W rozgwieżdżoną noc

Noc zapadła wcześniej niż zwykle.

Serafina tego popołudnia długo rozmyślała.

Najpierw w swoim pokoju, gdy obraz powoli nabierał kształtów pod jej dłonią.

Wieczór jednak zbliżał się szybko.

Spojrzała przez okno na swój ogród.

Cichy, spokojny, jakby czekał na nią.

Wyszła więc pomiędzy ukochane róże.

Podniosła wzrok ku rozgwieżdżonemu niebu i wyszeptała cicho:

„Dobranoc, róże…🥀 – jutro słońce o poranku znów rozświetli dzień czule.”

Róże milczały w świetle gwiazd, a Serafina wiedziała, że każdy poranek zawsze powraca z nowym światłem.