Tag: ballada

Opublikowane w

Decyzja bez kierunku

Poranek przyszedł inaczej niż zwykle.

Światło dnia pojawiło się nad horyzontem, ale nie rozproszyło w pełni nocy.

Jakby coś wciąż trzymało ją na granicy.

Morze było spokojne.

Zbyt spokojne.

Nie było w nim ruchu, który znała załoga.

Nie było rytmu fal.

Była cisza, która nie była już odpoczynkiem.

Była… uważna.

Taka, która… słucha.

Załoga wychodziła na pokład powoli.

Rozmawiali półgłosem, jakby instynktownie nie chcieli zakłócić tej przestrzeni.

Szafira stała przy sterze.

Nie patrzyła na ludzi.

Nie patrzyła nawet na morze.

Patrzyła… przed siebie.

Jakby coś było tam, gdzie jeszcze nic nie było widać.

Obsydian podszedł.

Zatrzymał się krok za nią.

— Kapitanie.

Nie odpowiedziała od razu.

— Kompas nie poprowadzi nas dalej — powiedział spokojnie.

Wiem — odpowiedziała cicho.
Obsydian spojrzał na nią.

— Sprawdzałaś?

— Nie.

Odwróciła lekko głowę.

— Ale czuję.

Wiatr nie poruszał żagli.

A jednak przez pokład przeszedł delikatny chłód.

Jakby coś niewidzialnego przesunęło się między nimi.

Załoga zamilkła.

Nie dlatego, że ktoś wydał rozkaz.

Dlatego, że wszyscy to poczuli.

W tej samej chwili jeden z marynarzy uklęknął przy deskach pokładu.

— Kapitanie…

Jego głos był cichy.

Inny niż zwykle.

— Na pokładzie… coś się pojawiło.

Szafira ruszyła za nim.

Obsydian poszedł tuż obok.

Na deskach, między łączeniami drewna, widniały drobne krople wody.

Nie spływały. Nie wysychały.
Drżały lekko… jakby reagowały na coś niewidzialnego.

Obsydian spojrzał uważnie.

Dotknął jednej z nich.

— To nie jest woda z morza.

Szafira nie odpowiedziała.

Wyciągnęła dłoń…i zatrzymała ją tuż nad powierzchnią.

Nie dotknęła.

Jakby wiedziała, że nie powinna.

W tej samej chwili przez pokład przeszedł powiew.

Nie z jednej strony.

Nie z morza.

Przesunął się przez statek od dziobu po rufę… jednym, równym ruchem.

Jakby coś niewidzialnego przeszło przez okręt.

Załoga zamilkła.

— Czuliście to? — szepnął ktoś.

Nikt nie odpowiedział.

Szafira podniosła wzrok.

Patrzyła przed siebie.

Dalej niż horyzont.

— Nie jesteśmy tu sami — powiedziała spokojnie.

Obsydian nie zaprzeczył.

Nie zapytał.

Tym razem… wiedział.

Morze pozostało nieruchome.

Ale coś w nim… było świadome.

Opublikowane w

Przyjęcie w dworze

W dworze Serafiny dni zaczęły przybierać inny rytm.

Nie był to już spokojny porządek codzienności, lecz delikatne napięcie, które unosiło się w powietrzu niczym zapowiedź czegoś ważnego.

Światła miały zapłonąć. Muzyka miała wypełnić sale. A oczekiwany gość miał wkrótce przybyć.

Ojciec Serafiny zaprosił przyjaciół.

Zadbał o wszystko, aby tego dnia jego córka była naprawdę szczęśliwa.

Miał też przygotowany dla niej szczególny dar.

Kochał ją bardzo. Nie bez powodu zaprosił jegomościa, który znał się na sztuce.

Serafina tworzyła piękne obrazy.

A on pragnął, aby jej talent został dostrzeżony.

Wiedział, że „Różany Ogród” jest dla niej wszystkim, jej cudem świata, miejscem, które kochała nad życie.

A obrazy… były spełnieniem jej duszy, jej najskrytszych marzeń. Malując, widziała więcej niż tylko ogród pełen kwiatów.

Była to dusza artysty, prowadząca myśli i nadająca kształt temu, co podpowiadało serce.

W dworze panowała atmosfera przygotowań i cichej ekscytacji.

Zofia poruszała się szybciej niż zwykle, choć wciąż z tą samą dokładnością.

Serafina pozostawała spokojna, lecz od czasu do czasu oddalała się do ogrodu,

by w ciszy powrócić myślami do obrazu.

Wracała do niego etapami.

Do pracowni weszła Zofia.

— Czy panienka życzy sobie herbaty? — zapytała uprzejmie.

Po chwili dodała ciszej:

— Panienko Serafino… jutro przyjęcie. Pański ojciec zaprosił podobno kogoś znanego.

Zapadła cisza. Serafina nie odpowiedziała od razu.

Słowo „znany” nie zrobiło na niej wrażenia.

Nie jeszcze.

Nie teraz.

Tymczasem, wiele mil dalej…

Wieczór przyniósł Armandowi niespodziewaną wiadomość. Nie była ona oficjalna.

Krążyła między ludźmi , jak to bywało przy okazji przyjęć w dworach.

W jednej z rozmów ktoś powiedział mimochodem:

— W dworze Serafiny odbędzie się przyjęcie.

— Podobno przyjedzie ktoś… kto doskonale zna się na sztuce.

—Mówią, że jego nazwisko pojawia się tam, gdzie sztuka spotyka się z uznaniem.

Armand uniósł lekko głowę.

Znał z opowieści pewnego jegomościa.

Jeśli dobrze pamiętał, jego prace cieszyły się niemałą sławą. Nie wypowiedział jednak nazwiska.

Zatrzymał je dla siebie. Ale coś w tych słowach poruszyło go głęboko. Tego wieczoru myśli nie dawały mu spokoju.

Wybrał się na spacer. Tam mógł choć na chwilę odnaleźć ciszę. Nie chciał, by kuzynka dostrzegła, że coś go trapi.

W ogrodzie myślał o Serafinie.

O jej obrazie.

O jej ogrodzie…i o przyjęciu, na którym go nie będzie. Czuł niepokój, choć nie potrafił go nazwać.

Wrócił do dworu.

Podszedł do biurka.

Otworzył szufladę.

Tym razem nie zawahał się tak długo jak wcześniej.

Usiadł.

Wziął pióro.

Przez chwilę patrzył na zapisane słowa.

A potem dopisał kolejne.

Nie były długie. Nie były uporządkowane.

Ale były szczere. Złożył list.

— To musi dotrzeć szybko — powiedział spokojnie, przekazując go posłańcowi.

Jakby czas nagle nabrał znaczenia.

W tym samym czasie… Serafina stała przed obrazem.

Pędzel zatrzymał się w powietrzu. Obraz był niemal gotowy. Jeszcze jeden ruch.

Jeszcze jedno światło. Wtem Zofia pojawiła się ponownie.

— Panienko… posłaniec przyniósł przesyłkę. Pański ojciec mówił, że to ważne. Prosił też, by pomóc panience ją rozpakować.

Serafina odłożyła pędzel.

Tego dnia zbyt wiele spraw rozpraszało jej uwagę.

Obraz nie został ukończony. Jeszcze nie teraz.

Spojrzała przez okno. Przez chwilę posmutniała.

Myślała o kuzynce Armanda.

Czy wróciła już do zdrowia?

Myślała także o nim.

Czy radzi sobie dobrze?

Czy jego serce odnalazło spokój?

Nie miała odpowiedzi.

Spojrzała na obraz.

Na płótnie pozostawiła drobny szczegół —
jak zapis myśli, jak znak, który rozumiała tylko ona.

Zofia czekała.

— Panienko… czas nagli.

Serafina uśmiechnęła się delikatnie i odeszła.

W pamięci pozostawiła obraz, który nie był już tylko dziełem…lecz przesłaniem.

W tym czasie posłaniec przemierzał drogę w stronę dworu Serafiny.

Z listem.

Serafina nie wiedziała o jego istnieniu.

List, który mógł zmienić bieg wydarzeń.

Bo czasem los nie działa nagle.

Czasem zbliża się powoli —krok po kroku,

słowo po słowie, myśl po myśli.

I dopiero wtedy człowiek zaczyna rozumieć, że nic nie było przypadkiem.

Opublikowane w

Przetrwanie

GRANICA ŚWIATÓW

Morze powoli odzyskiwało oddech.

Fale przestały zapadać się w otchłań, a wiatr stracił swoją dziką siłę.

Jeszcze przed chwilą żywioł szarpał kadłuby obu okrętów, teraz jednak jakby sam ocean postanowił przywrócić równowagę.

Załoga wciąż trzymała liny.

Niektórzy stali w milczeniu, jakby nie dowierzając, że wir naprawdę ich wypuścił.

Dłonie mieli napięte, ramiona zmęczone, ale nikt nie puszczał uchwytów.

Jakby każdy chciał mieć pewność, że statek naprawdę wrócił na spokojniejsze wody.

Szafira pewnie trzymała ster, by pokazać załodze, że są już bezpieczni.

Obsydian pierwszy spojrzał w stronę horyzontu.

Przez chwilę wpatrywał się w miejsce, gdzie jeszcze przed momentem unosił się cień.

— Kapitanie… — powiedział cicho.

Szafira podniosła wzrok.

Nad wodą nie było już żadnego kształtu.

Strażnik zniknął.

Chmury powoli rozstępowały się nad morzem, a światło zaczynało przebijać się przez ich ciężkie warstwy.

Ale w miejscu, gdzie jeszcze przed chwilą wirowała otchłań, ocean wyglądał inaczej.

Jakby powierzchnia wody była tam gładsza.

Spokojniejsza.

Jakby morze oddychało tam głębiej niż gdziekolwiek indziej.

Szafira patrzyła w tamtą stronę przez dłuższą chwilę.

— Granica pozwoliła nam odejść — powiedziała w końcu spokojnym głosem.

Obsydian skinął głową.

— Nie każdy dostaje taką szansę.

Na pokładzie nikt jeszcze nie rozumiał w pełni tego, co się wydarzyło.

Załoga wiedziała tylko jedno — przetrwali.

Ale morze nigdy nie daje nic bez powodu.

Nikt z nich jeszcze nie wiedział, że Strażnik Granicy pozostawił po sobie znak.

Znak, który odkryją dopiero wtedy…,gdy morze ponownie wystawi ich na próbę.

Morze jednak zaczęło się uspokajać.

Fale powoli traciły swoją dziką siłę, jakby sam ocean uznał, że próba została zakończona.

Statek Szafiry płynął już teraz ostrożnie pomiędzy skałami, które chroniły spokojniejsze wody.

Na horyzoncie chmury zaczęły się powoli rozsuwać, odsłaniając coraz jaśniejsze pasma nocnego nieba.

Po chwili pomiędzy nimi pojawiło się srebrne światło.

Księżyc.

Jego blask spłynął na morze jak cicha droga prowadząca przez noc.

Jak znak, że tej nocy światło jest z nimi.

Szafira przez chwilę patrzyła w stronę horyzontu.

— Zbierzemy załogę — powiedziała spokojnie do Obsydiana.

— Morze nas sprawdziło.

To był moment próby, a załoga dała z siebie wszystko.

Chcę, aby to usłyszeli.

Statek ocalał dzięki ich odwadze i zaufaniu.

Obsydian skinął głową.

Jeszcze tej nocy kapitan zamierzała skierować słowa uznania do załogi.

Wiatr ucichł, jakby morze samo chciało pozwolić im odpocząć po próbie.

Pokład powoli pustoszał.

Załoga rozeszła się do swoich kajut, a statek kołysał się już tylko łagodnie na spokojniejszych wodach między skałami.

Światło księżyca rozlało się na wodzie i pokładzie statku.

Na pokładzie pozostali tylko Obsydian i Szafira.

Oboje zmęczeni.

Oboje dumni z załogi.

Przez chwilę stali w milczeniu.

Morze ucichło.

A noc otuliła statek światłem księżyca.

Opublikowane w

Niedokończone zdanie

Popołudnie w dworze było spokojne, niemal senne.

Zofia przesuwała dłonią po obrusie, sprawdzając, czy fałdy układają się równo.

Serafina w pokoju w dłoniach trzymała wstążkę, którą miały ozdobić balustradę schodów.

Przyjęcie miało odbyć się za kilka dni, lecz przygotowania już zaczęły wypełniać przestrzeń domu.

— Ojciec nie powiedział jeszcze, kto przyjedzie — zauważyła Zofia półgłosem.

Serafina uśmiechnęła się lekko.

— Być może chce, żeby to była niespodzianka.

W tym samym czasie, wiele mil dalej, w pokoju Armanda panowała cisza.

Światło popołudnia wpadało przez wysokie okno i zatrzymywało się na jasnej pościeli. Kuzynka była już wyraźnie silniejsza niż jeszcze kilka dni wcześniej. 

W jej ruchach nie było już takiej słabości, a głos brzmiał pewniej.

— Dzisiaj jesteś dziwnie cichy — powiedziała łagodnie, obserwując go uważnie.

Armand siedział przy stoliku obok łóżka. 

W dłoniach obracał zamknięte pióro, jakby zastanawiał się, czy w ogóle powinien je otwierać.

— Jestem po prostu zmęczony — odpowiedział krótko.

Kuzynka uśmiechnęła się lekko. Ten uśmiech mówił, że nie do końca w to wierzy.

— Nie. Ty jesteś zamyślony.

Przez chwilę w pokoju panowała cisza.

Armand nie zaprzeczył.

Odwrócił wzrok w stronę okna, jakby tam szukał odpowiedzi, której nie chciał wypowiedzieć na głos.

Kuzynka zauważyła to, ale nie zadawała więcej pytań. 

Czasami milczenie mówi więcej niż rozmowa.

Po chwili Armand wstał.

Podszedł do biurka. Kartka, którą zaczął poprzedniego wieczoru, wciąż tam leżała.

Usiadł.

Zanurzył pióro w atramencie.

Przez moment patrzył na rozpoczęte zdanie.

Potem dopisał tylko kilka słów.

„Serafino…myślę o ogrodzie częściej, niż powinienem.”

Zatrzymał się.

To zdanie nie wyjaśniało niczego, a jednak wydawało się zbyt osobiste.

Westchnął cicho.

Złożył kartkę powoli i odszedł od swojego biurka, by rozmyślać w obecności rozświetlonego księżyca. 

Nie wysłał listu.

Jeszcze nie teraz..

Jeszcze nie w tym momencie.

Podszedł do okna i w świetle ksìężyca zastanawiał się co dalej. 

Jak ując myśli, aby brzmiały jak poezja dla czułej duszy.

Tego samego popołudnia w dworze Serafiny panował cichy ruch przygotowań.

Wstążki leżały już na stole, a Zofia rozkładała je z uważnością, jakby każda z nich miała własne miejsce w przyszłym wieczorze.

Serafina wróciła do pracowni.

Obraz wciąż był niedokończony.

Stanęła przed sztalugą i przez chwilę tylko patrzyła na płótno. 

Światło na nim zmieniało się delikatnie wraz z ruchem dnia.

Dotknęła pędzla.

— Jeszcze trochę — powiedziała cicho do siebie.

Nie wiedziała, że w tej samej chwili, wiele mil dalej, ktoś zamyka w szufladzie list z jej imieniem.

Czasem los prowadzi dwie drogi równolegle.

I dopiero później okazuje się, że od początku zmierzały ku temu samemu miejscu.

Opublikowane w

W rozgwieżdżoną noc

Noc zapadła wcześniej niż zwykle.

Serafina tego popołudnia długo rozmyślała.

Najpierw w swoim pokoju, gdy obraz powoli nabierał kształtów pod jej dłonią.

Wieczór jednak zbliżał się szybko.

Spojrzała przez okno na swój ogród.

Cichy, spokojny, jakby czekał na nią.

Wyszła więc pomiędzy ukochane róże.

Podniosła wzrok ku rozgwieżdżonemu niebu i wyszeptała cicho:

„Dobranoc, róże…🥀 – jutro słońce o poranku znów rozświetli dzień czule.”

Róże milczały w świetle gwiazd, a Serafina wiedziała, że każdy poranek zawsze powraca z nowym światłem.

Opublikowane w

List pisany światłem

Noc zapadła wcześniej niż zwykle.

W pokoju paliła się tylko jedna świeca. Płomień drżał lekko, jakby i on nie był pewien, czy powinien zostać do końca.

Armand stał przy oknie dłużej, niż zamierzał.

Dwór spał półgłosem.

Z oddali dochodził szum drzew — równy, niezmienny.

Taki sam jak w ogrodzie Serafiny.

To podobieństwo bolało bardziej, niż powinno.

Odwrócił się powoli.

Biurko stało przy ścianie, proste, surowe. Na nim kartka. Pióro. Czysta przestrzeń.

Usiadł.

Przez chwilę nie zrobił nic.

Myśli układały się szybciej niż słowa, lecz żadna z nich nie wydawała się właściwa.

Obowiązek miał swoje miejsce. Wdzięczność również.

Lecz to, co poruszyło się w nim tamtego dnia w ogrodzie, nie miało jeszcze imienia.

Zanurzył stalówkę w atramencie.

Napisał: ,,Serafino,

Nie wiem, czy słowa powinny wyprzedzać ciszę, która między nami zapadła…”

Zatrzymał się.

Spojrzał na to zdanie długo.

Czy to było za wiele?

Czy za mało?

Nie pisał dalej.

Zamiast tego oparł czoło na dłoni.

W jego myślach nie było już dworu ani lekarzy.

Było światło przesączające się przez liście i jego myśli.

Był zapach róż oraz moment, w którym ich spojrzenia spotkały się bez potrzeby wyjaśnień.

Wiedział jedno.

Nie pisał z tęsknoty.

Pisał z potrzeby prawdy.

A prawda nie zawsze przychodzi w pełnym zdaniu.

Świeca przygasła lekko. Kartka pozostała otwarta.

Nie złożył jej.

Nie schował.

Nie dokończył listu.

Tego samego wieczoru, gdy noc obejmowała dwór, w ogrodzie Serafiny światło było inne.

Nie paliła świecy.

Stała przy sztaludze, a poranek dopiero budził kolory.

Obraz wciąż był niedokończony.

Zatrzymała pędzel w pół ruchu.

Przyjrzała się płótnu uważniej.

Zmieniło się coś w kompozycji.

Cień przybrał głębię, której wcześniej tam nie było. Światło stało się łagodniejsze.

Nie myślała o liście.

Nie wiedziała, że został rozpoczęty.

Myślała o bukiecie.

Czy przyniósł ulgę chorej ?

Czy choć na chwilę rozjaśnił jej pokój ?

Uśmiechnęła się lekko.

Gest był ważniejszy niż odpowiedź.

Poprowadziła pędzel pewniej.

Nie malowała tęsknoty.

Malowała obecność.

I choć nie wiedziała jeszcze, że w innym miejscu ktoś zmaga się z niedokończonym zdaniem, jej serce było spokojne.

Bo czasem to, co najważniejsze, nie potrzebuje natychmiastowego wyjaśnienia.

W jednym pokoju leżała kartka z urwanym początkiem.

A w ogrodzie Serafiny dojrzewał obraz.

Oboje, nie wiedząc o sobie nawzajem, zrobili tego wieczoru krok.

Krok ku prawdzie, którą tak trudno wyrazić.

Opublikowane w

Serafina i jej świat

W tym czasie, kiedy Armand zastanawiał się nad listem…Serafina była w swiom swiecie.

Uniosła pędzel.

Nie po to, aby dokończyć.

Lecz by sprawdzić, czy serce wciąż prowadzi rękę….

Spojrzała spokojnie na swóǰ ogród, aby myśl ułożyla się lekko jak jej róże tworzące paletę subtelnych barw..

🥀

Opublikowane w

Manewr pod wiatr

Morze wciąż drżało.

To, co wyłoniło się z głębin, unosiło się pomiędzy dwoma okrętami jak żywa granica.

Nie atakowało. Nie znikało.

Po prostu było.

Obcy okręt stał naprzeciw.

Nieruchomy. Gotowy.

Szafira nie cofnęła się ani o krok.

— Nie uciekamy — powiedziała spokojnie.

Jej głos nie był głośny.

Ale na tyle intensywny, że czuć było powagę sytuacji.

Załoga wymieniła spojrzenia.

Nie wszyscy byli pewni manewru, który miał nadejść.

Wiedzieli, że ustawienie statku bokiem w takim momencie to ryzyko.

Odsłonięcie.

Wystawienie się na cios.

Obsydian nie zawahał się ani chwili.

Manewr boczny. Pełna gotowość — powtórzył twardo.

Ich spojrzenia spotkały się tylko na moment.

Nie potrzebowali więcej.

Wiatr zerwał się nagle, jakby czekał na tę decyzję.

Żagle napięły się do granic.

Kadłub jęknął.

Liny zatrzeszczały.

Statek przechylił się gwałtownie.

Pokład pod stopami uciekł w bok.

Sól wdarła się w oczy.

Przez ułamek sekundy każdy poczuł ciężar tej decyzji.

Strach nie krzyczał — ścisnął gardło cicho.

I wtedy wydarzyło się coś ważniejszego niż sam przechył.

Nikt nie puścił lin.

Nikt nie cofnął się o krok.

Zaufanie okazało się silniejsze niż lęk.

Marynarze rzucili się do stanowisk.

To coś pomiędzy nimi uniosło się wyżej.

Woda wokół zaczęła wirować.

Obcy okręt nadal stał prosto.

Jakby czekał.

Podmuch wiatru uderzył w oba statki z siłą, która łamie drewno.

Jedno z żagli pękło z głuchym trzaskiem.

Ale Szafira się nie poruszyła.

Nie bała się.

Bała się tylko jednego by ktokolwiek na jej pokładzie zwątpił.

— Trzymać kurs — powiedziała.

A statek posłuchał.

Bo wiedział, kto nim dowodzi.

Opublikowane w

Gdy serce zostaje w dwóch miejscach

Podróż minęła szybciej, niż się spodziewał, choć każda mila wydawała się cięższa niż zwykle.

Armand nie poganiał konia.

Wiedział, że pośpiech nie przyspieszy tego, co już się wydarzyło.

Dwór kuzynki przywitał go ciszą.

Nie było w niej spokoju ogrodu Serafiny była to cisza oczekiwania.

Zapach ziół i naparów unosił się w korytarzu. Służba mówiła półgłosem.

Gdy wszedł do pokoju, zobaczył ją mniejszą, niż zapamiętał.

Choroba odbierała nie tylko siły, lecz i światło z twarzy.

Usiadł przy łóżku.

— Armand… — wyszeptała słabo, próbując się uśmiechnąć.

Ujął jej dłoń. Była chłodna, lecz uścisk wciąż ten sam — znajomy, rodzinny.

Rozmawiał z lekarzem spokojnie. Pytał rzeczowo.

O czas , rokowanie i dalsze leczenie.

Słuchał uważnie. Zapamiętywał każde słowo. Analizował.

Chciał wiedzieć wszystko.

W sercu rodziła się nadzieja, że mimo choroby odzyska siły.

I przyjdzie czas, gdzie ponownie będą mogli wybrać się na wspólny spacer po lesie, który otaczał dwór.

Jednak, gdy odpowiedzi milknęły, jego myśli wymykały się poza pokój.

Widział ogród.

Widział róże.

Widział Serafinę stojącą w półcieniu drzew.

Zapach bukietu, który postawiono w wazonie przy łóżku, mieszał się z zapachem ziół.

Róże wniosły do pokoju coś, czego nie potrafił nazwać jakby obecność kogoś, kto potrafi pomyśleć o bólu bez słów.

Spojrzał na nie uważniej.

Nie były ułożone, aby zachwycać.

Były ułożone, by trwać.

I nagle uderzyła go myśl, której nie chciał przyznać głośno — nawet przed sobą.

Czy wróciła już do obrazu?

Czy jej dłonie znów prowadzą pędzel z tą samą pewnością?

Czy zatrzymała się na dłużej, niż planowała?

Próbował odsunąć te pytania.

Nie był to dobry moment. Ale myśli nadal przychodziły, jakby nie chciały go opuścić.

Kuzynka poruszyła się niespokojnie.

Poprawił poduszkę. Podał wodę.

Skupił się na jej oddechu.

Ale serce, raz poruszone, nie daje się łatwo przywołać do porządku.

Czuł lekkie ukłucie winy.

Nie dlatego, że myślał o Serafinie.

Lecz dlatego, że myśli te pojawiały się w chwili, która powinna należeć wyłącznie do chorej.

Zrozumiał wtedy coś prostego i trudnego zarazem.

Człowiek może być w jednym miejscu ciałem ,

a w dwóch sercem.

Nie oznacza to braku troski.

Oznacza to, że uczucia nie pytają o odpowiedni moment.

Wieczorem usiadł przy oknie.

Z oddali słychać było szum drzew.

Spojrzał jeszcze raz na róże.

Wiedział, że gdy tylko stan kuzynki się ustabilizuje, wróci.

Nie po to, by uciec.

Lecz by dokończyć to, co zostało rozpoczęte w ciszy ogrodu.

Chciał zobaczyć obraz.

Nie dlatego, że był ciekaw kompozycji.

Lecz dlatego, że chciał zobaczyć, czy w świetle płótna odnajdzie to, co dziś zrozumiał bez słów.

Bukiet stał przy łóżku.

Lekki.

Cichy.

Piękny.

Przypominał , że nie każda obecność wymaga dotyku.

Czasem wystarczy myśl.

A czasem wystarczy wiedzieć, że ktoś czeka

nie z niecierpliwością lecz ze spokojem.

📘 Kup książkę
☰