,,W ciszy między różami”
🌹
Serafina wyszła do ogrodu.
Nie po odpowiedzi.
Ale po ciszę.
Poranek był spokojny.
Delikatne światło dnia przesuwało się po różanych płatkach, a powietrze pachniało świeżością po chłodnej nocy.
Szła powoli wśród alejek, jakby każdy krok miał przybliżyć ją do zrozumienia czegoś, czego jeszcze nie potrafiła nazwać.
Ale nie wszystko przychodzi od razu.
Niektóre rzeczy najpierw trzeba poczuć.
Tej nocy długo nie mogła zasnąć.
Myśli wracały uparcie.
Do osoby bliskiej jej sercu…dla której jeszcze niedawno zbierała róże razem z Zofią.
To wspomnienie nadal w niej było.
Ciche.
Bolesne.
I choć próbowała odnaleźć spokój, tej nocy z jej oczu spłynęły łzy.
Myślała również o obrazie.
Malowała go z sercem.
Każdy kolor miał znaczenie.
Każde światło i każdy detal były częścią emocji, które chciała zatrzymać na płótnie.
Nie spodziewała się jednak, że pojawi się cień.
Nie wiedziała, skąd się wziął.
Ani dlaczego właśnie tam.
A jednak nie odczuwała lęku.
Tej nocy długo spoglądała w rozgwieżdżone niebo,
wierząc, że z czasem odnajdzie odpowiedź.
Pośród tych wszystkich myśli pojawił się jeszcze ktoś.
Armand.
Zastanawiała się, co u niego.
Czy kuzynka wróciła już do zdrowia.
Czy los pozwoli im jeszcze kiedyś się spotkać.
Pamiętała jego spokój.
Uważność.
I delikatność, której tak bardzo potrzebowała.
Serafina zatrzymała się przy różanych krzewach.
Musnęła dłonią jeden z płatków i zamknęła oczy.
Wtedy usłyszała kroki.
Odwróciła się spokojnie.
Ojciec Serafiny szedł powoli w stronę ogrodu.
W jego spojrzeniu było coś, co od razu przyciągnęło jej uwagę.
— Serafino…odezwał się łagodnie.
— Wkrótce przyjedzie Julian.
W ogrodzie na chwilę zapanowała cisza.
Jakby nawet róże czekały na to, co wydarzy się dalej… 🌹
