Podsumowanie tygodnia.

Drodzy.

Przyszedł moment na podsumowanie naszego tygodnia.

Minione dni przyniosły wiele spokojnych chwil, ogrodowych inspiracji oraz kolejnych opowieści, którymi mogłam się z Wami podzielić.

Wśród ogrodowych publikacji szczególne miejsce zajęła rolka „Róże gotowe na bal”. 🥀

Królowe ogrodu zaprezentowały się w pełnym rozkwicie, przypominając, że cierpliwość, troska i czas potrafią przynieść niezwykłe efekty. Towarzyszyły im również lawenda i rozmaryn, które niezmiennie zachwycają swoim urokiem i aromatem.

Na bieżąco dzieliłam się także relacjami z ogrodu, pokazując codzienne zmiany, pojawiające się kwiaty oraz małe ciekawostki, których często nie sposób zmieścić w osobnych postach czy rolkach.

Nie zabrakło również wspólnych treningów z Milo, który jak zawsze wiernie towarzyszył mi podczas codziennych aktywności.

W Złotych Myślach zatrzymaliśmy się przy temacie dobrych myśli o poranku oraz zaufania.

Dla każdego może ono oznaczać coś innego, jednak niezależnie od tego, jak je rozumiemy, często właśnie ono pomaga odnaleźć nadzieję i wewnętrzny spokój.

W Balladzie: „W Ogrodzie Różanym” śledziliśmy dalsze losy Serafiny i Armanda, poznając kolejne fragmenty ich historii oraz emocje, które stopniowo prowadzą czytelników przez świat Dworu i jego tajemnic.

Równolegle na morzu trwała kolejna wyprawa Szafiry i Obsydiana.

Załoga niezmiennie trzyma kurs, a morska opowieść rozwija się, zabierając nas w kolejne miejsca pełne przygód i refleksji.

Na zakończenie tygodnia zaprosiłam Was również do wspólnego oczekiwania na nowy wiersz:

~ „Szept życia”, który z przyjemnością będę dla Was recytować już w tę niedzielę.

Dziękuję za każdą obecność, komentarz, dobre słowo i wspólnie spędzony czas.

❤️

Życzę Wam spokojnego weekendu, wielu pięknych chwil oraz odrobiny czasu na odpoczynek i uśmiech.

Do zobaczenia już wkrótce.

Z sercem dla Was.

Katarzyna.

Dar błękitnego nieba

Nowy dzień

~Dar błękitnego nieba.

Nowa szansa,

aby zaufać i z nadzieją spojrzeć

w piękne niebo.

Lekkie i spokojne niczym cisza,

która koi dusze…

Gdzie myśl płynie spokojnie,

A serce odpoczywa.

Złote Myśli ✨

Szept życia i cisza myśli.

Złote Myśli✨

Życie nie zawsze przemawia głośno.

Często przychodzi jak cichy szept…

Szept, który przypomina nam,
aby zatrzymać się na chwilkę.

Bo piękne momenty powstają w codzienności, to właśnie w nich można dostrzec piękno świata, które nas otacza.

🌹

Drodzy.

Już w najbliższą niedzielę zapraszam Was do wysłuchania recytacji mojego wiersza na Facebooku.

📖 „Szept życia”

To kilka chwil zatrzymanych w słowach, które przypominają, jak wiele piękna kryje się w zwyczajnych dniach.

Niech ten dzień i każdy kolejny będzie dla Ciebie spokojny i piękny.

Z sercem dla Was

Katarzyna

❤️

Szept Życia

Każdy nowy dzień przynosi nam kolejną kartę do zapisania. 

Nie musi być idealny, aby był piękny. 

Czasami wystarczy chwila spokoju, błękit nieba i wdzięczność za to, co już mamy.

Życzę wszystkim miłej i spokojnej niedzieli

☕️🥀

Za tydzień zaproszę Was na recytację mojego nowego wiersza : „Szept życia”.📖🌿

Z sercem dla Was

💜

10 lat czekania

Czasami najpiękniejsze historie rodzą się tam,

gdzie nikt już nie spodziewa się szczęśliwego zakończenia.

Ten kaktus trafił do naszego domu wiele lat temu.

Był niewielki i został kupiony przez mojego syna. Jak to często bywa w życiu, jego historia nie była jednak idealna.

Przez lata zdarzały się różne sytuacje.

Kilka razy spadł z parapetu, został przypadkowo zahaczony, a jego kolce nieraz przypominały o swojej obecności😊

Z biegiem czasu było widać, że część rośliny została uszkodzona.

Nie wyglądał już tak okazale jak kiedyś.

Mój syn długo czekał na jego kwiaty, ale niestety nie doczekał się.

Kaktusy nie kwitną tak często.

A może kwitną ..? nie wiem….-🤔

W domu aktualnie mam tego odziedziczonego po synu.

W końcu syn powiedział do mnie:

– Mamo, zrób z nim, co zechcesz.

Przyznam, że sama nie wiedziałam wtedy, co z nim zrobić. Był poturbowany przez los..

Mogłam się go pozbyć.

Mogłam uznać, że już nic ciekawego z niego nie będzie.

Ale coś sprawiło, że został.

I tak trwał.

Niepozorny, trochę poturbowany przez życie, a jednak nadal żywy.

Odzyskiwał siły powoli i ze spokojem, a z każdym kolejnym rokiem piękniał.

Szybki wzrost zachwycał, jakby chciał wyszeptać :

,, to jeszcze nie mój koniec ”🌵

Jego postawa przypominała mi dzielnego rycerza, który zachwyca odwagą i siłą.

A potem wydarzyło się coś niezwykłego.

Po blisko dziesięciu latach kaktus zakwitł po raz pierwszy.

Niby zwykły kaktus, a jednak wcale nie taki zwykły.

Jego kwiaty mnie zachwyciły.

Pomyślałam. ,, No…proszę teraz to się popisałeś!”

Oczywiście obyło się bez przytulania 😊

Warto było czekać 10~ lat.

Patrząc na niego, pomyślałam, że bardzo przypomina ludzi.

Nie zawsze wszystko układa się od razu.

Czasem upadamy.

Czasem zostajemy zranieni.

Czasem ktoś przestaje wierzyć, że jeszcze potrafimy rozkwitnąć.

A jednak życie nieraz pokazuje, że najpiękniejsze rzeczy przychodzą wtedy, gdy cierpliwie trwamy.

Dlatego ten kaktus nie jest dla mnie zwykłą rośliną.

Jest przypomnieniem,

że wytrwałość ma sens.

Że warto troszczyć się o to, co ważne.

I że czasami po wielu latach czekania

życie potrafi nas,

jeszcze bardzo mile zaskoczyć.

❤️

Z sercem dla Was

Katarzyna

Ufaj z nadzieją w sercu

,,ZAUFAJ ”

🕊️

Niektóre chwile pozostają z nami na długo.

Czasami jednak życie nie daje gotowych odpowiedzi.

Nie pokazuje całej drogi ani wszystkich rozwiązań.

Pokazuje jedynie kolejny krok.

I właśnie wtedy najbardziej potrzebujemy zaufania.

Zaufania, że nie każdy moment naszego życia musi być zrozumiały od razu.

Czasami wystarczy iść dalej z nadzieją w sercu.

Złote Myśli ✨

Konik morski i zagubiona gwiazda

Noc była spokojna.

Ocean kołysał się delikatnie, a srebrny księżyc odbijał się w wodzie niczym świetlista ścieżka prowadząca ku horyzontowi.

🌛

Mały konik morski płynął powoli pomiędzy morskimi trawami.

Lubił takie noce.

Wtedy ocean wydawał się szeptać swoje najpiękniejsze tajemnice.

Nagle zauważył coś niezwykłego.

Pośród ciemnoniebieskiej wody migotało maleńkie światełko.

Raz pojawiało się, a raz znikało.

Konik podpłynął bliżej.

Okazało się, że była to mała morska gwiazda.

Nie rozgwiazda.

Prawdziwa gwiazda.

Maleńka iskierka światła, która zabłąkała się pomiędzy falami.

Dlaczego jesteś taka smutna? — zapytał konik morski.

Bo zgubiłam swoje miejsce na niebie — odpowiedziała cicho gwiazda.

Konik spojrzał w górę.

Nad oceanem migotały tysiące innych gwiazd.

Może już nigdy tam nie wrócę — westchnęła.

Przez chwilę oboje milczeli.

Potem konik morski uśmiechnął się łagodnie.

Wiesz… kiedy patrzę na ciebie, nadal świecisz.

Ale nie jestem tam, gdzie powinnam być.

Być może — odpowiedział. — Ale dziś rozświetlasz ocean.

Gwiazda zamyśliła się.

Nigdy wcześniej nie spojrzała na to w ten sposób.

Przez chwilę wydawało jej się, że wszystko straciła.

A tymczasem jej światło nadal było potrzebne.

Może tylko w innym miejscu niż wcześniej.

Powoli zaczęła świecić jaśniej.

A ocean wokół rozbłysnął tysiącem srebrnych refleksów.

Konik morski spojrzał na nią z uśmiechem.

Bo wiedział już coś, czego gwiazda dopiero się uczyła.

Czasem życie zmienia nasz kurs.

Nie zawsze trafiamy tam, gdzie planowaliśmy.

Ale dopóki niesiemy w sobie światło,
nadal możemy rozjaśniać drogę innym.

🩵

📘 Kup książkę