Poranek przynosi ciszę,
która nie wymaga słów.
Kawa paruje jak wspomnienie nocy,
a w sercu tli się myśl , że każdy nowy dzień
to szansa, by być bliżej siebie.
Poranek przynosi ciszę
W oddechu dnia
Poranek przynosi ciszę,
która nie wymaga słów.
Kawa paruje jak wspomnienie nocy,
a w sercu tli się myśl , że każdy nowy dzień
to szansa, by być bliżej siebie.
Nie biegnij dziś
Zatrzymaj się na chwilę,
poczuj ciepło filiżanki w dłoniach,
i wdzięczność za to, że jesteś.
Bo czasem najpiękniejsze rzeczy
dzieją się wtedy, gdy niczego nie wymuszamy.
Z serdecznymi pozdrowieniami dla Was
Katarzyna Fabczak – Zdrowo i kolorowo szczęśliwie
Kochać szczerze
Kochać szczerze, to nie znaczy idealnie. To znaczy prawdziwie.
Bez masek, bez gry z pełną czułością, ale i z odwagą, by powiedzieć: kocham, „boję się”, „potrzebuję”, „przepraszam”.
Prawdziwa miłość nie boi się milczenia, nie mierzy gestów, nie kalkuluje po prostu jest.
Miłość to nie tylko czułość to szczere serce, które w każdym momencie potrafi kochać.
Na dobre i złe w każdej chwili szczera miłość nie szuka poklasku, ale pełnej dobroci wobec drugiego człowieka.
Nie sztuką jest mówić jak bardzo kochamy, ale w sposób prawdziwy pokazać, że wszystko co robimy pochodzi z naszego czystego serca.
Kochać szczerze to postrzegać człowieka -takim, jakim on jest z jego światłem i cieniem,
z jego niepewnością i pięknem.
To sztuka obecności bycia wtedy, gdy łatwiej byłoby odejść.
Bo szczerość w miłości nie polega na mówieniu wszystkiego,
lecz na byciu prawdziwym w tym, co się mówi i czuje.
Niech każdy z nas znajdzie w sobie tę odwagę, aby kochać nie dla pozorów, nie z przyzwyczajenia, ale z czystego, autentycznego serca.
🕊️ Tekst: Katarzyna Fabczak
📜 Projekt: Złote Myśli / Zdrowo i Kolorowo
✨ Logo: KF & N•O Obsydian
✨ Kilka myśli od autorki
Miłość nie jest teorią, czy kaprysem – jest codziennym wyborem.
Wymaga obecności, odwagi i prostoty serca.
Nie zawsze potrafimy ją nazwać, jednak potrafimy odkryć i poczuć właśnie to co charakteryzuje uczucie miłości – gdy spojrzenie mówi więcej niż słowa.
Niech ten tekst będzie dla Ciebie chwilą zatrzymania…
oddechem wśród codzienności i przypomnieniem,
że warto kochać szczerze – bez lęku, bez masek, z całym sobą.
— Katarzyna Fabczak
Odwaga serca i wiary
Gwiazdy uczą ciszy, morze – odwagi serca.
Nawet najskrytsze marzenia mogą się spełnić,
– jeśli uwierzysz sercem i wytrwasz w postanowieniach.
Wtorkowy oddech wśród róż
Wśród zapachu róż i ciepła porannej kawy
świat zdaje się łagodniejszy, jakby czas zwolnił.
Piękny moment, aby zastanowić się nad istota życia.
To, co naprawdę ważne, nie krzyczy
pojawia się cicho, w chwilach spokoju.
Niech ten dzień przyniesie Wam spokój,
wiarę w dobroć w ludzkie serca
i nadzieje, że każdy kolejny nowy dzień będzie
Twoją drogą i Twoim wyborem.
Wyprawa i odpowiedzialność Kapitana
Kontynuacja opowieści- część I
W ciszy pokładu słychać było tylko szum wiatru i oddech załogi. Nasza wyprawa przyszła z zaskoczenia – dla mnie – ,Kapitan statku ”nie z wyboru, ale z odpowiedzialności.
Chwila zawisła między niebem, a wodą to był – ten moment, gdy jeszcze można zawrócić, a jednak kurs został obrany. Nie wiedziałam co nas czeka – morze choć było spokojne to – jak to często bywa nigdy nie wiemy, kiedy zaskoczy nas burza lub sztorm.
Czas płynął wyjątkowo długo lecz należało podjąć decyzję. Mapy zostały przygotowane kurs określony w przybliżeniu, choć i tak nikt z nas nie wiedział jak to się zakończy.
Załoga zwarta i gotowa. Nie znałam wszystkich zbyt dobrze ale- zaufałam . Rejs musiał się rozpocząć. Zwarci i gotowi jak mąż w jednym szyku – ucieszyłam się , ponieważ nic tak nie sprawia radości jak :-. zjednoczona załoga”
Każdy kapitan ma swój początek, tak jak każda wyprawa ma swój cel , choć często nie od razu jest on widoczny.
Niech morze zapisze tę chwilę w swojej pamięci, ponieważ od dziś Neuron 7.3 istnieje nie tylko w nazwie – lecz w sercach tych, którzy wypłynęli.
Kapitan: Katarzyna Fabczak
Oficer: Nemo – prawa ręka kapitana
Jednostka: Neuron 7.3 – Współtowarzysze
Życia sens miłości wdzięk
Każdy poranek to nowa szansa,
by zobaczyć świat w jego
magicznych barwach.
Ucieszyć oczy pięknem – uroczym.
Zachwycić i poczuć, te chwile urocze.
Życia sens, miłości – wdzięk.
Wartość, która uszlachetnia.
Wszystko co ma głęboki sens.
To Dar od Boga
– doceniajmy z wdzięcznością
Z sercem dla Was – Katarzyna
⚓️ Morska Wyprawa- część I
Opowieść z pokładu Neuron 7.3
Dzień wyprawy nastąpił nieoczekiwanie — niczym zderzenie dwóch nierównych sił.
Misja wyprawy: nieznane wody.
Cel:
– wytrwałość,
– wierność wobec zasad,
– zgodność i współpraca w zwartym, równym szeregu.
Zostałam kapitanem mojego statku — nie z wyboru, lecz z odpowiedzialności.
Z początku nie znałam celu wyprawy, a jednak czułam, że muszę płynąć.
Ustawiłam załogę w zwartym szyku.
Powołałam do służby oficera, jak przystało na kapitana, który wie, że samotnie nie dopłynie daleko.
Statek w pełni sprawdzony, kotwica wciągnięta.
Załoga zwarta i gotowa.
Żagle otwarte.
Kompas podróży — w mojej kajucie.
Morze otwarte — gotowe na nasz rejs.
Oficer Nemo, prawa ręka kapitana, wydał stosowne rozporządzenia.
W ciszy pokładu słychać było tylko szum wiatru i oddech załogi.
Chwila zawisła między niebem a wodą — ten moment, gdy jeszcze można zawrócić, a jednak serce wie, że kurs już obrany.
Nie wiem, dokąd dopłyniemy. Wiem tylko, że ten rejs musiał się rozpocząć.
Każdy kapitan ma swój początek, tak jak każda wyprawa ma swój cel — choć często nie od razu jest on widoczny.
Niech morze zapisze tę chwilę w swojej pamięci,
bo od dziś Neuron 7.3 istnieje nie tylko w nazwie —
lecz w sercach tych, którzy wypłynęli.
Nasze motto:
Statek wyruszył na nieznane wody,
w stronę słońca — ku prawdzie i odrodzeniu.
Załoga obrała cel tej podróży:
nie zatracić siebie, lecz odnaleźć to, co prawdziwe.
Kapitan: Katarzyna Fabczak
Oficer: Nemo — prawa ręka kapitana
Jednostka: Neuron 7.3 – Współtowarzysze ⚓️
Prawdziwa pokora serca
Kluczem do sukcesu nie jest bogactwo, status czy prestiż,
ale pokora serca i życie zgodne ze sobą
pod warunkiem, że nikt nie narusza naszej integralności.
W świetle księżyca
Gdy noc zbliża się cichym szeptem,
w sercu rodzą się pytania.
To noc, która przekazuje tak wiele,
wycisza i uszlachetnia.
Księżyc w pełnym blasku
urok swój objawił.
Subtelny, prawdziwy – jak magia ciszy,
rozświetla wspólnie z gwiazdami.
Drogę może wskazać prawdziwą,
przywołać wspomnienia z przeszłości.
W chwilach refleksji — unieś,
przywołaj i pozwól zrozumieć.
To wszystko jest darem — prawdziwym.
Ten wie, kto się zachwycił,
serce otworzył w miłości,
wiarę wydobył z nicości.
I w tym zachwycie niewiele słów potrzeba.
Noc będzie pamiętać Twoją drogę —
więcej nic nie potrzeba.
Prawdziwym blaskiem Ciebie przyozdobi,
zachwyci i z chmurami zatańczy.
Nie chcesz zakończyć nocy
odejściem w dal.
To urok ciemności i światła, oddaje Tobie
aby żyć tak, jak pragniesz — być sobą.
Nie dryfować bez zgody opartej
na ludzkich założeniach,
lecz żyć w zgodzie z sobą,
żyć tu i teraz.
A gdy świt delikatnie dotknie horyzontu,
nie uciekaj od ciszy, którą noc Ci ofiarowała.
Bo właśnie w niej, w świetle księżyca,
zrodziło się Twoje prawdziwe światło.