Krótkie własne utwory,cytaty i aforyzmy,serię jak ,,Wiersze tygodnia”
Ciemierniki ma swoich małych
– sprzymierzeńców.
To mrówki przenoszą nasiona,
spokojne i wdzięczne pracują.
Bo w ciszy nasionka znajdują.
Kwiat sìę nie gniewa,
kolorem kusi.
Zapachem rozpieszcza.
Mrówki dzielnie w świat
ziarenka niosą.
A po latach w innym miejscu
ciemiernik wyrasta.
To cudowna w naturze
– współpraca.
Mrówek wytrwałość w kwiatach,
cud świata.
Popołudnie przychodzi spokojnie,
jak ciepło filiżanki w dłoniach.
Jak cudowny śpiew ptaków za oknem.
Między jedną myślą a drugą
świat zwalnia na chwilę,
a serce odnajduje ciszę.
Nie wszystko musi dziś być zrobione.
Czasem wystarczy zatrzymać się na moment
i pozwolić, aby dzień ułożył się
w prostą, harmonijną całość.
🍀
Niech ;,,chwila dla serca” – zostanie z Wami na dłużej , spokojna i piękna.
Cicha, szlachetna.
Życzę Wam tego z całego serca.
❤️
Katarzyna.
Róża budzi się
Jeszcze nie kwitnie,a już zachwyca.
Co roku wraca — zielona i dumna.
Silniejsza, pewniejsza
szepcze poważnie:
Spójrz na mnie.
Przetrwałam. Zakwiatłam.
Nowe pąki wydałam.
W młodych liściach jest obietnica,
a w kolcach ciche przypomnienie,
nie rośnie bez siły.
Życie w niej wzrasta obficie,
aby znów zachwycić.
Kolejną wiosnę
ozdobić kolorem.
Niebo nie cofa światła
Niebo nie pamięta wczoraj.
Nie liczy chmur.
Nie rozlicza burz.
Otwiera się o świcie,
jak ktoś, kto nie boi się
– zaczynać od nowa.
Ptaki unoszą się wysoko,
bo wiedzą jedno —
nie trzeba pytać o zgodę na lot.
Słońce przebija się przez drzewa,
bez tłumaczeń i bez wahania.
Pragnę być- silna.
Nawet, gdy ukryte siły nie mają
-litości.
Nawet, gdy nikt nie pytał się o zdanie.
Nie chcę stracić horyzontu
To mój – mały świat gdzie,
ja jestem jego częścią
Nie mam zamiaru
– oddawać mojej przestrzeni,
milknąć przez czyjś cień.
Nie poddam się bo jestem pełna
-wiary i nadziei
Bo niebo każdego dnia
pokazuje,
że można świecić mimo wszystko.
Spokojny w głębi morza
Nie walczy z prądem.
Nie pędzi.
Cisza otula go – spokojem
Zna głębię,
która nie domaga się hałasu.
Wśród światła łamanego wodą
unosi się jak myśl,
która nie musi być wypowiedziana.
Morze nie pyta go o cel.
Nie żąda dowodu siły.
Pozwala być.
W tej ciszy
– czas nie jest miarą.
Jest tylko rytm.
Prawdziwy i cichy.
A rytm w zupełności
wystarcza, bo
spokój nie jest słabością
— jest zaufaniem.
Nie pytają zimy, czy już wolno.
Nie sprawdzają kalendarza.
Wychodzą wtedy,
gdy ziemia jeszcze pamięta chłód,
Lecz serce roślin już zna odpowiedź.
Są ciche.
Nie rozchylają się gwałtownie.
Jakby wiedziały,
że piękno nie potrzebuje pośpiechu.
Fiolet ich płatków to szept odwagi,
że nawet po długiej ciszy
można znów wzrastać.
Krokusy nie obiecują lata.
One tylko mówią:
jest początek.
I to wystarczy.
Między śniegiem a niebem,
droga na chwilę milknie.
Tak jakby chciała nas prowadzic
– dalej i spokojniej.
Góry nie pytają, dokąd idziesz
One uczą, jak żyć.
Uczą – szacunku,
– pogłebiają naszą miłość
W tej bieli każda myśl zwalnia,
a serce przypomina sobie,
że spokój też jest kierunkiem.
Wzięłam w dłoń małe cudo.
Las dał mi je sam w prezencie.
Dla mnie to dużo.
Wystarczy, że mogę podziwiać
– dary lasu.
Szyszkę mi podarował.
Dobry i cudowny – las.
Obfituje w piękno i dobroć,
które nie ma ceny.
Mała, brązowa- szyszka.
Jeszcze bez imienia.
A już pełna zamiaru.
Nie kwiat lecz obietnica
– zapachu lasu na długo.
Bo las nie spieszy się z odpowiedzią.
Najpierw daje ciszę,
A potem znak — cienki pęd,
który wie, że przetrwa,
gdy zawieje wiatr.
W niej jest wszystko:
Początek.
Cierpliwość.
Zgoda na to, że
nie trzeba być wielkim,
– aby rosnąć.
Trzymałam szyszkę
jak złotą myśl refleksji.
Las pozwolił mi zabrać ją ze sobą.
Na pamiątkę.
Na wieczność.
To prezent od lasu —
prosto z jego zielonego wnętrza.
Przy rzece stoją.
Nie wołają imion
Nie pytają o czas.
Choinki wysokie, skupione,
jakby pamiętały więcej,
niż potrafi unieść ludzka pamięć.
Woda mija je codziennie,
opowiadając wciąż tę samą historię
– innym głosem.
One słuchają w milczeniu.
Korzenie mają głęboko,
jakby wiedziały,
że tylko to, co zakorzenione,
nie boi się przemijania.
Były tu przed nami i zostaną po nas
— wierne,
zielone strażniczki drogi,
którą człowiek idzie na chwilę.
Rzeka płynie.
Drzewa trwają.
A ja — uczę się od nich
spokoju.
Zima zapukała delikatnie,
nieśmiało — jak gość,
który zna wartość ciszy.
Czasem popruszyła śniegiem,
czasem szronem uraczyła
gałęzie trwające w skupieniu.
Chłodna.
Powściągliwa.
A jednak cudnie wybredna
w doborze światła i kształtów.
Płatki śniegu
jak ciche listy z nieba
ozdobiły choinki dostojnie,
bez pośpiechu,
bez potrzeby słów.
I tylko wiatr szeptał,
że piękno zimy
nie krzyczy —
ono po prostu jest.
