Jak kolory światła,
wibrujące w przestrzeni –
motyli świat jest piękny
i nic tego nie zmieni.
Cudowna spójność, magia istnienia…
Motyli świat – w pięknych odcieniach.
Niczym poezja,
ubrana w tkaninę tęczy,
gdy niebo pokrywa
strumień deszczu.
Wystarczy, że przystaniesz
choć na momencik…
Ujrzysz sercem kolory
i bajeczny stan –
otoczony motylim tańcem.
W kroplach rosy… myśl zabłysła — cicha.
Świt drży jeszcze cicho na zielonych rzęsach traw.
Liście akacji zadumane otulone chłodnym dotykiem
kropli jak mgła — nie łzami, lecz darem życia.
Słońce rozświetla wcześnie zielony rytm,
a liście śpiewają melodię ciszy.
Każda kropla jak perła pamięci
odbija niebo i odbicie duszy.
Dar ten – rosa, co wraca każdego ranka.
Spotyka się z czułością akacji i w promieniach słońca
rozpoczyna wspólny taniec.
Zanim dzień powie: „jestem” — w tej jednej chwili
wszystko staje się… prawdziwe.
Dość szybko zapada zmrok
Nikt nie jest tym zaskoczony.
Kolejna piękna noc wkroczyła.
Zmienna, kapryśna i czasem zimna.
Czas inaczej teraz upływa.
Wieczór szybciej nastaje.
Wyraźnie czuć, nadchodzącą zimową aurę.
Jak zatem uśmiech – przywołać na twarzy?
Jak wzniecić płomień – nadziei i marzeń?
W wieczorach można znaleźć – ukojenie.
Wszystko wygląda tak barwnie i pięknie.
Ciemne niebo, a w nich – skłębione chmury.
Wcale ten świat nie jest – taki ponury!
Na niebie gwiazdy, w tle piękny księżyc widać.
Chmury tańczące z wiatrem w klasycznym rytmie…
wszystko wygląda – pięknie, majestatycznie.
W świetle gwiazd i księżyca, nabierasz oddech.
Ukojenie zdobywasz.
Możesz pomarzyć lub prosić o siły.
Możesz to zrobić, człowieku miły.
Kiedy tak stoję i w niebo patrzę,
Wówczas rozumiem – przebieg wydarzeń.
Inaczej życie mogę odebrać,
Lepiej zrozumieć, łatwiej przetrwać.
Gdy kieruję swój głos ku niebu,
Pulsuje ogromna energia.
Dziękuję za każdy piękny wieczór.
Niby tak zwykły, a inny – magiczny.