Szafira ranna

Morska Wyprawa ⚓️

SZAFIRA RANNA – Obsydian rusza na ratunek !

Morze nie oszczędzało załogi- fale wlewały się na pokład z siłą i mocą której się nie spodziewali. Sytuacja robiła się bardzo niebezpieczna.

W jednej sekundzie – rozpędzona fala wdarła się na pokład. Szafira trzymała liny lecz bezlitosna fala – zmiotła ją w jednej sekundzie, cisnęła o reling, a potem rzuciła na pokład.

Głuche, twarde uderzenie rozeszło się echem po całym statku.

SZAFIRO! — krzyknął Obsydian, przerażony rzucając się w stronę kapitan, by jak najszybciej działać. Klękając na mokrych deskach wśród rozrzuconych po pokładzie beczek oraz resztek poszarpanych części…zawołał – Szafiro słyszysz mnie ?

Szafiro !

Przez chwile panowała drętwa cisza- jakby czas utknął w miejscu- Szafira nie odpowiadała

Ale nagle jej palce drgnęły. Otworzyła oczy, lecz w spojrzeniu wciąż tańczyła mgła oszołomienia.

Nagle – kolejna fala przetoczyła się przez pokład niczym wystrzelony pocisk !

Obsydian – działał szybko i bez większego zastanowienia zakrył swoim ramieniem bezwładne ciało Szafiry, by chronić przed uderzeniem – bezlitosnego i rozszalałego morza.

Zacisnął zęby z bezsilnej złości — na morze, na sztorm, na to, że nie zdołał ochronić w porę.

Marynarze walczyli – ogarniali pokład, morze nadal szalało. Obsydian krzyknął;

Pomocy na pokład! Kapitan ranna! — ryknął, przekrzykując huk żywiołu.

Dwóch marynarzy z trudem , ślizgając się po zalanych deskach przedostało się do Kapitan i Obsydiana.

— Schronić ją pod główny maszt! — rozkazał Obsydian. — I trzymać kurs, choćby fala miała nam połamać ręce!

Marynarze ostrożnie przenieśli kapitan w bezpieczne miejsce tam gdzie wiatr nie wieje z impetem, a woda nie szaleje jak huragan.

Szafira – zamroczona ciężko oddychała, nierówno, ale powoli odzyskiwała świadomość.

Próbowała unieść głowę. Jednak mimo zamroczenia krzyknęła ;

Załoga… -Trzymać…- Kurs!

Obsydian pochylił się bliżej, jego głos był poważny – drżał od emocji. Dostrzegał zranioną dłoń kapitan i choć ona nie chciała, by się o nią martwił powiedział spokojnie do Szafiry :

— Nie martw się o mnie. Najpierw Ciebie muszę postawić na nogi.

Załoga choć nie pokazywała – obaw o kapitan to w głębi serc –martwili się. W końcu to ich – kapitan, a bez kapitana – rejs nie byłby już taki sam.

Sztorm wciąż grzmiał nad statkiem – Szafiry jak wściekła bestia, która nie zamierzała odpuścić — nie teraz, nie jeszcze.

Ale wszyscy zwarci i gotowi w równym szeregu jak – jeden mąż.

Walczyli idąc ząb w ząb z falą – dzielnie przyjmując jej cios za ciosem i twardą ręką trzymając – kurs !

Wkrótce kolejna część – ,, Wsparcie księżyca „🌙

.