Dziękuje z całego serca wszystkim za każde ciepłe słowo, za obecność, która dodaje sił i za życzliwość która jest nieoceniona.
Wasze miłe komentarze, pozdrowienia oraz krótkie gesty życzliwości tworzą miejsce do którego chce się wracać z myślą, że dobro naprawdę istnieje i potrafi rozkwitać w codzienności jak kwiaty w tym koszyczku przeznaczonym specjalnie dla Was.
Dziękuję, że jesteście, że mogę dzielić z Wami odrobinę swojego świata.
Życzę Wam, drodzy jak najpiękniejszych dni – spokoju serca i wszystkiego co najlepsze.
Drodzy, Przesyłam Wam w darze tulipana, który białymi płatkami olśniewa i przypomina swym istnieniem jak piękny jest nasz – Świat.
Zawsze podkreślałam pisząc moje materiały, że świat NIE jest niczemu winny, kiedy doświadczamy jakichkolwiek trudności. Ludzkie wybory – decyzje , czy czysta złośliwość generuje stan, który może przyczyniać się do naszego rozczarowania i niechęci.
Gdyby czystość myśli – człowieka była delikatna w pełni – uczciwa i subtelna jak – płatki tulipana to wyrządzanie jakiegokolwiek krzywdy, czy zła na naszej pięknej Ziemi odeszłoby już dawno w zapomnienie. Generowane trudności – ludzka słabość, która nieustannie nas kształtuje i doświadcza.
Dobrze, że odnajdujemy w walorach tego pięknego Świata prawdziwe cuda natury. To właśnie dzięki nim możemy przystanąć na momencik i porozmyślać.
Świat – przyroda nie potrzebuje zmian, przekształca się w określonych porach w których my – ludzie jesteśmy tylko dodatkiem.
Kochaj – życie. Kochaj świat taki jaki jest, a za każdy moment Twojego życia podziękuj.
Pamiętaj – ten tulipan istnieje dla Ciebie, aby przypominać Tobie jak bardzo możesz być -czysty w myślach , oddany wobec własnych wartości i piękny we własnym wnętrzu.
Kochani pozdrawiam Was z moim małym – Milo. Dzisiaj kilka myśli i miłych wspomnień. Wróciłam pamięcią do tego momentu, gdzie spokój gościł w moim sercu, a myśli cieszyły się swobodą analizy. To beztroska, która pozwalała żyć – swobodnie we własnym rytmie. To zdjęcie z Milo w którym – zaufałam.
Dzisiaj kilka myśli na temat – zła, które generuje człowiek. Człowiek, który nie urodził się ze złem w sercu, tylko je uaktywnił. Uaktywnił myśl do czynienia zła, aby inni cierpieli. Chciałabym bardzo -uwierzcie, zmienić lub mieć wpływ na zatrzymanie wszelkiej destrukcji działającej wbrew bezbronnym jednostkom, jednak czasami nie mamy wpływu na pewne rzeczy. Tak to bywa, kochani władza, arsenał – możliwości generują dobro lub zło.
Nierówna walka może odbywać się na rożnych płaszczyznach.
To podłoże bardzo niesprawiedliwe i krzywdzące – prawda.
Zło generowane za pośrednictwem człowieka to cichy – złodziej, który bez pytania wkrada się często cichaczem do naszego życia.
Dla przykładu; Taka sytuacja przypomina mi nierówną walkę żołnierza bez broni. Przeciwnik schowany – dobrze uzbrojony- czai się za zaroślami z bronią w ręku. Mimo, że dostrzega bezbronnego żołnierza – oddaje strzał.
Pomyślisz- na wojnie już tak jest. Ale nawet na wojnie bezbronnych żołnierzy bierze się do niewoli. Podałam przykład żołnierza, a co wtedy gdy sytuacja dotyczy zwykłego – bezbronnego człowieka i nie dotyczy to wojny. Ktoś ze złą intencją – zrodzoną w swoim umyśle wyrządza krzywdę.
Jakbyście to nazwali ? Akt barbarzyństwa, a może podłość ludzka ?
Zostawiam odpowiedz do Waszej analizy.
Niektórzy zło kojarzą z siłami wykraczającymi poza sferę naszej rzeczywistości. Jednak w tych krótkich słowach napiszę- kochani, że ukryty wróg nie musi być duchowym złem. Gdyby tak było to modlitwa pokornego człowieka okazałaby się skuteczna. Oczywiście zło w postaci duchowej też może przybierać rożne formy i z pewnością istnieje. Tak jak istnieje dobro i zło.
Jednak najgorsze jest wtedy gdy zło powstaje w umyśle ludzkim. Jak się rodzi myśl wyrządzania zła ?
Powstaje jak cichy wiatr. Na początku kiełkuje, obmyśla – knuje plan. Rozwija się stopniowo, po to, aby dalej szkodzić i wyrządzać krzywdę.
Nie jest jak piękny i wartościowy pąk subtelnych i pięknych kwiatów tylko działa jak- szkodnik ukrywając się skrupulatnie niczym – przebieraniec.
Jak z tym walczyć w nierównej walce z przeciwnikiem silniejszym ?
Choć jesteśmy bezbronni w walce na nierównych płaszczyznach to nie do końca pokonani.
Wróg może zabrać- życie, ale nie odbierze Ci miłości i serca, które w sobie nosisz.
Elementy Twojej wiary, odwagi i siły generują pokłady wewnętrznej motywacji, aby do końca trwać.
Wszechświat drodzy, a zwłaszcza – Bóg, który czeka na odpowiedni moment w ostatecznym rozrachunku wykona- sprawiedliwy wyrok. I nawet , jeśli czujesz, że modlitwa nie pomaga teraz, to pamiętaj ona działa….- jest jak rzeka nigdy się nie zatrzyma.
Dziś w ogrodzie zatrzymałam wzrok na brzozie. Była taka piękna, wyjątkowa w złocistych barwach. Prawdziwa dama przyodziana w złoto- spokojna, dumna , pogodzona z przemijaniem.
Choć liście powoli opadają, wciąż jest w nich blask i ciepło, jakby natura chciała nam przypomnieć , że są momenty, które muszą nastąpić to, – przemijanie.
Przemijanie nie jest – końcem. To proces, który rodzi nowe zmiany- życie , świeżość, odrodzenie.
Odrodzenie w nowej formie – piękna i szlachetności.
Z serdecznymi pozdrowieniami dla Was.
< Niech refleksja piękna tego świata zawsze będzie dla Was- wyjątkowa i magiczna.
Morze z początku było łaskawe. Fale niosły statek łagodnie, a wiatr zdawał się sprzyjać wyprawie. Załoga pracowała równo, a w oczach Kapitana błyszczała nadzieja, że rejs ten przyniesie odkrycia i odrodzenie ducha.
Jednak każda cisza na morzu trwa tylko chwilę. Pierwsze próby przyszły niepostrzeżenie — jak cień po zachodzie słońca. Niektóre głosy na pokładzie zaczęły szeptać inaczej, rytm pracy nie zawsze współbrzmiał z kompasem Kapitana.
Rozproszenie przyszło cicho, jakby nikt nie zauważył, że ster traci równowagę między posłuszeństwem a pychą.
Kapitan wiedząc, że zaufanie to najkruchszy żagiel , starała się utrzymać kurs. Nie krzykiem, lecz spojrzeniem; – nie rozkazem, lecz przykładem.
Wiedziała, że dyscyplina to nie strach, lecz odpowiedzialność i świadomość. Niektórym jednak zabrakło czujności. Inni zapomnieli, że statek nie płynie siłą jednostki, lecz wspólnym rytmem dłoni, serc i sumień. Rozproszenie przyszło cicho, jakby nikt nie zauważył, że ster traci równowagę między posłuszeństwem a pychą.
Postanowili jednak wytrwać, choć osłabieni i zmęczeni. Bunt na pokładzie i drobne nieporozumienia osłabiły nie tylko okręt, ale i zaufanie Kapitana. To był cios, z którym niełatwo było się zmierzyć.
Kapitan — wiedząc, że zaufanie to najkruchszy żagiel — starała się utrzymać kurs. Nie krzykiem, lecz spojrzeniem; nie rozkazem, lecz przykładem. Wiedziała, że dyscyplina to nie strach, lecz odpowiedzialność i pełna świadomość
Każde nadwyrężone zaufanie przyjęła z bólem, lecz także z lekcją — nie po to, by karać, lecz by zrozumieć, że nie każdy, kto wsiada na pokład, zna wartość przysięgi złożonej morzu.
Burza nadciągnęła niespodziewanie —nie z zewnątrz, lecz z wnętrza załogi. I właśnie wtedy okazało się, że największym sztormem nie są fale, lecz wątpliwości między ludźmi. Kapitan stanęła przy sterze. Nie szukała winnych — tylko światła, które mogłoby jeszcze poprowadzić okręt ku spokojniejszym wodom.
Bo prawdziwe przywództwo to nie dowodzenie w ciszy, lecz trwanie, gdy burza próbuje odebrać nadzieję.
