Czas nie pyta
Między śniegiem a niebem
Między śniegiem a niebem,
droga na chwilę milknie.
Tak jakby chciała nas prowadzic
– dalej i spokojniej.
Góry nie pytają, dokąd idziesz
One uczą, jak żyć.
Uczą – szacunku,
– pogłebiają naszą miłość
W tej bieli każda myśl zwalnia,
a serce przypomina sobie,
że spokój też jest kierunkiem.
Nutka – ptasiego śpiewu
Wdzięczność
Róże szeptały do serca
Serafina zrobiła kilka kroków w tył, jakby chciała nabrać dystansu nie tylko do płótna, lecz także do samej siebie.
Pędzel odłożyła ostrożnie, niemal z czułością, i pozwoliła dłoniom odpocząć.
Stanęła naprzeciw ogrodu.
Wzrok zatrzymał się na różach ale nie liczyła ich.
Nie wszystkie rozróżniała.
W ogrodzie miała wiele odmian.
Piękne róże Serafiny odbijały się w promieniach słońca i szeptały do niej: ,, Jesteśmy tu dla Ciebie”
Patrzyła długo prosto przed siebie – tak, jak patrzy się wtedy, gdy nie potrzeba nazw.
Ich czerwień była głęboka, nasycona, pozbawiona krzyku.
Pomyślała, że właśnie taka jest dobroć, kiedy rodzi się ze szczerości.
Nie domaga się uwagi, a jednak pozostaje niezapomniana.
Myśli popłynęły prosto do serca Serafiny.
Spokojne i lekkie jak wiatr, który otulał róże.
Pragnęła, aby spokój nie był chwilowym gościem, lecz stałym mieszkańcem jej serca.
Wiedziała, że nie da się go zatrzymać siłą ale można stworzyć dla niego przestrzeń.
Drzewa wokół ogrodu poruszały się lekko, jakby oddychały razem z nią.
Zieleń uczyła cierpliwości.
Przyroda nie znała pośpiechu, a jednak zawsze docierała do celu.
W tej ciszy Serafina odnajdywała szacunek, wdzięczność i pokorę — wartości, które nie potrzebują potwierdzeń.
Pomyślała o obrazie, który powstaje bez nacisku.
Obraz, który znaczy dla niej wiele jak wszystkie inne które dotąd malowała.
Każdy niósł jakieś – przesłanie. Ale ten miał być inny.
Miał być wyjątkowy.
Miał otwierać ludzkie serca.
Dlatego tworzyła go w rytmie skupienia nostalgii i refleksji.
Jej myśli dryfowały i łączyły piękno róż ze śpiewem ptaków i szumem drzew w tle.
Wiedziała, że to, co najważniejsze, nie wydarza się na płótnie, lecz pomiędzy chwilami — tam, gdzie myśl spotyka ciszę.
Jeszcze nie wróciła do sztalugi.
Ale obraz – czekał, jakby chciał wyszeptać; ,, Jeszcze chwilka i świat ujrzy przekaz- malowany sercem duszy”
Beaver Trail
Szkocja – Beaver Trail prawdziwa lekcja cierpliwości w sercu lasu.
W lesie, który nie krzyczy, lecz uczy słuchać, biegnie cicha ścieżka – Beaver Trail w Rothiemurchus.
Cudowne i spokojne miejsce nie jest atrakcją w zwykłym sensie.
To przestrzeń opowieści o współistnieniu.
Bobry – nazywane „inżynierami natury” – nie dominują krajobrazu.
One go przekształcają z uważnością.
Budując tamy, zmieniając bieg wody, dają życie innym: ptakom, owadom, roślinom, ciszy.
Tu wszystko ma swój rytm i sens, nawet to, co z pozoru wydaje się chaosem.
Korzenie drzew wychodzące na powierzchnię przypominają, że prawda natury nie zawsze jest gładka.
Stabilność rodzi się z głębi.
A las podobnie jak człowiek potrzebuje czasu, by się odbudować, odrosnąć, odnaleźć nową formę.
Beaver Trail nie uczy przez słowa.
Uczy przez obecność.
Przez zatrzymanie.
Przez zgodę na to, że nie wszystko musi być szybkie, uporządkowane i przewidywalne.
To jedno z tych miejsc, z których nie wychodzi się z „wrażeniem”, lecz z myślą, która zostaje na dłużej.
Cisza lasu
Nie wszystko musi się dziać.
Czasem wystarczy być.
Dobroć lasu
Wzięłam w dłoń małe cudo.
Las dał mi je sam w prezencie.
Dla mnie to dużo.
Wystarczy, że mogę podziwiać
– dary lasu.
Szyszkę mi podarował.
Dobry i cudowny – las.
Obfituje w piękno i dobroć,
które nie ma ceny.
Mała, brązowa- szyszka.
Jeszcze bez imienia.
A już pełna zamiaru.
Nie kwiat lecz obietnica
– zapachu lasu na długo.
Bo las nie spieszy się z odpowiedzią.
Najpierw daje ciszę,
A potem znak — cienki pęd,
który wie, że przetrwa,
gdy zawieje wiatr.
W niej jest wszystko:
Początek.
Cierpliwość.
Zgoda na to, że
nie trzeba być wielkim,
– aby rosnąć.
Trzymałam szyszkę
jak złotą myśl refleksji.
Las pozwolił mi zabrać ją ze sobą.
Na pamiątkę.
Na wieczność.
To prezent od lasu —
prosto z jego zielonego wnętrza.
Spokój serca
Refleksja Szafiry
Szafira stała samotnie na pokładzie.
Nie dlatego, że oddzielała się od załogi lecz dlatego, że czasem kapitan musi przyjąć ciężar w ciszy.
Nie jest łatwo prowadzić statek, gdy nie wszystkie odpowiedzi są widoczne od razu.
Być kapitanem to nie tylko wydawać rozkazy to brać odpowiedzialność także za lęki, których inni nie wypowiadają głośno.
Jej serce było zwrócone ku załodze.
Wiedziała, że każda decyzja musi być dobrze wyważona z godnością i szacunkiem dla załogi.
Obrany kurs miał jeden cel: dobro tych, którzy jej zaufali.
Wiedziała, że nie zawsze rozumieją jej wybory w chwili, gdy należy wybierać.
W chwili w której decyzje należy podjąć sprawnie i szybko, często ryzykując.
Wierzyła jednak, że z czasem zobaczą sens drogi.
Morze tego wieczoru było spokojne. Ale Szafira wiedziała, że to tylko pewien moment – ciszy.
Fale delikatnie uderzały o burtę.
Spokojne morze jak delikatna nuta – pieśni, która dawała jej wewnętrzny spokój.
Cisza której każdy na pokładzie potrzebował.
W świetle księżyca pozwoliła myślom płynąć spokojnie.
Nie ku władzy.
Nie ku sile ale ku mądrości.
Ufała swoim ludziom.
Była z nich dumna, szczególnie z ich odwagi, pracy, a nawet z wątpliwości, bo wiedziała, że pytania rodzą się tam, gdzie komuś naprawdę zależy.
Patrząc w nocne niebo, miała jedną nadzieję:
aby los poniósł ich wszystkich bezpiecznie, nawet jeśli droga okaże się trudniejsza, niż ktokolwiek przewiduje.
Statek trwał.
Załoga oddychała jednym rytmem.
A to, na chwilę obecną, było wystarczające.