Drodzy.
Kontynuując leśny spacer…
Po napotkanym drzewku, którego nazawę zdradzę Wam wkrótce – przyszło kolejne zaskoczenie.
Drzewa, które wyglądały jakby ktoś je delikatnie otulił tajemniczą koronką natury…
W następnej części pokażę Wam zdjęcia z bliska…
I spróbujemy wspólnie odkryć, co tak naprawdę pokrywało te drzewa.
Z sercem dla Was -,, Leśni przyjaciele”🌲
Wielkie zmiany zaczynają się od rzeczy, których inni nawet nie zauważają.
❤️
Drodzy.
Spotkałam to niepozorne drzewko przy ścieżce w lesie po którym wspólnie podróżowaliście ze mną – wirtualnie.
Nadal będziemy wspólnie wędrować.
Nie tylko przez las.
Nasza wspólna podróż- rozpoczęła się już dawno temu. I bardzo się z tego cieszę.
Dla mnie to zaszczyt.
Wewnętrzna satysfakcja, która pozwala głębiej spoglądać w dary natury.
Napotkane drzewko nie jest przypadkiem spotkane.
Jest – ,, zaproszeniem”, aby na chwilkę zatrzymać się i pobyć razem.
Drzewko delikatne i spokojne, podobne do mojego
– Cis.
Ale to nie był – Cis, chodź był bardzo podobny.
Nie wołał kolorem i nie imponował wysokością.
A jednak zatrzymał mnie na chwilkę.
Leśny zielony – przyjaciel pozwolił mi chwilkę nacieszyć się jego obecnością.
Zaszczyt i radość otuliła moje serce
♥️
Drzewko które spotkałam w tym miejscu – pisałam Wam o tym już wcześniej.
Rośnie powoli, jakby wbrew pośpiechowi świata.
Zwarte, odporne w lesie w zupełnej ciszy – przystosowane do wiatru, chłodu i samotności.
Nie potrzebuje uwagi.
Wystarcza mu trwanie.
Patrząc na nie, łatwo zrozumieć, że natura nie zawsze nagradza spektaklem.
Czasem nagradza wytrwałością, spokojem i swoją obecnością.
To my pędzimy – czasami za szybko.
Dary natury uczą nas cierpliwości.
Zwalniamy i uważniej spoglądamy wewnątrz siebie.
Wewnątrz świata natury.
Natury, która łączy ludzką duszę z leśną duszą magii
Natury, która pozwala kochać i pozwala przytulać głęboko do serca.
Nazwa tego drzewka ma długą historię.
Wkrótce opowiem Wam o tym.
Ale to już opowieść na inny dzień.
Z sercem dla Was
Katarzyna
Drodzy.
Napotkałam dzisiaj podczas spacerku z moim małym – Miło malutkie krokusy.
Szybko zwróciły moją uwagę – drobniutkie, delikatne o subtelnym kolorze.
Krokusy to jedne z pierwszych kwiatów, które pojawiają się po zimie.
Ucieszyłam się, ponieważ kto z nas nie kocha- wiosny?
Zwłaszcza wtedy, gdy wszystko pięknie budzi się do życia. To nadzieja ale i motywacja dla nas.
Krokusy mają w sobie siłę, która jako pierwsza wśród roślin po srogiej zimie szepta :
,, czas wzrastać “
Często przebijają się przez jeszcze chłodną ziemię, a czasem nawet przez resztki śniegu.
Budzą nadzieję i tworzą marzenia.
Dla mnie są motywacją, że czas :
,, Dalej do przodu iść dzielnie przez życie wytrwale ”
W ramach ciekawostki : 🌿
Krokusy są symbolem nadziei, odrodzenia i wytrwałości,
Nie potrzebują ciepła, ponieważ wystarczy im światło i odpowiedni moment,
W naturze uczą nas, że nie wszystko musi być gotowe na zewnątrz, aby mogło wzrastać w środku.
W codziennym życiu przypominają o tym,
że czasem wystarczy mały znak, aby uwierzyć, że zmiana już się zaczęła.
Z sercem dla Was kochani ♥️
Czasem warto zatrzymać się na dłużej, drodzy.
Zwłaszcza, kiedy spacerujemy po pięknym lesie.
W tym pięknym miejscu – Beaver Trail o którym pisałam Wam w poprzednim poście, jest zbyt dużo piękna, aby nie zauważyć drobnych szczegółów, naszych – leśnych przyjaciół.
Niepozorne drzewko przy ścieżce zwróciło moją uwagę.
Delikatne i ciche jak prawdziwy przyjaciel, który szepcze: ,, Jestem, czuję Cię – możesz do mnie szeptać” I tak zrobiłam.
Drzewko przypominało mi z wyglądu mój mały – cis, który rośnie u mnie w ogrodzie.
Troszkę większy od mojego ale ujmujący za serce.
Nie wołał kolorem, nie imponował wysokością.
A jednak zatrzymałam się przy nim, aby chwilkę pobyć w jego – ciszy.
W tym pięknym miejscu rośnie powoli, jakby wbrew pośpiechowi świata.
I dobrze bo las nie potrzebuje hałasu.
Zwarte, odporne, przyczajone w spokoju leśnej ciszy– przystosowane do wiatru, chłodu i samotności.
Nie potrzebuje uwagi.
Wystarcza mu trwanie.
Patrząc na nie, łatwo zrozumieć, że natura nie zawsze nagradza spektaklem.
Czasem nagradza wytrwałością.
I spokojem, który przychodzi dopiero wtedy, gdy zwalniamy.
Z sercem dla Was prosto z lasu.🌲
Leśni- przyjaciele ❤️
Między śniegiem a niebem,
droga na chwilę milknie.
Tak jakby chciała nas prowadzic
– dalej i spokojniej.
Góry nie pytają, dokąd idziesz
One uczą, jak żyć.
Uczą – szacunku,
– pogłebiają naszą miłość
W tej bieli każda myśl zwalnia,
a serce przypomina sobie,
że spokój też jest kierunkiem.
Wzięłam w dłoń małe cudo.
Las dał mi je sam w prezencie.
Dla mnie to dużo.
Wystarczy, że mogę podziwiać
– dary lasu.
Szyszkę mi podarował.
Dobry i cudowny – las.
Obfituje w piękno i dobroć,
które nie ma ceny.
Mała, brązowa- szyszka.
Jeszcze bez imienia.
A już pełna zamiaru.
Nie kwiat lecz obietnica
– zapachu lasu na długo.
Bo las nie spieszy się z odpowiedzią.
Najpierw daje ciszę,
A potem znak — cienki pęd,
który wie, że przetrwa,
gdy zawieje wiatr.
W niej jest wszystko:
Początek.
Cierpliwość.
Zgoda na to, że
nie trzeba być wielkim,
– aby rosnąć.
Trzymałam szyszkę
jak złotą myśl refleksji.
Las pozwolił mi zabrać ją ze sobą.
Na pamiątkę.
Na wieczność.
To prezent od lasu —
prosto z jego zielonego wnętrza.
Drodzy.
Miejsce, które odwiedziłam wczoraj to cudowny zakątek w Szkocji.
Góry, las i rzeka wszystko w jednym miejscu doskonale się uzupełnia.
Szczerze – jestem pod wrażeniem tego cudownego miejsca.
W każdym kolejnym dniu mojej wyprawy po Szkocji spotykam drobne – cuda Ziemi wobec których nie idzie przejść obojętnie.
To miejsce jest – magiczne i wyjątkowe.
To w tym miejscu, kochani – powstaje chwila refleksji , respekt wobec uroku przyrody i pełen szacunek.
Rothiemurchus Lodge położone jest na terenie jednej z najstarszych i najbardziej cenionych posiadłości w Szkocji – Rothiemurchus Estate, w sercu Parku Narodowego Cairngorms.
To przestrzeń, w której natura i historia splatają się w sposób niemal nierozerwalny.
Otaczające lodge lasy są częścią ostatnich zachowanych kaledońskich lasów sosnowych w Europie.
Rosną tu drzewa, które pamiętają czasy, gdy Highlands były dzikie, surowe i nieujarzmione.
W ich cieniu płynie rzeka Spey.
Jedna z najważniejszych rzek Szkocji, od wieków obecna w życiu ludzi, zwierząt i krajobrazu.
Teren ten należał do klanu Grantów, a przez stulecia był świadkiem codziennego życia, wędrówek, polowań i zmagań z naturą, która nigdy nie była tu tłem, lecz głównym bohaterem.
Góry Cairngorms nie dominują tej przestrzeni , raczej czuwają nad nią, nadając jej poczucie trwałości i spokoju.
Rothiemurchus Lodge nie przytłacza monumentalnością.
Działa ciszą, rytmem przyrody i świadomością, że wszystko, co tu istnieje, trwało na długo przed nami i będzie trwać długo po nas.
To miejsce uczy uważności.
Zatrzymania się.
I prostego bycia bez pośpiechu.
Miejsce, które na długo pozostanie w mojej pamięci i sercu.
