Nie każdy dzień musi być wyjątkowy ale każdy może być spokojny.
Nie szukaj dziś więcej.
Nie dokładaj.
Czasem życie najpiękniej smakuje wtedy,
gdy niczego nie trzeba zmieniać.
W świecie, który nieustannie pędzi,
największym darem jest chwila zatrzymania.
Po prostu idź… i zobacz, co przyniesie ten dzień.
☀️
Chee Dale droga, która uczy spokoju
Niektóre miejsca potrafią zachwycić.
To cisza i piękno natury, która od pierwszego kroku daje poczucie zachwytu i wdzięczności.
Na wyprawę do Chee Dale wybrałam się razem z moją córką.
I jestem jej za to bardzo wdzięczna.
Wspólnie spędzony czas z bliskimi to najpiękniejszy moment, który na długo pozostaje w sercu.
W zacisznym miejscu mogłyśmy cieszyć się swoją obecnością.
Wzruszyłam się, ponieważ dokładnie rok temu spędziłyśmy razem cały dzień w Lake District.
Uroczym miejscu, które zachwycało widokami podobnie jak Chee Dale.
Pływałyśmy kajaki po jeziorze, a potem z zachwytem filmowałyśmy kwiaty i każdy dar natury, który tego dnia był w naszym zasięgu.
Na bieżąco z tego cudownego miejsca publikowałam dla Was zdjęcia i filmy na Facebooku
Jednak następnego dnia mój świat zmienił się o 180.C
Zmienił się nagle i niespodziewanie.
Moja córka walczyła o życie w szpitalu, a każdy dzień był dla nas wyzwaniem i niepewnością.
Wtedy miałam nadzieję.
I właśnie nadzieja pozwalała mi przetrwać te trudne dni, które nie chciały się skończyć.
Nie spodziewałam się takiego zwrotu sytuacji.
Bo kto przypuszczałby, że nowy kolejny dzień zamiast radości przyniesie ból i niepewność.
Dlatego w ciszy lasu z wdzięcznością za spacer, spojrzałam na nią i pomyslałam głęboko w sercu o tym co wydarzyło się – dokładnie rok temu.
Nadal mamy siebie.
Nadal możemy spędzać czas razem.
A ja jestem szczęśliwa za to, że Bóg pozwolił mi być blisko niej.
Wdzięczna za to, że dostałyśmy kolejną szansę.
Tu i teraz pośród zieleni i pośród skał.
Pośród drzew otulonych zielonym mchem.
I w pobliżu rzeki, której podążałyśmy razem ja i ona- moja najdroższa córka.
I choć na mapie to 10 kilometrów dla mnie była to droga znacznie głębsza.
Nie była to szybka wędrówka, czy wyprawa „na wynik”.
To była droga przeżyta w swoim tempie.
Z wewnętrznym spokojem w sercu.
Z przerwami i z pełną ostrożnością na każdy krok oraz każdy oddech.
Nauczyłam się żyć ze spokojem, powoli.
Mam swoje ograniczenia.
To tempo dostosowane do moich fizycznych ograniczeń.
I właśnie dlatego ta wyprawa znaczy dla mnie jeszcze więcej.
Mogłam się zatrzymać i pomyśleć o najważniejszych rzeczach w życiu.
O wdzięczności.
O harmonii z przyrodą.
O darach, które nie oczekują niczego w zamian jak tylko szacunku i miłości.
Miłości opartej na respektowaniu tego co nas tak bardzo zachwyca.
Tego co nas wzrusza.
Tego co trwa i będzie trwać nawet wtedy kiedy nas już tutaj nie będzie.
Chee Dale zachwyciło mnie od pierwszej chwili.
Wysokie skały, ścieżki prowadzące wzdłuż rzeki i zieleń, która nie jest tylko tłem ale żywą częścią tego miejsca.
Drzewa pokryte mchem wyglądają jakby pamiętały więcej niż my, a szum wody towarzyszy niemal przez całą drogę, prowadząc krok po kroku dalej.
A to dopiero początek opowieści.
W kolejnych wpisach pokażę Wam więcej.
Są miejsca, które nie kończą się na jednej historii
one zostają z nami na dłużej.
Nie wszystko trzeba wypowiadać na głos.
Czasem wystarczy jeden ruch…
i droga sama się zaczyna.
— Przygotować konie — powiedział że spokojem Armand.
Nie było w tym wahania.
Tylko decyzja.
Myśl o liście wracała do niego raz po raz.
Zbyt uporczywie, aby ją zignorować.
To nie był przypadek.
Znał drogę.
Znał ludzi.
I wiedział, że coś zostało przerwane… zanim zdążyło się wydarzyć.
Nie chodziło już tylko o słowa.
Ale o to, co między nimi.
O to, co pozostało niedopowiedziane.
Wyruszył o świcie.
Droga była spokojna.
Zbyt spokojna, jak na ciężar, który niósł w sobie.
Koń poruszał się pewnie, a on pozwalał myślom płynąć bez oporu.
Dwór Serafiny był wyraźnym celem.
A jednak…
Im dalej się oddalał,
tym wyraźniej czuł, że odpowiedzi, których szuka,
mogą nie czekać tam, gdzie się ich spodziewał.
Zwolnił.
Na krótką chwilę.
Wystarczyło jedno spojrzenie w bok.
Jedno wspomnienie.
I decyzja… przesunęła swój kierunek.
— Zmieniamy drogę — powiedział spokojnie do swojego konia.
Nie zawahał się.
I choć kierunek, który obrał z każdym uderzeniem kopyt oddalał go od dworu Serafiny, jego myśli nie opuściły jej ani na chwile.
Przyspieszył, a jego wierzchowiec pędził przez las , jakby oboje czuli wspólny rytm niepokojących myśli i potrzebę odpowiedzi.
Ale droga do dworu musiała jeszcze poczekać.
Najpierw… rozmowa z kimś, kto mógł znać więcej.
,, Czasem wystarczy odrobina światła,
aby zobaczyć więcej.
🌿