Wierzby Ciszy

Wierzby rosły nisko nad wodą, jakby same chciały dotknąć jej tafli.

Ich długie gałęzie poruszały się leniwie, muskane porannym powietrzem, a cisza, która tam panowała, nie była pustką — była miejscem, w którym wszystko mogło się wydarzyć albo nie wydarzyć wcale.

Serafina stała nieruchomo, pozwalając, by świat wokół niej mówił własnym językiem.

Jezioro odbijało długą trawę w miękkim, rozedrganym obrazie, jak nuta przeciągnięta zbyt długo, lecz wciąż czysta.

Akacje błyszczały w promieniach słońca, a światło układało się na liściach tak, jakby znało ich imiona.

Nie było potrzeby się spieszyć.

Czas w tym miejscu nie domagał się decyzji ani odpowiedzi.

Pozwalał trwać — bez lęku, bez oczekiwań, bez konieczności nazywania czegokolwiek.

Serafina czuła spokój, który nie wymagał samotności, lecz jej nie naruszał.

Była częścią krajobrazu, jakby wtopiła się w zieleń i światło, jakby wierzby przyjęły ją pod swoje ciche ramiona.

Powietrze drżało lekko, niosąc ze sobą zapach wilgotnej ziemi i wody.

Każdy oddech był wolniejszy od poprzedniego, a myśl — swobodna, nieskrępowana, błądząca bez potrzeby powrotu.

To było miejsce, w którym serce mogło odpocząć, zanim odważy się poczuć więcej.

Dopiero wtedy, z oddali, pojawiła się obecność, która nie burzyła ciszy.