Tag: zaufanie

Opublikowane w

Niebieska cisza nieba

Niebo i błękit

🩵

Cudowny dar, który każdego dnia zachwyca mnie swoim błękitem.

Spoglądam w jego stronę i za każdym razem odnajduję coś, co pozwala mi choć na chwilę zatrzymać myśli.

Niebo.

Tak odległe, a jednocześnie obecne każdego dnia.

Czasami błękitne i spokojne.
Innym razem otulone chmurami, które wędrują swoim rytmem, jakby przypominały, że wszystko w naturze ma swój czas.

Niebo zaszczyca mnie swoją obecnością…

Jest dla mnie niebieską ciszą — przestrzenią, w której odnajduję mój wewnętrzny spokój.

🕊️

Kiedy patrzę w jego stronę, przypominam sobie, że nie zawsze trzeba szukać daleko tego, co potrafi zachwycić.

Czasami wystarczy podnieść wzrok.

Zatrzymać się.

Pozwolić sobie na kilka spokojnych myśli i poczuć wdzięczność za to, co każdego dnia otrzymujemy tak zwyczajnie, że czasem przestajemy dostrzegać niezwykłość tych darów.

Może właśnie dlatego tak bardzo kocham spoglądać w niebo.

Przypomina mi o przestrzeni, wolności i ciszy, której człowiek potrzebuje, aby ponownie usłyszeć własne myśli.

Drodzy Czytelnicy,

życzę Wam, aby nadchodzący weekend był piękny i spokojny. 💐

Niech zostanie przyozdobiony czułą życzliwością, dobrym słowem i miłością jedną z najpiękniejszych wartości, jakie możemy ofiarować drugiemu człowiekowi.

❤️

I niech znajdzie się w nim choć jedna chwila, podczas której spojrzycie w niebo i po prostu pomyślicie:

Dobrze, że jestem.

„Niech się darzy to, co najlepsze.” 

Opublikowane w

Pośród niewypowiedzianych słów 

Armand podziękował przyjacielowi za gościnę.

Choć tajemniczy ślad i zaginiony list wciąż pozostawały bez odpowiedzi, nie pozwolił, aby niepewność odebrała mu spokój.

Postanowił o świcie wyruszyć do Dworu.

Czuł, że właśnie tam kolejny fragment tej historii zacznie odsłaniać swoje tajemnice. 

Następnego poranka Serafina i jej ojciec ruszyli na poranną przejażdżkę.

Leśny zapach koił ich serca, a promienie słońca przenikały przez korony drzew, rozświetlając paprocie i stare konary.

Nie potrzebowali zbyt wielu słów.

Cisza tej wspólnej przejażdżki była dla nich równie cenna jak rozmowa.

Po pewnym czasie zatrzymali konie na rozległej łące.

Zeszli z siodeł i wsłuchali się w cichy szept natury…

Łąka mieniła się barwami bieli i złota jakby sama natura rozłożyła przed nimi najpiękniejszy kobierzec.

W oddali rozbrzmiewał śpiew ptaków, a lekki wiatr poruszał źdźbła traw, niosąc ze sobą ciszę, której nie zakłócał żaden pośpiech.

Ojciec i córka szli obok siebie bez słów.

Nie potrzebowali rozmowy.

Wystarczała im obecność drugiego człowieka i spokój tej niezwykłej chwili.

Oboje czuli, że są szczęśliwi, mogąc wspólnie podziwiać piękno natury, która zdawała się otulać ich swoim cichym szeptem.

Ale spacer po łące powoli dobiegał końca dlatego ruszyli w stronę koni.

Przez chwilę szli w ciszy, wsłuchani nadal w śpiew ptaków i spokojny rytm natury, a promienie słońca wciąż delikatnie tańczyły pośród wysokich traw.

W końcu ojciec spojrzał na Serafinę z łagodnym uśmiechem.

— Powiedz mi…,czy udało Ci się już dokończyć obraz moja droga ?

Serafina uniosła wzrok.

— Tak, Ojcze. Ostatnie pociągnięcia pędzla należały już tylko do cierpliwości.

Ojciec skinął głową z wyraźnym zadowoleniem.

— Bardzo się cieszę. Wierzę, że będzie zachwycał tak samo, jak wszystkie Twoje dzieła.

Po krótkiej chwili dodał spokojnym głosem:

— Niebawem znajdzie swojego nowego właściciela.

Słowa ojca zatrzymały się w sercu Serafiny.

Na moment zamyśliła się, lecz nie odpowiedziała.

Spojrzała jedynie przed siebie, jakby pewna myśl cicho przemknęła przez jej duszę.

Nie zdradziła jednak tego, co naprawdę nosiła w sercu.

Po chwili oboje dosiedli koni i ruszyli dalej, a wiatr poniósł ich myśli w stronę wydarzeń, które miały dopiero nadejść.

Jeszcze tego samego wieczoru, gdy słońce powoli chowało się za horyzont, Serafina stanęła przy oknie swojej pracowni. 

W dłoni wciąż trzymała pędzel, lecz jej wzrok wędrował gdzieś dalej…, a myśli bładziły wsród róż kołysanych przez wiatr…

Czy próbowała odnaleźć odpowiedź?

A może wracała myślami do rozmowy, która pozostawiła w jej sercu więcej pytań niż odpowiedzi…

Ciąg dalszy wkrótce.

Opublikowane w

Pytania bez odpowiedzi.

Słońce powoli chowało się za linią lasu, malując niebo odcieniami złota i ciepłej czerwieni.

Armand prowadził konia spokojnym krokiem, pozwalając, aby cisza wieczoru towarzyszyła jego myślom.

Od chwili, gdy ujrzał tajemniczy ślad na najstarszym drzewie, nie potrafił o nim zapomnieć.

Nie szukał jednak odpowiedzi na siłę.

Zastanawiał się jedynie, czy był to zwykły znak pozostawiony przed laty… , czy może coś więcej.

A może tylko zwykły przypadek lub subtelna wiadomość, której znaczenia jeszcze nie potrafił odczytać.

Nie pozwalał jednak, aby domysły przejęły nad nim kontrolę i zakłóciły spokój.

Wierzył, że pośpiech rzadko prowadzi do prawdy, a czas pozwala lepiej zrozumieć sens.

Dlatego pozwolił myślom płynąć własnym rytmem, a wieczorna cisza zdawała się porządkować je lepiej niż najdłuższe rozmowy.

Kiedy wyjechał z lasu, ostatnie promienie słońca otuliły drogę miękkim światłem.

Spojrzał jeszcze raz w stronę drzew, jakby z wdzięcznością, za majestat i historię które niszą w ciszy lasu…

Nie czuł niepokoju.

Jedynie cichą świadomość, że ta podróż pozostawiła w jego sercu pytanie, na które odpowiedź przyjdzie we właściwym czasie.

Ruszył dalej w stronę posiadłości swojego przyjaciela.

Przed stajnią zatrzymał konia i jeszcze przez chwilę spoglądał na spokojny krajobraz, który powoli otulał wieczór.

Przyjaciel wyszedł mu na spotkanie.

— Dziękuję Ci za ten dzień — powiedział Armand z życzliwym uśmiechem.

— Pokazałeś mi miejsce, którego długo nie zapomnę.

— Cieszę się, że mogłem się nim z Tobą podzielić — odparł przyjaciel.

— Mam przeczucie, że jeszcze tam wrócimy.

Armand skinął głową.

— Być może… , ale jutro o świcie chciałbym wyruszyć do Dworu. 

Czuję, że nadszedł właściwy moment.

Przyjaciel spojrzał na niego uważnie, jakby wyczuwał, że decyzja ta dojrzewała w nim już od dłuższej chwili.

— W takim razie życzę Ci spokojnej drogi. 

Niech przyniesie odpowiedzi, których dziś jeszcze nie znasz.

Armand uśmiechnął się z wdzięcznością.

— Dziękuję… za gościnę i za zaufanie.

Uścisnęli sobie dłonie.

Wieczór powoli otulał okolicę, a nad lasem pojawiały się pierwsze gwiazdy.

Nazajutrz o poranku Armand miał wyruszyć do Dworu.

Tymczasem…w Dworze Serafiny pierwsze promienie porannego słońca zaczęły delikatnie rozświetlać ogród otaczający Dwór.

Powietrze było rześkie, a rosa połyskiwała na płatkach róż niczym drobne kryształy.

Serafina wraz z ojcem przygotowywali konie do porannej przejażdżki.

Od ostatniej rozmowy w gabinecie minęło już trochę czasu, lecz pewna myśl wciąż nie dawała jej spokoju.

Nie chodziło o słowa.

Chodziło o obraz.

Tajemniczy ślad, który pojawił się na płótnie, wciąż powracał do jej myśli.

Zastanawiała się, czy powinna opowiedzieć o nim ojcu.

Znała jego rozwagę i wiedziała, że potrafił patrzeć na świat z niezwykłym spokojem.

Nie była jednak pewna, czy jest to już właściwy moment.

Spojrzała na ojca, który z czułością pogładził Aleksandra po szyi.

Przez chwilę chciała rozpocząć rozmowę…

Lecz zamiast słów pojawił się jedynie cichy uśmiech.

Może ta przejażdżka podpowie jej, kiedy nadejdzie odpowiedni moment.

Serafina była szczęśliwa, że może ten czas spędzić z ukochanym ojcem.

Ruszyli w drogę…., a droga przez las koiła ich serce.

Opublikowane w

Tajemniczy ślad

Po wieczorze spędzonym przy fortepianie Serafina kolejnego poranka udała się do ogrodu.

Wśród kwiatów i cichego szumu fontanny łatwiej było uporządkować myśli.

Ta chwila wyciszenia była jej bardzo potrzebna. 

Niedokończony obraz czekał.

To był moment w którym ukojona porannym spacerem w ogrodzie postanowiła udać się do swojej pracowni. 

Przez okno wpadało delikatne światło poranka.

Na sztaludze czekał obraz, którego od kilku dni nie potrafiła ukończyć.

Przedstawiał Wierzby Ciszy i jezioro.

Jezior, które rozświetlone promieniami słońca przypominało błyszczący diament. 

Miejsce, które od zawsze było dla niej szczególnie bliskie.

Stare drzewa pochylające się nad ciszą mieniącego się w słońcu jeziora.

I ciszę, którą można było niemal usłyszeć.

Serafina przez chwilę przyglądała się swojemu dziełu.

Wszystko wyglądało dokładnie tak, jak zapamiętała.

A jednak coś nie dawało jej spokoju.

Jej wzrok po raz kolejny zatrzymał się na jednym fragmencie obrazu.

Na śladzie, który pojawił się tam niespodziewanie.

Nie przypominał zwykłego błędu pędzla.

Ani przypadkowej plamy farby.

Było w nim coś, czego nie potrafiła wyjaśnić.

Sięgnęła po pędzel.

Delikatnie naniosła kolejne warstwy farby.

Próbowała poprawić kształt.

Zmienić jego linię.

Ukryć go pośród kolorów jeziora i gałęzi.

Cofała się kilka razy, aby spojrzeć na obraz z większej odległości.

Lecz z każdą kolejną próbą miała wrażenie, że wszystko wygląda gorzej niż wcześniej.

W końcu opuściła pędzel.

I przez dłuższą chwilę milczała.

Nie wiedziała dlaczego, ale właśnie ten fragment obrazu przyciągał jej uwagę bardziej niż wszystkie pozostałe.

Jakby próbował opowiedzieć historię, której jeszcze nie rozumiała.

A Wierzby Ciszy trwały niewzruszenie na płótnie.

Skrywając więcej tajemnic, niż mogło się wydawać…

Opublikowane w

Dar błękitnego nieba

Nowy dzień

~Dar błękitnego nieba.

Nowa szansa,

aby zaufać i z nadzieją spojrzeć

w piękne niebo.

Lekkie i spokojne niczym cisza,

która koi dusze…

Gdzie myśl płynie spokojnie,

A serce odpoczywa.

Złote Myśli ✨

Opublikowane w

Ufaj z nadzieją w sercu

,,ZAUFAJ ”

🕊️

Niektóre chwile pozostają z nami na długo.

Czasami jednak życie nie daje gotowych odpowiedzi.

Nie pokazuje całej drogi ani wszystkich rozwiązań.

Pokazuje jedynie kolejny krok.

I właśnie wtedy najbardziej potrzebujemy zaufania.

Zaufania, że nie każdy moment naszego życia musi być zrozumiały od razu.

Czasami wystarczy iść dalej z nadzieją w sercu.

Złote Myśli ✨

Opublikowane w

Nocny wpis do pokładu

⚓️

Gdy większość załogi odpoczywała po trudach minionego dnia, na pokładzie nadal paliło się jedno światło.

Obsydian pochylał się nad mapami.

Kompas wciąż nie dawał odpowiedzi.

Po obu stronach wyrastały ciemne ściany gór, a morze było spokojniejsze niż kiedykolwiek wcześniej.

Zbyt spokojne.

Tego wieczoru nikt jeszcze nie wiedział, że cisza również potrafi być ostrzeżeniem.

🌙

Opublikowane w

W drodze do Dworu

Serafina szykowała się na spotkanie z ojcem.

Kosz róż, który przygotowywała wcześniej z takim zaangażowaniem czekał na odpowiedni moment.

Moment w którym będzie mogła podziękować ojcu.

I tylko ona wiedziała jak bardzo go kocha.

A każda wspólna rozmowa była dla niej powodem do wdzięczności za wszystko co dla niej robi.

Tymczasem Julian przemierzał leśne ścieżki prowadzące w stronę Dworu.

Promienie słońca przedzierały się przez korony drzew, oświetlając drogę, którą podążał spokojnym krokiem.

Las zdawał się skrywać własne tajemnice, a on pozostawał sam ze swoimi myślami.

Nie spieszył się.

Każdy kolejny zakręt przybliżał go do miejsca, o którym słyszał już tak wiele.

Do spokojnego Dworu Serafiny.

Jednak to, co naprawdę zaprzątało jego umysł, pozostawało wyłącznie jego tajemnicą.

Tego dnia jedynie wiatr był świadkiem myśli, które towarzyszyły mu w drodze…

Opublikowane w

Poranki z Kasią w towarzystwie Róży.

Drodzy.

Niektóre poranki przychodzą cicho.

Za oknem słychać krople deszczu, wiatr porusza liśćmi, a świat budzi się nieco wolniej niż zwykle.

Właśnie taki poranek przywitał mnie dzisiaj w Anglii.

Jeszcze kilka dni temu towarzyszyły nam wysokie temperatury, a dziś pogoda postanowiła przypomnieć, że potrafi być kapryśna.

Przyznam szczerze, że trochę marznę.

Dlatego poranną kawę trzymam dziś nieco dłużej w dłoniach. ☕

W ogrodzie jednak życie nie zwalnia.

Po dniach oczekiwania pojawiła się długo wyczekiwana wiadomość.

Jako pierwszy zameldował się Baron, jedna z moich dalii.

Powoli obserwuję jego subtelny wzrost.

Wygląda na to, że rozpoczyna swój tegoroczny rozdział.

Wkrótce pokażę Wam go bliżej, bo wiem, że wielu z Was śledzi losy mojego ogrodu równie uważnie jak ja.

Dziś planujemy również trening z Milo.

Choć pogoda nie zachęca do biegania, nie poddajemy się tak łatwo.

Jeśli tylko deszcz pozwoli, ruszymy na naszą wspólną trasę. 🐕🌿

Mam też dla Was małą zapowiedź.

Już niedługo chciałabym zabrać Was w wyjątkowe miejsce. Takie, które zachwyca widokami i pozwala choć na chwilę zatrzymać się w codziennym biegu.

Postaram się dzielić z Wami tym, co zobaczę i przeżyję.

A jeśli warunki pozwolą, być może uda się pokazać Wam niektóre chwile niemal na bieżąco.

Na razie pozostawię odrobinę tajemnicy.

Warto jednak pamiętać, że nie zawsze najpiękniejsze podróże zaczynają się od wielkich planów.

Czasami zaczynają się od małego kroku, od odwagi spróbowania czegoś nowego albo od marzenia, które od dawna nosimy w sercu.

Dlatego na początku tego tygodnia chciałabym życzyć Wam, abyście nie przestawali marzyć.

Dostrzegajcie piękno w małych rzeczach.
W porannej kawie.
W kroplach deszczu.
W kwitnącym kwiatku.
W dobrym słowie.
W uśmiechu drugiego człowieka.

To właśnie z takich chwil składa się życie.

Dziękuję, że jesteście tutaj razem ze mną.

Dzięki Wam każdy poranek, każdy wpis i każdy nowy tydzień mają wyjątkowy sens.

Życzę Wam pięknego tygodnia pełnego spokoju, nadziei i małych powodów do radości.

🍀

Opublikowane w

Spacer W Ogrodzie Róż

Po powrocie z przejażdżki z ojcem i jej ukochanym Aleksandrem Serafina udała się do ogrodu.

Potrzebowała ciszy.

Choć poranek przyniósł jej spokój, myśli wciąż wracały do obrazu pozostawionego w pracowni.

Nie potrafiła zrozumieć, dlaczego na płótnie pojawił się ślad, którego wcześniej tam nie było.

Spacerowała powoli pomiędzy alejkami róż, jakby właśnie pośród nich próbowała odnaleźć odpowiedź.

Delikatnie dotykała płatków kwiatów, zatrzymując się co chwilę przy tych, które najbardziej kochała.

Aby uspokoić myśli, zebrała bukiet róż do koszyka.

Kilka dla siebie.

Kilka dla ojca.

To właśnie wtedy w ogrodzie pojawiła się Zofia, która towarzyszyła Serafinie od najmłodszych lat.

— Panienko… — odezwała się spokojnie.

— Z tego, co donoszą, Julian już wyruszył do Dworu.

Serafina uniosła wzrok tylko na chwilę.

Wieść, która od rana budziła poruszenie wśród służby, nie wywołała na jej twarzy większego zachwytu.

Zofia zauważyła to od razu.

Przez moment chciała powiedzieć coś jeszcze, lecz ostatecznie jedynie skinęła głową i wycofała się w stronę Dworu.

Z czystej troski postanowiła przekazać wszystko ojcu Serafiny.

Niedługo później jedna ze służących odnalazła Serafinę w ogrodzie.

— Panienko… ojciec prosi, aby przyszła pani do niego w wolnej chwili.

Chce coś pani przekazać.

Serafina spojrzała w stronę Dworu.

A wiatr, który jeszcze chwilę wcześniej delikatnie poruszał róże, nagle ucichł zupełnie.

📘 Kup książkę 💙 Wesprzyj blog
☰