Tag: morskie stworzenia

Opublikowane w

Przyjaciel pod księżycem.

,,Opowieści z Głębin “

🐠

Konik morski płynął tej nocy spokojnie przez błękitne wody oceanu.

Księżyc odbijał się na powierzchni morza, a gwiazdy migotały wysoko nad falami.

Nagle zauważył małą rybkę.

Płynęła powoli.

Nie wyglądała na smutną.

Nie wyglądała też na przestraszoną.

Po prostu była sama.

— Dokąd płyniesz? — zapytał konik morski.

— Nie wiem — odpowiedziała rybka z uśmiechem. — Po prostu przed siebie.

Konik morski zaśmiał się.

— To zabawne. Ja też.

Przez chwilę płynęli obok siebie w ciszy.

Ocean był spokojny.

Nie musieli rozmawiać.

Nie musieli niczego udowadniać.

Po prostu byli obok siebie.

Po pewnym czasie rybka spojrzała na konika.

— Wiesz, czasami myślę, że najpiękniejsze spotkania są właśnie takie.

— Jakie? — zapytał.

— Takie, kiedy ktoś nie próbuje zmieniać naszego kursu.
Tylko płynie kawałek drogi razem z nami.

Konik morski spojrzał na odbicie księżyca.

I pomyślał, że jego nowa przyjaciółka ma rację.

🩵

Bo przyjaźń nie zawsze polega na wielkich słowach.

Czasem wystarczy, że ktoś płynie obok.

Opublikowane w

Konik morski i zagubiona gwiazda

Noc była spokojna.

Ocean kołysał się delikatnie, a srebrny księżyc odbijał się w wodzie niczym świetlista ścieżka prowadząca ku horyzontowi.

🌛

Mały konik morski płynął powoli pomiędzy morskimi trawami.

Lubił takie noce.

Wtedy ocean wydawał się szeptać swoje najpiękniejsze tajemnice.

Nagle zauważył coś niezwykłego.

Pośród ciemnoniebieskiej wody migotało maleńkie światełko.

Raz pojawiało się, a raz znikało.

Konik podpłynął bliżej.

Okazało się, że była to mała morska gwiazda.

Nie rozgwiazda.

Prawdziwa gwiazda.

Maleńka iskierka światła, która zabłąkała się pomiędzy falami.

— Dlaczego jesteś taka smutna? — zapytał konik morski.

— Bo zgubiłam swoje miejsce na niebie — odpowiedziała cicho gwiazda.

Konik spojrzał w górę.

Nad oceanem migotały tysiące innych gwiazd.

— Może już nigdy tam nie wrócę — westchnęła.

Przez chwilę oboje milczeli.

Potem konik morski uśmiechnął się łagodnie.

— Wiesz… kiedy patrzę na ciebie, nadal świecisz.

— Ale nie jestem tam, gdzie powinnam być.

— Być może — odpowiedział. — Ale dziś rozświetlasz ocean.

Gwiazda zamyśliła się.

Nigdy wcześniej nie spojrzała na to w ten sposób.

Przez chwilę wydawało jej się, że wszystko straciła.

A tymczasem jej światło nadal było potrzebne.

Może tylko w innym miejscu niż wcześniej.

Powoli zaczęła świecić jaśniej.

A ocean wokół rozbłysnął tysiącem srebrnych refleksów.

Konik morski spojrzał na nią z uśmiechem.

Bo wiedział już coś, czego gwiazda dopiero się uczyła.

Czasem życie zmienia nasz kurs.

Nie zawsze trafiamy tam, gdzie planowaliśmy.

Ale dopóki niesiemy w sobie światło,
nadal możemy rozjaśniać drogę innym.

🩵

Opublikowane w

Światło ukryte w ciszy

Podwodny Świat

🪼

Rankiem ocean był cichy.

Tak cichy, jakby po nocnym niepokoju sam potrzebował odpoczynku.

Mały konik morski płynął powoli między koralowcami.

Woda była chłodna, a promienie słońca docierały głęboko, delikatnie muskając piasek.

Nagle zauważył małą muszlę.

Leżała samotnie na dnie, częściowo przysypana piaskiem.

Inne stworzenia mijały ją obojętnie.

Dla jednych była zwykłym kamykiem.

Dla innych czymś niepotrzebnym.

Konik morski zatrzymał się.

Podpłynął bliżej i zauważył, że z wnętrza muszli wydobywa się bardzo słabe światło.

Prawie niewidoczne.

Tak delikatne, że łatwo było je przeoczyć.

Przez chwilę pomyślał, że może to nic ważnego.

Że może powinien płynąć dalej.

Ale coś w jego sercu podpowiedziało mu, aby został.

Ostrożnie odgarnął piasek.

Powoli.

Bez pośpiechu.

Jakby bał się zgasić to kruche światełko.

I wtedy muszla rozchyliła się lekko.

W jej wnętrzu ukryta była mała perła.

Nie była idealna.

Miała drobne rysy.

Nie błyszczała najmocniej w całym oceanie.

Ale miała w sobie coś pięknego.

Ciche światło, które przetrwało mimo ciemności, ciężaru piasku i samotności.

Konik morski zrozumiał wtedy, że nie wszystko, co cenne, od razu lśni na powierzchni.

Czasem najpiękniejsze światło ukrywa się tam, gdzie ktoś długo milczał.

Gdzie coś zostało przysypane przez czas,

smutek albo zmęczenie.

🩵

Bo każde serce nosi w sobie perłę.

Czasem wystarczy odrobina czułości, aby pomóc jej znów zabłysnąć.

Kolejna opowieść już w przyszłym tygodniu.

Z sercem dla Was

Katarzyna

Opublikowane w

Cichy towarzysz morza

Opowieści z głębin

🌊

Drodzy,

Wiecie, że mam słabość do koników morskich.

Dlatego postanowiłam zabrać Was w małą podróż… w głąb morza.

To będzie przestrzeń ciszy, głębi i spokoju.

Miejsce, w którym nie wszystko trzeba przyspieszać.

Od teraz, co jakiś czas, będą pojawiać się tu krótkie opowieści o pewnym małym, dzielnym stworzeniu,

które nie walczy z falą lecz uczy się z nią płynąć.

,, Cichy towarzysz morza “

W głębinach, gdzie światło dociera tylko czasami,

a cisza ma swój własny rytm, żył mały konik morski.

Nie był najszybszy.

Nie był też najsilniejszy.

Nie wyróżniał się tym, co świat często uznaje za przewagę.

A jednak miał w sobie coś wyjątkowego.

Spokój i odwagę.

Gdy woda zaczynała drżeć, a prądy stawały się niespokojne, inne stworzenia przyspieszały, walczyły, uciekały.

On… zatrzymywał się.

Nie z bezsilności, lecz z zaufania.

Nie walczył z falą.

Pozwalał jej przepłynąć.

Obserwował.

Czekał.

Bo wiedział coś, czego nie da się nauczyć w pośpiechu, że nie każdą siłę trzeba pokonać.

Niektóre wystarczy zrozumieć.

I może właśnie dlatego, gdy woda znów stawała się spokojna, on jako jeden z nielicznych zawsze odnajdywał swoją drogę.

🩵

Czasem największą siłą nie jest walka

lecz spokój, który pozwala przetrwać wszystko.

To dopiero początek opowieści o małym dzielnym morskim koniku.

Kolejna część już w przyszły czwartek.

Z sercem dla Was

♡ Katarzyna

📘 Kup książkę
☰