Dziś w ogrodzie zatrzymałam wzrok na brzozie.
W blasku jesieni wyglądała jak dama ubrana w złoto — spokojna, dumna, pogodzona z przemijaniem.
Choć liście powoli opadają, wciąż jest w nich blask i ciepło, jakby natura chciała przypomnieć, że piękno nie znika, tylko zmienia swoje barwy.
Z sercem dla Was – Katarzyna
Każdy poranek to nowa szansa,
by zobaczyć świat w jego
magicznych barwach.
Ucieszyć oczy pięknem – uroczym.
Zachwycić i poczuć, te chwile urocze.
Życia sens, miłości – wdzięk.
Wartość, która uszlachetnia.
Wszystko co ma głęboki sens.
To Dar od Boga
– doceniajmy z wdzięcznością
Z sercem dla Was – Katarzyna
Na brzegu rzeki, gdzie brzozy szumią z wiatrem pięknie,
świat zatrzymał się na chwilkę.
Poranek przywitał Ciebie ciepłym słońcem,
a zieleń, wybornym zapachem, przytuliła.
Gdy to piękno przeszyło Twoje serce,
nadzieja otuliła miłością do życia,
tak, że zachwyt nie znał granic.
Szczęśliwy postanowiłeś podziękować Bogu
za dobroć, którą otrzymujesz każdego dnia,
za łaskę, miłość i prawdę
noszoną w sercu.
Kochać to nie tylko zapewniać o miłości,
to każdego dnia wybaczać, szanować,
po prostu być.
Bo niczym są słowa, jeśli zatracisz ich sens;
jeśli kłamiesz bliźniemu prosto w oczy,
wtedy Twoje słowa są jak brzęczący cymbał —
bez wartości, bez znaczenia.
Jesień pięknymi barwami przywitała.
Spokojna, życzliwa uśmiecha się do nas.
I gdzie nie spojrzysz – dywan z liści utkany.
Jak kwiat kolorowy współgra z drzewami.
Wiatr czule muska gałęzie,
– ciepłe słowa do liści szepcze.
Jesienne słońce promienie – przesłało.
Ptaki śpiewają i tańczą – tak zwiewnie.
Choć czasem chłodno,
– nadal jest pięknie.
I możesz w jednym tym słowie zachwytu.
Wyszeptać – jesteś prawdziwie urocza.
Czasem w deszczu delikatnie zroszona.
A nie raz w słońcu ozdobiona.
Prawdziwa jesień kolorowa.
Mówi się, że miłość jest najpiękniejsza
-na świecie, lecz w tej całej okazałości magii.
Kwiaty z czułością nam zatańczyły.
Piękne i okazałe – falistością
swój urok pokazały.
Nie wiem jak to opisać w tych paru
-słowach. W tym roku swój
urok pokazała ona – Begonia.
Piękna i wyjątkowa niczym bogini róż.
Przypadek ?- Czy może prawdziwy cud..
Cały czas myślę: ,, ludzkość głupotą się zachwyca”
Goniąc za bzdurami tego świata….
Jednak – naprawdę wszelkie wartości..
Nie trzeba szukać w luksusach nicości.
I możesz się śmiać człowieku mały
– tak mijają dni głupoty stałej….
Mądry zawsze odnajdzie przesłanie
Gdzie drzewa szepczą czule i stale…
Gdzie Irysy w balowej sukni zatańczą…
A lawenda zapachem zaśpiewa.
Róże królewską klasę objawią.
Begonie zanucą w cudownej klasie.
Ogród zielenią się zarumieni.
Ptaszki zanucą w przestrzeni.
Tak piękne i majestatyczne
odnajdziesz cuda wieczyste…
W pełnej klasie się nimi zachwycisz.
To właśnie magia chwil
dla szczęśliwych.
Jak kolory światła,
wibrujące w przestrzeni –
motyli świat jest piękny
i nic tego nie zmieni.
Cudowna spójność, magia istnienia…
Motyli świat – w pięknych odcieniach.
Niczym poezja,
ubrana w tkaninę tęczy,
gdy niebo pokrywa
strumień deszczu.
Wystarczy, że przystaniesz
choć na momencik…
Ujrzysz sercem kolory
i bajeczny stan –
otoczony motylim tańcem.
W kroplach rosy… myśl zabłysła — cicha.
Świt drży jeszcze cicho na zielonych rzęsach traw.
Liście akacji zadumane otulone chłodnym dotykiem
kropli jak mgła — nie łzami, lecz darem życia.
Słońce rozświetla wcześnie zielony rytm,
a liście śpiewają melodię ciszy.
Każda kropla jak perła pamięci
odbija niebo i odbicie duszy.
Dar ten – rosa, co wraca każdego ranka.
Spotyka się z czułością akacji i w promieniach słońca
rozpoczyna wspólny taniec.
Zanim dzień powie: „jestem” — w tej jednej chwili
wszystko staje się… prawdziwe.
Dość szybko zapada zmrok
Nikt nie jest tym zaskoczony.
Kolejna piękna noc wkroczyła.
Zmienna, kapryśna i czasem zimna.
Czas inaczej teraz upływa.
Wieczór szybciej nastaje.
Wyraźnie czuć, nadchodzącą zimową aurę.
Jak zatem uśmiech – przywołać na twarzy?
Jak wzniecić płomień – nadziei i marzeń?
W wieczorach można znaleźć – ukojenie.
Wszystko wygląda tak barwnie i pięknie.
Ciemne niebo, a w nich – skłębione chmury.
Wcale ten świat nie jest – taki ponury!
Na niebie gwiazdy, w tle piękny księżyc widać.
Chmury tańczące z wiatrem w klasycznym rytmie…
wszystko wygląda – pięknie, majestatycznie.
W świetle gwiazd i księżyca, nabierasz oddech.
Ukojenie zdobywasz.
Możesz pomarzyć lub prosić o siły.
Możesz to zrobić, człowieku miły.
Kiedy tak stoję i w niebo patrzę,
Wówczas rozumiem – przebieg wydarzeń.
Inaczej życie mogę odebrać,
Lepiej zrozumieć, łatwiej przetrwać.
Gdy kieruję swój głos ku niebu,
Pulsuje ogromna energia.
Dziękuję za każdy piękny wieczór.
Niby tak zwykły, a inny – magiczny.
