Tag: dziennik kapitana

Morska Wyprawa ⚓️

SZAFIRA RANNA – Obsydian rusza na ratunek !

Morze nie oszczędzało załogi- fale wlewały się na pokład z siłą i mocą której się nie spodziewali. Sytuacja robiła się bardzo niebezpieczna.

W jednej sekundzie – rozpędzona fala wdarła się na pokład. Szafira trzymała liny lecz bezlitosna fala – zmiotła ją w jednej sekundzie, cisnęła o reling, a potem rzuciła na pokład.

Głuche, twarde uderzenie rozeszło się echem po całym statku.

SZAFIRO! — krzyknął Obsydian, przerażony rzucając się w stronę kapitan, by jak najszybciej działać. Klękając na mokrych deskach wśród rozrzuconych po pokładzie beczek oraz resztek poszarpanych części…zawołał – Szafiro słyszysz mnie ?

Szafiro !

Przez chwile panowała drętwa cisza- jakby czas utknął w miejscu- Szafira nie odpowiadała

Ale nagle jej palce drgnęły. Otworzyła oczy, lecz w spojrzeniu wciąż tańczyła mgła oszołomienia.

Nagle – kolejna fala przetoczyła się przez pokład niczym wystrzelony pocisk !

Obsydian – działał szybko i bez większego zastanowienia zakrył swoim ramieniem bezwładne ciało Szafiry, by chronić przed uderzeniem – bezlitosnego i rozszalałego morza.

Zacisnął zęby z bezsilnej złości — na morze, na sztorm, na to, że nie zdołał ochronić w porę.

Marynarze walczyli – ogarniali pokład, morze nadal szalało. Obsydian krzyknął;

Pomocy na pokład! Kapitan ranna! — ryknął, przekrzykując huk żywiołu.

Dwóch marynarzy z trudem , ślizgając się po zalanych deskach przedostało się do Kapitan i Obsydiana.

— Schronić ją pod główny maszt! — rozkazał Obsydian. — I trzymać kurs, choćby fala miała nam połamać ręce!

Marynarze ostrożnie przenieśli kapitan w bezpieczne miejsce tam gdzie wiatr nie wieje z impetem, a woda nie szaleje jak huragan.

Szafira – zamroczona ciężko oddychała, nierówno, ale powoli odzyskiwała świadomość.

Próbowała unieść głowę. Jednak mimo zamroczenia krzyknęła ;

Załoga… -Trzymać…- Kurs!

Obsydian pochylił się bliżej, jego głos był poważny – drżał od emocji. Dostrzegał zranioną dłoń kapitan i choć ona nie chciała, by się o nią martwił powiedział spokojnie do Szafiry :

— Nie martw się o mnie. Najpierw Ciebie muszę postawić na nogi.

Załoga choć nie pokazywała – obaw o kapitan to w głębi serc –martwili się. W końcu to ich – kapitan, a bez kapitana – rejs nie byłby już taki sam.

Sztorm wciąż grzmiał nad statkiem – Szafiry jak wściekła bestia, która nie zamierzała odpuścić — nie teraz, nie jeszcze.

Ale wszyscy zwarci i gotowi w równym szeregu jak – jeden mąż.

Walczyli idąc ząb w ząb z falą – dzielnie przyjmując jej cios za ciosem i twardą ręką trzymając – kurs !

Wkrótce kolejna część – ,, Wsparcie księżyca „🌙

.

Morze nie czekało. Gdy tylko żagle uniosły się na pełną wysokość, nadeszła fala, której nie zobaczyłby nikt bez doświadczenia — wysoka, ciężka, niemal ciemna jak noc, którą miała przynieść.

Obsydian krzyknął: Jak zawsze w pełnej gotowości.

— Trzymać się !

Ale było już za późno. Statek został podniesiony jak zabawka, a zaraz potem rzucony w dół. Pokład zadrżał, liny jęknęły, a powietrze rozdarł huk rozcinanej wody.

Druga fala przyszła szybciej niż ktokolwiek przypuszczał. Tym razem nie uderzyła w burtę — wpadła prosto na pokład, zalewając wszystko.

Marynarze chwytali, co się dało. Beczki turlały się jak porwane wiatrem liście, a drewniane skrzynie z zapasami zsuwały się niżej.

Obsydian próbował utrzymać równowagę, jedną ręką przytrzymując linę, drugą odpychając od siebie spadający maszt pomocniczy.

Krzyknął coś, ale nikt go nie usłyszał — wiatr zagłuszył każde słowo.

Na pokładzie słychać było – krzyki marynarzy. Wszyscy starali się ratować to co było w zasięgu ręki, a beczki turlały się jak piłki po boisku. Okręt trzymał kurs – pochylony w samym środku burzy w której się znaleźliśmy.

Trzecia fala – najgwałtowniejsza – uderzyła z taką furią, że aż powietrze zadrżało.

Statek przechylił się nagle, niebezpiecznie. Szafira przesunęła się po mokrym pokładzie, próbując złapać cokolwiek, co utrzymałoby ją w miejscu, lecz deski pod stopami były jak lód.

Obsydian odwrócił się i zobaczył, jak sylwetka Szafiry traci równowagę, a potem falę, która uderza w nią z siłą, jakby sama burza wyciągnęła po nią rękę.

Szafiro – wrzasnął , rzucając się w jej stronę.

Kolejna część….- wkrótce : ,, Szafira ranna – Obsydian rusza na ratunek”⚓️

W pewnej chwili poczuliśmy silny podmuch wiatru.

Zachwiało statkiem, a żagiel omal się nie urwał.

Marynarze wpadli w popłoch

– Kapitanie wiatr przybrał na sile..- rozproszyli się po pokładzie.

Chaos nie wróżył nic dobrego. Uspokoiłam marynarzy.

Zrozumieli jak istotne jest – zaufanie.

Spokój i rozsądek to nasz – kierunek.

–Zjednoczeni ku wolności – pamiętacie ? – przypomniałam.

Jednak spojrzenie Obsydiana – wzbudziło mój niepokój.

Mój oficer – prawa ręka na pokładzie miał dobrą intuicję i spore doświadczenie.

Morze zaczynało się budzić w sposób, który nie wróżył spokoju.

Obsydian dostrzegł różnicę – wiatr szybko przybierał na sile, a chmury zeszły wyjątkowo nisko.

Nasza decyzja musiała być błyskawiczna, a los załogi i statku spoczywał w rekach – Kapitan i Obsydiana

Wkrótce :

,,Pilna narada przed burzą” — Szafira & Obsydian⚓️

Po symbolicznym przemalowaniu wróciliśmy do obowiązków. Trzeba było przejrzeć liny, zabezpieczyć burty, ujednolicić wachty. Wiedziałam, że czekają nas zawirowania, że wyprawa nie będzie łatwa.

Zmiana herbu podniosła nastrój załogi, ale czy są w pełni gotowi… ? To myśli z którymi się biłam….

Oficer Obsydian zapewnił, że załoga w pełni gotowa, a morale wysokie.

Jednak ja wiedziałam, że nadmierny spokój nigdy nie trwa długo na otwartym morzu.

Ale byłam pewna jednego:

Ruszymy dalej, nie dlatego, że było nam łatwo lecz dlatego, że po raz pierwszy płyniemy naprawdę razem.

⚓️

Wkrótce kolejna część-,, Narada przed burzą”- Zapraszam.