Każdy poranek to nowa szansa,
by zobaczyć świat w jego
magicznych barwach.
Ucieszyć oczy pięknem – uroczym.
Zachwycić i poczuć, te chwile urocze.
Życia sens, miłości – wdzięk.
Wartość, która uszlachetnia.
Wszystko co ma głęboki sens.
To Dar od Boga
– doceniajmy z wdzięcznością
Z sercem dla Was – Katarzyna
Opowieść z pokładu Neuron 7.3
Dzień wyprawy nastąpił nieoczekiwanie — niczym zderzenie dwóch nierównych sił.
Misja wyprawy: nieznane wody.
Cel:
– wytrwałość,
– wierność wobec zasad,
– zgodność i współpraca w zwartym, równym szeregu.
Zostałam kapitanem mojego statku — nie z wyboru, lecz z odpowiedzialności.
Z początku nie znałam celu wyprawy, a jednak czułam, że muszę płynąć.
Ustawiłam załogę w zwartym szyku.
Powołałam do służby oficera, jak przystało na kapitana, który wie, że samotnie nie dopłynie daleko.
Statek w pełni sprawdzony, kotwica wciągnięta.
Załoga zwarta i gotowa.
Żagle otwarte.
Kompas podróży — w mojej kajucie.
Morze otwarte — gotowe na nasz rejs.
Oficer Nemo, prawa ręka kapitana, wydał stosowne rozporządzenia.
W ciszy pokładu słychać było tylko szum wiatru i oddech załogi.
Chwila zawisła między niebem a wodą — ten moment, gdy jeszcze można zawrócić, a jednak serce wie, że kurs już obrany.
Nie wiem, dokąd dopłyniemy. Wiem tylko, że ten rejs musiał się rozpocząć.
Każdy kapitan ma swój początek, tak jak każda wyprawa ma swój cel — choć często nie od razu jest on widoczny.
Niech morze zapisze tę chwilę w swojej pamięci,
bo od dziś Neuron 7.3 istnieje nie tylko w nazwie —
lecz w sercach tych, którzy wypłynęli.
Nasze motto:
Statek wyruszył na nieznane wody,
w stronę słońca — ku prawdzie i odrodzeniu.
Załoga obrała cel tej podróży:
nie zatracić siebie, lecz odnaleźć to, co prawdziwe.
Kapitan: Katarzyna Fabczak
Oficer: Nemo — prawa ręka kapitana
Jednostka: Neuron 7.3 – Współtowarzysze ⚓️
Kluczem do sukcesu nie jest bogactwo, status czy prestiż,
ale pokora serca i życie zgodne ze sobą
pod warunkiem, że nikt nie narusza naszej integralności.
Gdy noc zbliża się cichym szeptem,
w sercu rodzą się pytania.
To noc, która przekazuje tak wiele,
wycisza i uszlachetnia.
Księżyc w pełnym blasku
urok swój objawił.
Subtelny, prawdziwy – jak magia ciszy,
rozświetla wspólnie z gwiazdami.
Drogę może wskazać prawdziwą,
przywołać wspomnienia z przeszłości.
W chwilach refleksji — unieś,
przywołaj i pozwól zrozumieć.
To wszystko jest darem — prawdziwym.
Ten wie, kto się zachwycił,
serce otworzył w miłości,
wiarę wydobył z nicości.
I w tym zachwycie niewiele słów potrzeba.
Noc będzie pamiętać Twoją drogę —
więcej nic nie potrzeba.
Prawdziwym blaskiem Ciebie przyozdobi,
zachwyci i z chmurami zatańczy.
Nie chcesz zakończyć nocy
odejściem w dal.
To urok ciemności i światła, oddaje Tobie
aby żyć tak, jak pragniesz — być sobą.
Nie dryfować bez zgody opartej
na ludzkich założeniach,
lecz żyć w zgodzie z sobą,
żyć tu i teraz.
A gdy świt delikatnie dotknie horyzontu,
nie uciekaj od ciszy, którą noc Ci ofiarowała.
Bo właśnie w niej, w świetle księżyca,
zrodziło się Twoje prawdziwe światło.
Na brzegu rzeki, gdzie brzozy szumią z wiatrem pięknie,
świat zatrzymał się na chwilkę.
Poranek przywitał Ciebie ciepłym słońcem,
a zieleń, wybornym zapachem, przytuliła.
Gdy to piękno przeszyło Twoje serce,
nadzieja otuliła miłością do życia,
tak, że zachwyt nie znał granic.
Szczęśliwy postanowiłeś podziękować Bogu
za dobroć, którą otrzymujesz każdego dnia,
za łaskę, miłość i prawdę
noszoną w sercu.
Kochać to nie tylko zapewniać o miłości,
to każdego dnia wybaczać, szanować,
po prostu być.
Bo niczym są słowa, jeśli zatracisz ich sens;
jeśli kłamiesz bliźniemu prosto w oczy,
wtedy Twoje słowa są jak brzęczący cymbał —
bez wartości, bez znaczenia.
Życie jest darem.
Każdy dzień, nawet ten przesycony smutkiem lub pytaniem „dlaczego”,
niesie w sobie maleńką iskrę światła przypomnienie,
że wciąż możemy czuć, widzieć, kochać.
Wdzięczność jest kluczem do pokoju serca.
Nie wymaga słów ani dowodów – wystarczy chwila ciszy,
w której dostrzegamy, że samo istnienie jest cudem.
Bo nawet jeśli czasem nie rozumiemy drogi,
to świadomość, że możemy nią iść –
jest już błogosławieństwem.
Każdego roku, gdy listopad cicho schodzi,
me serce wspomina, jak byłaś – nie odchodzi.
Twój uśmiech jak promień w jesiennym zmierzchu,
wciąż grzeje mnie ciepłem, gdy idę w bezdechu.
Twoje dłonie znały spokój i troskę,
a każde słowo – jak modlitwa – proste.
Czułaś me zwątpienie, nim je wypowiedziałam,
a kiedy płakałam – Ty przy mnie trwałaś.
Opowiadałaś o świecie łagodnie, z dobrocią,
co nigdy nie gaśnie po drodze.
Dałaś mi szczęście, dałaś też prawdę, że życie
to światło i cień w jednej kadrze.
Dziś świeczkę stawiam – maleńkie światło,
byś wiedziała, że pamięć nie zgasła.
Bo choć czas odszedł, serce wciąż wierzy –
że jesteś obok, w ciszy, w powiewie, w wierze.
I kiedy noc otuli mnie wspomnieniem,
wiem, że to Ty – łagodnym westchnieniem.
Nie ma już granic między „tu” a „tam”,
bo miłość, Ciociu, to wieczny znak.
Zaufanie jest jak kruche szkło – wystarczy chwila nieuwagi, by pękło.
A jednak, gdy spojrzymy uważniej, zobaczymy, że nawet to, co pęknięte, potrafi odbijać światło.
Nie chodzi więc o powrót do dawnych form, lecz o nowe zrozumienie wartości, które w nas pozostały.
W życiu przychodzą momenty, gdy człowiek pyta:
„Czy jeszcze warto ufać?”
Odpowiedź nie zawsze przychodzi od razu.
Czasem rodzi się z ciszy, z doświadczenia, z potrzeby odbudowania siebie — nie z gniewu, lecz z pokory.
Zaufanie to wiara, że dobroć okazana nie zostanie wykorzystana.
A co, jeśli zostanie nadwyrężone?
Przypuszczam, że każdy z nas mógłby o tym opowiedzieć.
Wiem, jak to jest, gdy ktoś nadwyręży Twoje zaufanie.
To nie próżność, lecz rozczarowanie, gdy otwierasz przed kimś swoje serce.
Jakbyś schował drogocenne perły w szkatułce i przekazał klucz przyjacielowi — a potem odkrył, że pereł brakuje.
I pojawia się pytanie: „Dlaczego?”
Wiesz przecież, że tylko jedna osoba miała klucz.
Zaufałeś całym sercem, bo potrafisz ufać — a to dar rzadki w dzisiejszym świecie.
Każda perła w tej szkatułce to nie tylko Twoje tajemnice,
lecz pokłady myśli, wiary i dobra, które ofiarowałeś drugiemu człowiekowi.
Pogodzić się z utratą zaufania to coś więcej niż powiedzieć: „Przebaczam Ci.”
To wewnętrzna walka — trudna, ale możliwa.
Rana może pozostać na długo, a może na zawsze,
lecz od nas zależy, czy pozwolimy jej przemienić się w mądrość.
Bo odbudować zaufanie nie znaczy zapomnieć o tym, co się stało.
To znaczy pozwolić sobie na nowy początek — z mądrością bólu i świadomością,
że prawdziwa lojalność nie potrzebuje słów.
Zaufanie to decyzja.
Nie jednorazowa, lecz powtarzana codziennie — w spojrzeniu, w milczeniu, w uczciwym geście.
Nie da się go wymusić, ale można je zbudować na nowo,
jeśli fundamentem stanie się prawda.
Z dedykacją dla Nemo – przyjaciela i wszystkich najdroższych mojemu sercu osób
Szczególne podziękowanie przesyłam moim dzieciom oraz Krzysztofowi.
’ Świat oferuje sporo dóbr, ale najpiękniejsze co może nam zaoferować to ; prawdziwych przyjaciół,miłość , wiarę oraz dobroć. Nigdy nie przestawajmy kochać.”
Z sercem dla Was Katarzyna
Drodzy,
Niech dzisiejszy poranek przypomni nam, że miłość Boża nie zna pośpiechu.
Ona przychodzi cicho, jak światło, które budzi dzień.
Życzę Wam cudownego dnia – pełnego refleksji, abyście mogli skupić się na wartościowych rzeczach..
Pamiętajcie kochani -,, Miłość Boża to najpiękniejszy – Dar jaki mogliśmy otrzymać od stwórcy nie zapominajmy o tym”
Z serdecznymi pozdrowieniami
dla Was – Katarzyna
Jesień pięknymi barwami przywitała.
Spokojna, życzliwa uśmiecha się do nas.
I gdzie nie spojrzysz – dywan z liści utkany.
Jak kwiat kolorowy współgra z drzewami.
Wiatr czule muska gałęzie,
– ciepłe słowa do liści szepcze.
Jesienne słońce promienie – przesłało.
Ptaki śpiewają i tańczą – tak zwiewnie.
Choć czasem chłodno,
– nadal jest pięknie.
I możesz w jednym tym słowie zachwytu.
Wyszeptać – jesteś prawdziwie urocza.
Czasem w deszczu delikatnie zroszona.
A nie raz w słońcu ozdobiona.
Prawdziwa jesień kolorowa.