Między śniegiem a niebem,
droga na chwilę milknie.
Tak jakby chciała nas prowadzic
– dalej i spokojniej.
Góry nie pytają, dokąd idziesz
One uczą, jak żyć.
Uczą – szacunku,
– pogłebiają naszą miłość
W tej bieli każda myśl zwalnia,
a serce przypomina sobie,
że spokój też jest kierunkiem.
Wzięłam w dłoń małe cudo.
Las dał mi je sam w prezencie.
Dla mnie to dużo.
Wystarczy, że mogę podziwiać
– dary lasu.
Szyszkę mi podarował.
Dobry i cudowny – las.
Obfituje w piękno i dobroć,
które nie ma ceny.
Mała, brązowa- szyszka.
Jeszcze bez imienia.
A już pełna zamiaru.
Nie kwiat lecz obietnica
– zapachu lasu na długo.
Bo las nie spieszy się z odpowiedzią.
Najpierw daje ciszę,
A potem znak — cienki pęd,
który wie, że przetrwa,
gdy zawieje wiatr.
W niej jest wszystko:
Początek.
Cierpliwość.
Zgoda na to, że
nie trzeba być wielkim,
– aby rosnąć.
Trzymałam szyszkę
jak złotą myśl refleksji.
Las pozwolił mi zabrać ją ze sobą.
Na pamiątkę.
Na wieczność.
To prezent od lasu —
prosto z jego zielonego wnętrza.
Przy rzece stoją.
Nie wołają imion
Nie pytają o czas.
Choinki wysokie, skupione,
jakby pamiętały więcej,
niż potrafi unieść ludzka pamięć.
Woda mija je codziennie,
opowiadając wciąż tę samą historię
– innym głosem.
One słuchają w milczeniu.
Korzenie mają głęboko,
jakby wiedziały,
że tylko to, co zakorzenione,
nie boi się przemijania.
Były tu przed nami i zostaną po nas
— wierne,
zielone strażniczki drogi,
którą człowiek idzie na chwilę.
Rzeka płynie.
Drzewa trwają.
A ja — uczę się od nich
spokoju.
Zima zapukała delikatnie,
nieśmiało — jak gość,
który zna wartość ciszy.
Czasem popruszyła śniegiem,
czasem szronem uraczyła
gałęzie trwające w skupieniu.
Chłodna.
Powściągliwa.
A jednak cudnie wybredna
w doborze światła i kształtów.
Płatki śniegu
jak ciche listy z nieba
ozdobiły choinki dostojnie,
bez pośpiechu,
bez potrzeby słów.
I tylko wiatr szeptał,
że piękno zimy
nie krzyczy —
ono po prostu jest.
Niebo mówi ciszą błękitu.
Mewa rozpościera skrzydła
jak myśl w drodze.
Na tle białych chmur,ucząc,
– że wolność i prawda
nie potrzebują wielu słów.
Każdy dzień niesie własny promień.
Otwórz się na niego.
Spójrz w błękit nieba.
Jego blask – przywitał Ciebie
A niebo przynosi – obietnicę.
Błogą , cichą i spokojną.
Szepcze w myślach
-Jestem z Tobą.
To błękitna i piękna przestrzeń
Źródło mocy i nadziei.
Niebo śle w darze – spokój
I z każdym dniem obdarza światłem.
Promieniem nadziei – dla Ciebie.
Niech ta wiara będzie w Twoim sercu.
Niech – modlitwa wdzięczności za ten – Dar
Trwa wiecznie.
Tak jak wiecznie będzie trwać
Niebo – dla Ciebie.
Jest wiele różnych dróg na rozdrożach.
I nie wszystkie wskażą drogę do szczęścia.
A jednak ta prawdziwa – czeka na Ciebie.
Nie znika tylko trwa jak – cicha przystań.
Zapytasz – jak znaleźć tę prawdziwą ?
Odpowiem.
Idź tam, gdzie prowadzi Cię Twoje serce.
Ptaszki nie mają skrzydeł aniołów, a jednak nie są same.
Każdy ich lot mieści się w dłoni Tego,
który zna imię najmniejszego ptaka.
Nie proszą o wiele —okruch, chwilę ciszy,
bezpieczną gałąź.
Urokiem słońca zachwycone.
W prostocie dnia – uraczone.
I to wystarcza, aby przypomnieć człowiekowi,
że Bóg je widzi – miłością wspiera.
Darem istnienia obdarza czule.
I jeśli one są mile widziane.
Człowiek również,
-nigdy nie będzie
Zapomniany!
Jezioro lód pokrył delikatnie
— jak rosa, która źdźbła trawy otula.
Świat nagle się zatrzymał,
w prostocie i ciszy istniał.
Łabędzie w zimowy dzień
na tafli jeziora zatańczyły.
Piękne, majestatyczne,
magią skrzydeł zachwyciły.
Patrzyłam z dumą
i pełnym zachwytem,
jak życie tętni
i jak spokojnie oddycha.
Wiatr przygrywał — delikatny,
choć chłodny.
Łabędzim szlakiem podążył.
W zimowy czas przyniósł zdarzenie:
spokojne, z chłodem,
niosące ukojenie.
Rozmaryn — zimą
uraczył swoim widokiem.
Fioletem delikatnym —
barwą i zapachem.
Przy nim serce na chwilę stanęło,
myśl ucichła, nadszedł spokój.
Przy nim poczułam w kwiatach
magię cichego uroku.
Rozmaryn w grudniu —
jak dar życia.
Jestem zaszczycona
jego pięknem, wdziękiem i trwaniem.
W podzięce —
uśmiech złożony sercem.
