Autor: blog.zyjszczesliwieizdrowo.com

Katarzyna Fabczak- autorka poezji i ,,Złotych Myśli", które poruszają serca czytelników. Tworzy refleksje oraz przesłania, a ich mottem jest życie w zgodzie z naturą, spokój wewnętrzny oraz cudowny wszechświat w którym można znaleźć wewnętrzny spokój. Wcześniej prowadziła stronę ,, Zdrowo i Kolorowo Szczęśliwie" , dziś - w nowej unowocześnionej odsłonie - dzieli się inspiracjami na Facebooku i Instagramie.
Opublikowane w

W szeptach- natury

Drodzy.

Napotkałam dzisiaj podczas spacerku z moim małym – Miło malutkie krokusy.

Szybko zwróciły moją uwagę – drobniutkie, delikatne o subtelnym kolorze.

Krokusy to jedne z pierwszych kwiatów, które pojawiają się po zimie.

Ucieszyłam się, ponieważ kto z nas nie kocha- wiosny?

Zwłaszcza wtedy, gdy wszystko pięknie budzi się do życia. To nadzieja ale i motywacja dla nas.

Krokusy mają w sobie siłę, która jako pierwsza wśród roślin po srogiej zimie szepta :

,, czas wzrastać “

Często przebijają się przez jeszcze chłodną ziemię, a czasem nawet przez resztki śniegu.

Budzą nadzieję i tworzą marzenia.

Dla mnie są motywacją, że czas :

,, Dalej do przodu iść dzielnie przez życie wytrwale ”

W ramach ciekawostki : 🌿

Krokusy są symbolem nadziei, odrodzenia i wytrwałości,

Nie potrzebują ciepła, ponieważ wystarczy im światło i odpowiedni moment,

W naturze uczą nas, że nie wszystko musi być gotowe na zewnątrz, aby mogło wzrastać w środku.

W codziennym życiu przypominają o tym,

że czasem wystarczy mały znak, aby uwierzyć, że zmiana już się zaczęła.

Z sercem dla Was kochani ♥️

Opublikowane w

Krokusy

Nie pytają zimy, czy już wolno.

Nie sprawdzają kalendarza.

Wychodzą wtedy,

gdy ziemia jeszcze pamięta chłód,

Lecz serce roślin już zna odpowiedź.

Są ciche.

Nie rozchylają się gwałtownie.

Jakby wiedziały,

że piękno nie potrzebuje pośpiechu.

Fiolet ich płatków to szept odwagi,

że nawet po długiej ciszy

można znów wzrastać.

Krokusy nie obiecują lata.

One tylko mówią:

jest początek.

I to wystarczy.

Opublikowane w

Pierwsze starcie

Noc i księżyc otulały statek spokojem, którego Szafira potrzebowała.

Mgła jednak nie zniknęła.

Płynęła razem z nimi — gęsta, czujna — jakby postanowiła stać się ich osobistą tarczą.

Mgła otulała statek

Nagle coś zadrżało.

Nie wiatr.

Nie morze.

Lecz obecność.

Statek – Szafiry odpowiedział cichym skrzypnięciem kadłuba, jakby sam wyczuł zmianę rytmu, zanim ktokolwiek ją nazwał.

Szafira uniosła wzrok ku gwiazdom.

Poprzedniej nocy odpowiadały ciszą.

Teraz — milczeniem ostrzegawczym.

— Teraz. Gotowi?

Pełna moc.

Oficerze Obsydian — wydać rozkaz. Pilnie.

Obsydian nie zawahał się ani przez chwilę.

— Załoga — gotowi?

Pełna moc!

Ruchy były spokojne.

Znane na pamięć.

Ręce na linach, spojrzenia na żaglach, oddechy zsynchronizowane z falą.

I wtedy — z mgły — coś się wyłoniło.

Nie w całości.

Nie od razu.

Najpierw cień.

Potem fragment: maszt, kształt burty, obcy znak, którego nie znały mapy.

Załoga wstrzymała oddech.

— Kapitanie… — krzyk wyrwał się z pokładu. — Okręt!

Obsydian spojrzał uważnie.

— To nie nasz.

Obcy statek nie należał do żadnego szlaku, który pamiętały mapy.

Płynął wolno. Pewnie.

Jakby wiedział, że zostanie zauważony.

Jakby nie musiał się spieszyć.

— Gdybyśmy wybrali tamtą drogę… — szepnął ktoś.

Szafira nie odpowiedziała.

Ale wszyscy wiedzieli.

Fałszywy kurs prowadził wprost pod jego cień.

— Nie jest tu przypadkiem — powiedział cicho Obsydian. — Krąży. Sprawdza.

Wiatr uderzył nagle — ostrzej, ale nie wrogo.

Żagle napięły się do granic wytrzymałości.

— Zrzucić górny żagiel! — padł rozkaz.

Statek stracił prędkość, po czym…zmienił rytm.

Nie był to manewr ucieczki.

Był to manewr przetrwania.

Przepłynęli blisko — niebezpiecznie blisko.

Na tyle, by dostrzec sylwetki na obcym pokładzie.

Obserwujące.

Czekające.

Mgła zgęstniała.

Nie zniknęła — ale zaczęła ich rozmywać.

Kontury statku stały się mniej wyraźne, jakby noc postanowiła ich ukryć, nie prowadzić.

— Trzymać kurs — powiedziała Szafira spokojnie. — Nie dać się wyciągnąć z rytmu.

Wiatr zmienił kierunek.

Nie na ich pełną korzyść —ale wystarczająco, by wysunąć się z osi obcego okrętu.

Oddalili się.

Nie uciekli.

Zniknęli.

Gdy napięcie opadło na tyle, by można było mówić, Szafira wezwała wszystkich na pilną naradę.

Nie było jednego głosu. Każdy widział coś innego.

Każdy wyciągał własne wnioski — różne kierunki, różne ryzyka.

Szafira słuchała.

Jej umysł był pełen informacji, znaków i możliwych scenariuszy.

A jednak — gdy przyszła chwila decyzji — spojrzała na Obsydiana.

— Prowadź — powiedziała cicho.

Obsydian skinął głową.

Wybrał kurs spokojny.

Bezpieczny.

Nieoczywisty.

Statek ruszył.

Mgła pozostała.

A gdzieś w oddali — niewidoczny, lecz wyczuwalny — obcy okręt nadal krążył.

Nie zniknął.

I oni wszyscy to czuli.

Opublikowane w

Leśni – przyjaciele

Czasem warto zatrzymać się na dłużej, drodzy.

Zwłaszcza, kiedy spacerujemy po pięknym lesie.

W tym pięknym miejscu – Beaver Trail o którym pisałam Wam w poprzednim poście, jest zbyt dużo piękna, aby nie zauważyć drobnych szczegółów, naszych – leśnych przyjaciół.

Niepozorne drzewko przy ścieżce zwróciło moją uwagę.

Delikatne i ciche jak prawdziwy przyjaciel, który szepcze: ,, Jestem, czuję Cię – możesz do mnie szeptać” I tak zrobiłam.

Drzewko przypominało mi z wyglądu mój mały – cis, który rośnie u mnie w ogrodzie.

Mój mały-cis 🌱

Troszkę większy od mojego ale ujmujący za serce.

Napotkany leśny- przyjaciel

Nie wołał kolorem, nie imponował wysokością.

A jednak zatrzymałam się przy nim, aby chwilkę pobyć w jego – ciszy.

W tym pięknym miejscu rośnie powoli, jakby wbrew pośpiechowi świata.

I dobrze bo las nie potrzebuje hałasu.

Zwarte, odporne, przyczajone w spokoju leśnej ciszy– przystosowane do wiatru, chłodu i samotności.

Nie potrzebuje uwagi.

Wystarcza mu trwanie.

Patrząc na nie, łatwo zrozumieć, że natura nie zawsze nagradza spektaklem.

Czasem nagradza wytrwałością.

I spokojem, który przychodzi dopiero wtedy, gdy zwalniamy.

Z sercem dla Was prosto z lasu.🌲

Leśni- przyjaciele ❤️

Opublikowane w

Między śniegiem a niebem

Między śniegiem a niebem,

droga na chwilę milknie.

Tak jakby chciała nas prowadzic 

– dalej i spokojniej.

Góry nie pytają, dokąd idziesz 

One uczą, jak żyć. 

Uczą – szacunku, 

– pogłebiają naszą miłość

W tej bieli każda myśl zwalnia,

a serce przypomina sobie,

że spokój też jest kierunkiem.

Opublikowane w

Róże szeptały do serca

Serafina zrobiła kilka kroków w tył, jakby chciała nabrać dystansu nie tylko do płótna, lecz także do samej siebie.

Pędzel odłożyła ostrożnie, niemal z czułością, i pozwoliła dłoniom odpocząć.

Stanęła naprzeciw ogrodu.

Wzrok zatrzymał się na różach ale nie liczyła ich.

Nie wszystkie rozróżniała.

W ogrodzie miała wiele odmian.

Piękne róże Serafiny odbijały się w promieniach słońca i szeptały do niej: ,, Jesteśmy tu dla Ciebie”

Patrzyła długo prosto przed siebie – tak, jak patrzy się wtedy, gdy nie potrzeba nazw.

Ich czerwień była głęboka, nasycona, pozbawiona krzyku.

Pomyślała, że właśnie taka jest dobroć, kiedy rodzi się ze szczerości.

Nie domaga się uwagi, a jednak pozostaje niezapomniana.

Myśli popłynęły prosto do serca Serafiny.

Spokojne i lekkie jak wiatr, który otulał róże.

Pragnęła, aby spokój nie był chwilowym gościem, lecz stałym mieszkańcem jej serca.

Wiedziała, że nie da się go zatrzymać siłą ale można stworzyć dla niego przestrzeń.

Drzewa wokół ogrodu poruszały się lekko, jakby oddychały razem z nią.

Zieleń uczyła cierpliwości.

Przyroda nie znała pośpiechu, a jednak zawsze docierała do celu.

W tej ciszy Serafina odnajdywała szacunek, wdzięczność i pokorę — wartości, które nie potrzebują potwierdzeń.

Pomyślała o obrazie, który powstaje bez nacisku.

Obraz, który znaczy dla niej wiele jak wszystkie inne które dotąd malowała.

Każdy niósł jakieś – przesłanie. Ale ten miał być inny.

Miał być wyjątkowy.

Miał otwierać ludzkie serca.

Dlatego tworzyła go w rytmie skupienia nostalgii i refleksji.

Jej myśli dryfowały i łączyły piękno róż ze śpiewem ptaków i szumem drzew w tle.

Wiedziała, że to, co najważniejsze, nie wydarza się na płótnie, lecz pomiędzy chwilami — tam, gdzie myśl spotyka ciszę.

Jeszcze nie wróciła do sztalugi.

Ale obraz – czekał, jakby chciał wyszeptać; ,, Jeszcze chwilka i świat ujrzy przekaz- malowany sercem duszy”

📘 Kup książkę
☰