Autor: blog.zyjszczesliwieizdrowo.com

Katarzyna Fabczak- autorka poezji i ,,Złotych Myśli", które poruszają serca czytelników. Tworzy refleksje oraz przesłania, a ich mottem jest życie w zgodzie z naturą, spokój wewnętrzny oraz cudowny wszechświat w którym można znaleźć wewnętrzny spokój. Wcześniej prowadziła stronę ,, Zdrowo i Kolorowo Szczęśliwie" , dziś - w nowej unowocześnionej odsłonie - dzieli się inspiracjami na Facebooku i Instagramie.
Opublikowane w

Gdy Świat się Budzi

Gdy świat się budzi, w umysłach ludzkich rodzi się refleksja.

Jak nasze życie — w podróży po tej ziemi, nieznane.

Tak kruche i delikatne,

niepewne jutra.

Czasem piękne i bezpieczne.

Czasem utkane z kolców róż.

A w każdym nowym poranku.

Tak wiele można ujrzeć:

  • -blask promieni słońca,

drobne cuda ukryte w przyrodzie.

I nie wystarczy tylko wyszeptać w stronę słońca:

Dzień dobry,

-ani spojrzeć w niebo bez chwili zadumy.

Wszystkie dary tej ziemi —

oddech, tchnienie, sens życia.

Wiatr tańczący z liśćmi.

Deszcz zraszający pola.

Kwiaty przyodziane w barwy zachwytu.

Magia czasu.

Cud natury.

Świat fascynujący, utkany mocą samego Stwórcy.

Patrz więc w stronę słońca

i przywitaj je uśmiechem.

Zatrzymaj te myśli na chwilę —

bo ono świeci właśnie dla Ciebie.

Zachowaj w sercu pamięć poranka, tego, co ujrzałeś.

Nie wiesz, jak będzie jutro,

czy promień słońca znów zobaczysz.

Refleksją z drobnych chwil poczuj sercem życie.

Podziękuj za krople deszczu — niosą moc, siłę i życiodajną energię.

Za wiatr, choć bywa chłodny i surowy, a jednak tak potrzebny.

To ciche szepty natury:

Szum fal,

gdy morze podziwiamy.

Wszystko, czego pragniemy —

bo Bóg już o to zadbał.

Dla Was drodzy na miły dzień o poranku dnia zrodziła się refleksja….

Mam nadzieję, że dzisiejszy poranek przywitał Was spokojnie i z refleksją w sercu…

☘️

Opublikowane w

W Objęciach – Mgły

Obsydian wpatrywał się w mapy, choć wiedział, że nie znajdzie tam odpowiedzi.

Linie nie zmieniały się.

Zmieniało się wszystko wokół nich.

Załoga na moment wpadła w popłoch i konsternację.

Wiatr przybrał na sile.

Mgła trzymała statek w swoich objęciach i nie miała litości.

Kadłub zaczął się kołysać.

Żagle napięły się do granic wytrzymałości.

A jednak — Szafira i Obsydian trwali.

Niezłomnie.

Razem opanowali wahania nastroju załogi, zanim strach zdążył przejąć ster.

Opublikowane w

Wśród Wierzb

BALLADA

Serafina & Armand

,,Akacje kołysane wiatrem”

Serafina stała nieruchomo nad jeziorem, wpatrując się w akacje kołysane wiatrem, jakby każda z nich znała jej imię.

Była w swoim świecie z własnymi marzeniami i myślami do których nikt nie miał dostępu.

Tańczące liście – wierzby szeptały delikatnie w rytm wiatru, rozwiewając długie włosy Serafiny.

Poruszały się cicho, a światło słońca osiadało na ich krawędziach z uważnością, która nie domagała się spojrzenia.

Szeptała do nich słowa, których nie trzeba było wypowiadać — bo przyroda rozumiała je bez dźwięku.

Serafina pozwoliła, aby serce odnalazło rytm wiatru, ciepło promieni, zapach drzew i wilgotnej ziemi, a jej wewnętrzny świat był cichy i łagodny.

Gdzieś za plecami Serafiny koń westchnął cicho, a dźwięk ten wtopił się w przestrzeń pod wierzbami, nie naruszając ciszy.

Armand zsiadł z siodła powoli, niemal niezauważalnie, i pozostał w oddali, pozwalając, aby jezioro przyjęło także jego spojrzenie.

Stał nieruchomo, jakby wiedział, że ten moment nie należy do niego. 

Serafina wciąż trwała w swoich myślach, aż w końcu — ledwie dostrzegalnym ruchem — odwróciła głowę.

Nie spojrzała wprost.

To było raczej ciche przyzwolenie niż gest.

Jakby szeptem, który nie potrzebował słów, mówiła: jestem tu spokojna.

Opublikowane w

Zimową porą w lesie.

Zimową porą w lesie- ptaszek usiadł na gałązce.

Ze spokojem spojrzał na piękną Zimę,

choć srogą to cichą i tak spokojną.

W biały płaszcz ubraną

Ptaszek otulony ciszą lasu

– zaśpiewał kołysząc się na gałęzi przyodzianej w biały puch.

Wiedział , że piękna Zima to stan przejściowy,

gdzie czar snu i ciszy otula drzewa – rodzi nowy spokój.

Wiedział, że czekać trzeba dzielnie aż do pięknej – wiosny.

Tak, aby życie odrodziło się – ponownie.

Czyste , ubarwione kolorami tak bardzo spokojne.

Opublikowane w

Łabędzim szlakiem

Jezioro lód pokrył delikatnie

— jak rosa, która źdźbła trawy otula.

Świat nagle się zatrzymał,

w prostocie i ciszy istniał.

Łabędzie w zimowy dzień

na tafli jeziora zatańczyły.

Piękne, majestatyczne,

magią skrzydeł zachwyciły.

Patrzyłam z dumą

i pełnym zachwytem,

jak życie tętni

i jak spokojnie oddycha.

Wiatr przygrywał — delikatny,

choć chłodny.

Łabędzim szlakiem podążył.

W zimowy czas przyniósł zdarzenie:

spokojne, z chłodem,

niosące ukojenie.

Opublikowane w

Zimową porą – spokój serca

W tej ciszy, wśród śniegu, nawet najprostsze rzeczy nabierają znaczenia.

Filiżanka ciepłej kawy trzymana w dłoniach, para unosząca się nad brzegiem, drobne ślady życia pod śniegiem — wszystko staje się bardziej wyraźne.

Jakby zima zdejmowała zbędny hałas.

Zima uczy zatrzymania

Zimą uczymy się cierpliwości.

Zima przyszła cicho, bez zapowiedzi.

Zatrzymałam się na chwilkę z kubkiem gorącej kawy, aby podziękować za biały -puch śniegu.

Biały puch otulił ogród czystą bielą – tak miękką, jakby chciał powiedzieć: zwolnij.

Szeptał do mnie – cichutko przekazując nadzieję, wiarę i piękno.

Piękna pora roku w której odnajdujemy spokój i refleksję.

To zmiana dzięki której można nauczyć się – cierpliwości.

Czasem ta pora jest nadzieją na przetrwanie, na regenerację, na spokojne bycie tu i teraz.

Tak jak ogród, który na chwilę zasypia, by wrócić silniejszy.

Ten „biały, puchowy dzień” nie domaga się planów ani odpowiedzi.

On tylko jest.

I przypomina, że odpoczynek nie jest słabością, lecz mądrością.

Że cisza potrafi leczyć myśli.

A spokój — poukładać serce.

Zima nie zabiera życia.

Ona je chroni.

Życzę Wam kochani, aby zimowy czas otulał Wasze serce spokojem i wdzięcznością.

Opublikowane w

Spokój serca

Życzę Wam, drodzy spokoju w sercu i jak najpiękniejszych dni.

Niech każda chwila życia – będzie dla Was wyjątkowa i przyjemna , a uśmiech i zdrowie towarzyszy przez cały czas….

Życzę Wam, aby zło i krzywda nigdy nie dotykały Waszego serca, ponieważ nie ma nic gorszego niż cierpienie, którego nikt nie zrozumie.

❤️

,,Prawdziwi towarzysze działają ze zrozumieniem i sercem

lecz ignoranci idą dalej i dalej…

niszcząc po drodze to czego dotknie ich ręka.

Niech Bóg im wybaczy ! Amen „

Z pozdrowieniami dla Was- Katarzyna

Opublikowane w

Światło w mgle

Szafira & Obsydian

Przez długi moment nic się nie zmieniało.

Statek dryfował bezszelestnie na morzu jakby – wiatr sterował i decydował o kierunku.

Wszyscy ucichli w obawie przed nieznanym.

Mgła nie miała litości – gęsta i ciężka trzymała statek w objęciach.

Oddychała wraz z marynarzami w jednym rytmie – przenikając najskrytsze zakamarki.

Szafira poczuła – zimny powiew przenikliwego wiatru, a jej włosy otoczyła bezlitosna mgła.

Wiedziała, że to moment – decyzji.

I wtedy zobaczyła – światło we mgle.

Wskazówka? – pomyślała. Nie było wyraźne. Nie było pewne.

Jakby ktoś zapalił światło na krótką chwilę — wystarczająco długo, by je dostrzec, zbyt krótko, by zaufać.

— Światło — powiedziała cicho.

Kilka głów uniosło się jednocześnie. Przez ułamek sekundy coś rozbłysło w mgle.

Ale światło tak szybko jak się pojawiło…- zniknęło.

Nie zostawiło śladu. Nie powtórzyło się. Jakby sprawdzało, czy zostanie zauważone.

Obsydian spróbował się podnieść.  Rana przypomniała o sobie, ale zignorował ból.

Rozłożył mapy na mokrym stole nawigacyjnym. 

Linie, znaki, dawne trasy — wszystko, co kiedyś dawało pewność.

Teraz nie dawało nic.

—Jeśli to był znak — powiedział po chwili —nie prowadził.

— Albo nie chciał prowadzić — odpowiedziała Szafira.

W tej samej chwili coś się zmieniło.

Wiatr zerwał się nagle. Nie był gwałtowny, ale zdecydowany.

Jakby morze przypomniało sobie, że jeszcze nie skończyło mówić.


Żagle zadrżały. Lina jęknęła.

— Kapitanie! — krzyk jednego z marynarzy przeciął ciszę. — Coś tam jest… w mgle!

Wszyscy spojrzeli w ten sam punkt. Ale mgła nie oddała tajemnicy.

Każdy widział coś innego.

Cień. Ruch. Złudzenie.

A może ostrzeżenie. Szafira nie podniosła głosu.

Nie wydała rozkazu. Jeszcze nie. Bo teraz wiedziała jedno:

Cisza się kończyła.

A próba dopiero się zaczynała.

📘 Kup książkę
☰