panienkę martwić…
Serafina sięgnęła po dzbanek i nalała herbatę do dwóch filiżanek.
Jedną podała Zofii, drugą zatrzymała dla siebie.
— Usiądźmy na chwilę — wyszeptała. — Teraz możemy spokojnie porozmawiać.
Słyszysz, Zofiu, jak ptaki śpiewają w tle?
One śpiewają dla ciebie. Ich melodie uczą cierpliwości.
Zofia wzięła głęboki oddech.
Dobrze, Panienko… — powiedziała w końcu. — Armand…
Zatrzymała się na moment. — Z Dworu dotarły złe wieści.
Jego kuzynka jest ciężko chora. Kazał pilnie osiodłać konia i wyrusza do niej.
Nastała cisza. Serafina zaczęła błądzić myślami.
Zofia chciała jeszcze coś powiedzieć, ale w ostatniej chwili wstrzymała słowa.
Widziała, że Serafina bardzo się zmartwiła.
Nagle usłyszała — Pomóż mi Zofiu— poprosiła spokojnie Serafina – Zbierzmy róże.
Chcę, by jeszcze dziś powstał bukiet. Piękny.
Z kokardą.
Niech trafi do kuzynki Armanda zanim wyruszy w drogę.
Zofia skinęła głową. A jej twarz nieco się rozjaśniła, jakby serce szeptało:,, będzie dobrze”
Ogród znów wypełnił się ciszą — tą dobrą, potrzebną.
Róże szeptały między sobą, a Serafina wiedziała, że ten gest — prosty i czuły — jest najwłaściwszym, jaki mogła ofiarować.
Nadszedł moment w którym Armand opuszczał Dwór w zadumie.
Nie spodziewał się bukietu róż.
Zanim koń ruszył z podwórza, w jego sercu zdążyło zmieścić się więcej, niż planował i więcej niż oczekiwał.
