Nie wszystko budzi się od razu w pełnym rozkwicie.
Czasem najpierw pojawia się mały pąk.
Zamknięty. Cichy.
I taki delikatny, jak płatki – ròź.
Niewidoczny z daleka.
A jednak to w nim zaczyna się życie.
Tak samo w nas –
zanim nadejdzie rozkwit,
musi pojawić się odwaga, aby się otworzyć.
Wiosna zawsze zaczyna się od małego znaku.
🌿
Złote Myśli 🕊️✨
Podczas naszej podróży do Kinnoull Hill zatrzymaliśmy się na chwilkę, aby wsłuchać się w rytm górskiego strumienia.
Przepiękny widok, a do tego cichy szum strumyka, który koi serce.
Pozostawiam Wam tę magiczną chwilę.
Niech zostanie na długo w Waszych sercach.
Wkrótce kolejne zdjęcia i filmy z pięknego miejsca w Kinnoull Hill.
Bądźcie z nami.
Leśni – przyjaciele czekają
🌲
Drodzy.
Podążając dalej leśną wędrówką…
🌲
Pojawiło się coś, co wielu z Was mogło uznać za zwykły „nalot” na drzewach.
A jednak to nie był mech.
To były porosty.
Delikatne, szare, zielonkawe formy, które oplatają gałęzie i pnie, jakby ktoś zawiesił na nich leśną koronkę.
Rosną powoli. Bardzo powoli.
Czasem kilka milimetrów w ciągu roku.
Porost nie jest jedną rośliną.
To niezwykłe połączenie dwóch organizmów:
grzyba i glonu (lub sinicy), które żyją razem w ścisłej współpracy.
Jedno daje ochronę i strukturę, drugie — zdolność do fotosyntezy.
To przykład symbiozy.
Współistnienia.
Porosty nie potrzebują gleby.
Czerpią wodę i składniki z powietrza.
Dlatego są tak wrażliwe na zanieczyszczenia tam, gdzie powietrze jest czyste, rosną obficie.
Ich obecność jest więc cichym znakiem:
tu oddycha się dobrze.
Patrząc na nie, pomyślałam, że w lesie nic nie rośnie przypadkiem.
To, co wydaje się niepozorne, bywa wskaźnikiem jakości świata, którego nie widzimy na pierwszy rzut oka.
Porosty uczą cierpliwości.
Współpracy.
I tego, że nawet najdelikatniejsza forma może przetrwać lata, jeśli warunki są sprzyjające.
Podążamy dalej🌲
Z sercem dla Was – Katarzyna
Drodzy.
Obiecałam napisać kilka słów na temat spotkanego
– leśnego przyjaciela.
Zagadka, którą wspólnie próbowaliśmy rozwiązać na Facebooku.
Jesteście wspaniali.
♥️
Tajemnicze drzewko to – Jałowiec.
Cichy strażnik lasu🌲
Niepozorny. Kolczasty i oczywiście wytrwały.
Jałowiec nie potrzebuje uwagi, aby istnieć. Wystarczy mu przestrzeń, światło i odrobina surowej ziemi.
Ma igły, lecz nie jest cisem.
Potrafi ukłuć, jeśli podejdziemy zbyt blisko — jakby przypominał, że nawet to, co spokojne, ma swoje granice.
Od wieków rósł na skrajach lasów, wydmach i wrzosowiskach.
W dawnych tradycjach wierzono, że chroni domy i ludzi , a jego gałązki wieszano nad drzwiami. Dymem z jałowca okadzano pomieszczenia.
Symbol oczyszczenia i ochrony.
Ma też swoje praktyczne oblicze.
Jagody (często nazywane owocami) wykorzystywano w ziołolecznictwie oraz jako aromatyczny dodatek w kuchni.
Cichy strażnik natury.
Może nie jest efektowny jak róża, ale ma urok i klasę.
Nie potężny jak dąb, ale silny i wytrwały.
Może właśnie dlatego warto czasem zatrzymać się przy czymś, co nie krzyczy kolorem ani formą, a jednak niesie w sobie siłę.
Z sercem dla Was Katarzyna
Drodzy.
Kontynuując leśny spacer…
Po napotkanym drzewku, którego nazawę zdradzę Wam wkrótce – przyszło kolejne zaskoczenie.
Drzewa, które wyglądały jakby ktoś je delikatnie otulił tajemniczą koronką natury…
W następnej części pokażę Wam zdjęcia z bliska…
I spróbujemy wspólnie odkryć, co tak naprawdę pokrywało te drzewa.
Z sercem dla Was -,, Leśni przyjaciele”🌲
Wielkie zmiany zaczynają się od rzeczy, których inni nawet nie zauważają.
❤️
Drodzy.
Spotkałam to niepozorne drzewko przy ścieżce w lesie po którym wspólnie podróżowaliście ze mną – wirtualnie.
Nadal będziemy wspólnie wędrować.
Nie tylko przez las.
Nasza wspólna podróż- rozpoczęła się już dawno temu. I bardzo się z tego cieszę.
Dla mnie to zaszczyt.
Wewnętrzna satysfakcja, która pozwala głębiej spoglądać w dary natury.
Napotkane drzewko nie jest przypadkiem spotkane.
Jest – ,, zaproszeniem”, aby na chwilkę zatrzymać się i pobyć razem.
Drzewko delikatne i spokojne, podobne do mojego
– Cis.
Ale to nie był – Cis, chodź był bardzo podobny.
Nie wołał kolorem i nie imponował wysokością.
A jednak zatrzymał mnie na chwilkę.
Leśny zielony – przyjaciel pozwolił mi chwilkę nacieszyć się jego obecnością.
Zaszczyt i radość otuliła moje serce
♥️
Drzewko które spotkałam w tym miejscu – pisałam Wam o tym już wcześniej.
Rośnie powoli, jakby wbrew pośpiechowi świata.
Zwarte, odporne w lesie w zupełnej ciszy – przystosowane do wiatru, chłodu i samotności.
Nie potrzebuje uwagi.
Wystarcza mu trwanie.
Patrząc na nie, łatwo zrozumieć, że natura nie zawsze nagradza spektaklem.
Czasem nagradza wytrwałością, spokojem i swoją obecnością.
To my pędzimy – czasami za szybko.
Dary natury uczą nas cierpliwości.
Zwalniamy i uważniej spoglądamy wewnątrz siebie.
Wewnątrz świata natury.
Natury, która łączy ludzką duszę z leśną duszą magii
Natury, która pozwala kochać i pozwala przytulać głęboko do serca.
Nazwa tego drzewka ma długą historię.
Wkrótce opowiem Wam o tym.
Ale to już opowieść na inny dzień.
Z sercem dla Was
Katarzyna
Drodzy.
Napotkałam dzisiaj podczas spacerku z moim małym – Miło malutkie krokusy.
Szybko zwróciły moją uwagę – drobniutkie, delikatne o subtelnym kolorze.
Krokusy to jedne z pierwszych kwiatów, które pojawiają się po zimie.
Ucieszyłam się, ponieważ kto z nas nie kocha- wiosny?
Zwłaszcza wtedy, gdy wszystko pięknie budzi się do życia. To nadzieja ale i motywacja dla nas.
Krokusy mają w sobie siłę, która jako pierwsza wśród roślin po srogiej zimie szepta :
,, czas wzrastać “
Często przebijają się przez jeszcze chłodną ziemię, a czasem nawet przez resztki śniegu.
Budzą nadzieję i tworzą marzenia.
Dla mnie są motywacją, że czas :
,, Dalej do przodu iść dzielnie przez życie wytrwale ”
W ramach ciekawostki : 🌿
Krokusy są symbolem nadziei, odrodzenia i wytrwałości,
Nie potrzebują ciepła, ponieważ wystarczy im światło i odpowiedni moment,
W naturze uczą nas, że nie wszystko musi być gotowe na zewnątrz, aby mogło wzrastać w środku.
W codziennym życiu przypominają o tym,
że czasem wystarczy mały znak, aby uwierzyć, że zmiana już się zaczęła.
Z sercem dla Was kochani ♥️
Czasem warto zatrzymać się na dłużej, drodzy.
Zwłaszcza, kiedy spacerujemy po pięknym lesie.
W tym pięknym miejscu – Beaver Trail o którym pisałam Wam w poprzednim poście, jest zbyt dużo piękna, aby nie zauważyć drobnych szczegółów, naszych – leśnych przyjaciół.
Niepozorne drzewko przy ścieżce zwróciło moją uwagę.
Delikatne i ciche jak prawdziwy przyjaciel, który szepcze: ,, Jestem, czuję Cię – możesz do mnie szeptać” I tak zrobiłam.
Drzewko przypominało mi z wyglądu mój mały – cis, który rośnie u mnie w ogrodzie.
Troszkę większy od mojego ale ujmujący za serce.
Nie wołał kolorem, nie imponował wysokością.
A jednak zatrzymałam się przy nim, aby chwilkę pobyć w jego – ciszy.
W tym pięknym miejscu rośnie powoli, jakby wbrew pośpiechowi świata.
I dobrze bo las nie potrzebuje hałasu.
Zwarte, odporne, przyczajone w spokoju leśnej ciszy– przystosowane do wiatru, chłodu i samotności.
Nie potrzebuje uwagi.
Wystarcza mu trwanie.
Patrząc na nie, łatwo zrozumieć, że natura nie zawsze nagradza spektaklem.
Czasem nagradza wytrwałością.
I spokojem, który przychodzi dopiero wtedy, gdy zwalniamy.
Z sercem dla Was prosto z lasu.🌲
Leśni- przyjaciele ❤️