Mam nadzieję, że Święta upływają Wam w duchu miłości, spokoju i szczęściu.
Chciałabym życzyć Wam – miłego i spokojnego dnia oraz cudownego popołudnia.
I choć czas świąteczny dobiega już- końca, to na zawsze pozostaną z nami wszystkie piękne momenty, które były naszym udziałem – historią życia, która będzie trwać w pamięci i sercu po czas niezmierzony.
Niech pokój Boży – otula Wasze serca, a miłość Boża zawsze Wam towarzyszy.
Drodzy – dzisiaj kilka myśli prosto z serca z myślą o Was.
Bardzo chciałabym zobaczyć góry i wykonać dla Was – piękne zdjęcia oraz krótkie filmy – tak jak mam to w zwyczaju.
Miasto, które pragnę odwiedzić w najbliższym czasie, a konkretnie w Styczniu 2026r- Meribel Francja położone w dolinie Teretainse w Sabaudii w krainie Trzech Dolin.
Meribel to doskonała baza wypadowa dla wszystkich którzy uwielbiają klimat górski i pragną zwiedzić – Trzy Doliny, które szczególnie zachwycają swym urokiem.
Miejscowość zachowała klimat tradycyjnej, alpejskiej wioski z charakterystyczną architekturą drewniano- kamienną. Obejmuje aż 422 hektary z 150 kilometrami tras narciarskich. Trasy narciarskie są przeznaczone dla osób o różnym stopniu awansowania i bardzo dobrze, ponieważ dzięki temu każdy może się sprawdzić w zależności od umiejętności.
W miejscowości jest również sporo atrakcji, które z pewnością uprzyjemnią pobyt.
Już wkrótce szykuję się na wyjazd, drodzy – więcej o tym cudownym miejscu napiszę w najbliższym czasie, kiedy już tam będziemy i będę mogła wysyłać Wam zdjęcia oraz film.
Góry to mój klimat – zwłaszcza, kiedy mogę robić zdjęcia w plenerze. Górskie klimaty, cudowna biel – biały puch na choinkach to prawdziwa magia, która zawsze mnie urzeka.
Pamiętacie– Milo w swojej słodkiej czapce. On również jest w pełni gotowy na zimowy wyjazd.
Miał swoją śliczną czapeczkę w Karpaczu, kiedy wjeżdżaliśmy na szczyt kolejką linową.
Na górze bardzo wiało – Milo w plecaku zapakowany jak paczka landrynek.
Miał czapeczkę również w Szkocji, a wszystkie zdjęcia i filmy mogliście zobaczyć na Facebooku i na mojej starszej stronie Zdrowo i Kolorowo – Szczęśliwie.
Mam nadzieję, że wkrótce pokarzę Wam to piękne i magiczne miejsce, a Wy jak zawsze będziecie ze mną w tej podróży.
Po sztormie, gdy morze jeszcze drżało, a pokład nosił ślady walki z żywiołem, noc przyniosła coś niespodziewanego — łagodne światło Księżyca.
Jego blask oświetlał zmęczone żagle, mokre liny i deski pokładu, na których wciąż czuło się pamięć niedawnej burzy. Załoga była wyczerpana, ale tej nocy światło Księżyca miało ich otulić i pozwolić choć na chwilę zapomnieć.
Morze wyciszało się stopniowo, choć fale wciąż uderzały o burty z ciężarem, który przypominał o tym, co przeszli.
Księżyc świecił w nowej fazie, łagodząc wody i prowadząc prądy tak, jakby i on chciał pomóc okrętowi odzyskać siły.
Szafira uznała to za dobry znak — nadzieję, że morze będzie sprzyjać wyprawie.
Zapisała datę w swoim dzienniku kapitańskim; sztorm pozostawił kilka uszkodzeń, które trzeba było jak najszybciej naprawić.
Trzeba też było wyznaczyć nowy kurs.Obsydian dostrzegł, że osłabiona Szafira próbuje nadać rytm załodze, która zastanawiała się, od czego zacząć odbudowę.
Szafira ucichła na moment. W tej ciszy Obsydian podszedł do niej i zauważył, że kapitan próbuje ukryć zranioną dłoń, którą sama starała się opatrzyć.
— Kapitan… pozwól — powiedział cicho.
Zbliżył się i delikatnie ujął jej dłoń. Oczyścił ranę, opatrywał ostrożnie, jakby dotykał czegoś cennego. Przez ułamek sekundy zbliżył się bardziej, niż powinien.
Światło Księżyca zawisło nad nimi jak milczący świadek.
Szafira westchnęła lekko, patrząc na niego spokojnie, choć jej serce na moment zatrzymało rytm. Obsydian drgnął, cofnął się o pół kroku i przeprosił. Szafira poczuła, że na chwilę odpłynął myślami.
Obsydianie… morze dziś woła delikatnie, a Księżyc pozwala marzyć — wyszeptała.
Oboje wiedzieli, że marzenia marzeniami — ale regulamin i obowiązki zawsze stoją na pierwszym miejscu.
Stanęli obok siebie przy relingu, patrząc na uspokajające się morze.
— Co dalej, Kapitanie? — zapytał cicho Obsydian.
— Popłyniemy tam, gdzie Księżyc przyniesie nadzieję — odpowiedziała Szafira.
Tej nocy morze milczało.
Księżyc szeptał swoje ciche „Odpocznij. Jutro znów popłyniesz” — odbijał się w wodzie jak w lustrze, a fale oddychały wolniej.
Statek Szafiry, choć poraniony, dryfował łagodnie w kojącym rytmie —
jakby sam ocean chciał utulić Kapitan i jej załogę.⚓️
Wyjątkowa epoka – gra spojrzeń, pozorów i ukrytych sekretów.
Drodzy z przyjemnością pragnę zapowiedzieć nową opowieść :
– balladę w : ,,Ogrodzie Różanym”, która będzie się pojawiać w każdą środę.
Będzie to opowieść w stylu dawnych czasów:pełna subtelności, manier, elegancji i emocji niewypowiedzianych głośno.
Historia kobiety, która wśród róż szuka ciszy i natchnienia…
Niespodziewanie pojawia się przybysz z Dworu, który niesie ze sobą tajemnicę, szarmanckość i niepokojące ciepło spojrzenia. Wyjątkowy i niepowtarzalny.
Flirt wyjątkowej epoki, niedopowiedzenia, gra spojrzeń, pozorów i ukrytych sekretów.
To opowieść o decyzjach serca — takich, które potrafią zaskoczyć.
Już niebawem część – I na blogu.
Zapraszam w świat delikatności, piękna i dawnych manier.
Mimo chłodu i deszczu urokliwa – zwłaszcza kiedy możemy zachwycać się jej majestatem.
Złote kolory liści urzekają to -nieubłagany przemijający czas, który mknie jak oszalały…, by przywołać do serca kolejną porę roku -Zimę
Wczorajszy spacer w deszczu przypomniał mi, że piękno potrafi czekać.
W kroplach deszczu zebrałam kilka liści , aby zrobić z nich piękny ususzony bukiecik.
Każdy z liści – inny, jak chwile, które tak szybko upływają. Jedne są gładkie i złote, inne potargane przez wiatr, zmoczone deszczem, poszarzałe od chłodu.
Każdy z nich niesie na sobie historię przejścia. To właśnie dlatego jesienne liście mają w sobie tak niezwykły urok.
Piękno nie zawsze jest idealne, a czas nie odbiera wartości — przeciwnie, potrafi ją pogłębiać.
Przemijanie liści przypomina nam o naszym własnym czasie.
Przypomina, że życie też nas czasem targa, przemoczy, zabrudzi codziennością.
A jednak — człowiek, podobnie jak te liście — pozostaje piękny, bo niesie ze sobą doświadczenie, drogę, siłę i historię, której nie ma nikt inny.
Jesień uczy nas cichej akceptacji.
Uczy, że to, co nieidealne, może okazać się najbardziej wzruszające.
Uczy również, że warto zatrzymać się nad jednym liściem, spojrzeć na niego jak na mały rozdział opowieści, którą pisze natura- historię przemijania i kolejnego roku- który przechodzi do historii czasubycia tym wyjątkowym momentem.
Każde przemijanie niesie w sobie łagodną obietnicę —że po nim przyjdzie coś nowego, spokojnego, jaśniejszego.
Kochani – kiedy wykonam bukiecik z pewnością Wam pokarzę.
