Niech ten dzień będzie dla Ciebie piękny i wyjątkowy, a spokój zawsze gości w Twoim sercu.
Bo czasem wystarczy filiżanka ulubionego napoju, kilka chwil ciszy i odrobina zieleni za oknem, aby dzień zaczął się spokojnie, piękniej i z nadzieją.
❤️
Życzę Wam tego z całego serca.
🌿
Drodzy, 🌿
Wartościowe rzeczy tworzą się w ciszy i spokoju.
Przez wiele miesięcy, między codziennymi obowiązkami, chwilami zmęczenia, pracą, ogrodem, poezją i zwyczajnym życiem, powstawał projekt szczególnie bliski mojemu sercu.
Poezja towarzyszy mi od najmłodszych lat.
Każda drobna chwila, każda refleksja i każde poruszenie serca budziły potrzebę przelania myśli na papier.
Było to marzenie, które nosiłam w sobie przez wiele lat.
Okoliczności nie zawsze pozwalały mi je realizować tak, jak pragnęłam.
Życie pisało własne scenariusze, a codzienne obowiązki często odsuwały te plany na później.
Dzisiaj wiem jednak jedno z marzeń nie wolno rezygnować.
Nigdy nie wiadomo, kiedy nadejdzie moment, w którym staną się rzeczywistością.
Wytrwałość jest jednym z kluczy do realizacji tego, co naprawdę bliskie naszemu sercu.
Powoli zbliża się chwila, kiedy będę mogła podzielić się z Wami efektem tej pięknej, poetyckiej podróży.
Dziękuję wszystkim, którzy towarzyszą mi na tej drodze. ❤️
Już wkrótce opowiem więcej o tej wyjątkowej historii w kolejnym materiale:
,,Wiersze ukryte w sercu”
📖🌿
Katarzyna Fabczak
Złote Myśli ✨
Drodzy.
Niektóre dni nie proszą o pośpiech.
Nie domagają się wielkich planów ani nie przypominają o obowiązkach.
Zapraszają jedynie do tego, aby na chwilę zwolnić i wsłuchać się w rytm własnych myśli.
Niedziela jest właśnie takim dniem.
To czas, kiedy filiżanka ulubionego napoju smakuje odrobinę lepiej, a promienie słońca wpadające przez okno przypominają, że szczęście często ukrywa się w najprostszych chwilach.
Nie zawsze możemy zmienić wszystko, co dzieje się wokół nas.
Możemy jednak zatrzymać się na moment i dostrzec to, co dobre, jak życzliwe słowo, śpiew ptaków za oknem, zapach kwiatów w ogrodzie czy uśmiech bliskiej osoby.
To właśnie z takich drobnych chwil powstają najpiękniejsze wspomnienia.
Życzę Wam spokojnej niedzieli, pełnej światła, wdzięczności i chwil, które ukoją serce.
A po południu zapraszam Was na kolejne spotkanie z poezją, podczas którego tradycyjnie będzie mi towarzyszył mój wierny przyjaciel Milo. 🐾📖
Z sercem dla Was.
Katarzyna.
❤️
Drodzy.
Przyszedł moment na podsumowanie naszego tygodnia.
Minione dni przyniosły wiele spokojnych chwil, ogrodowych inspiracji oraz kolejnych opowieści, którymi mogłam się z Wami podzielić.
Wśród ogrodowych publikacji szczególne miejsce zajęła rolka „Róże gotowe na bal”. 🥀
Królowe ogrodu zaprezentowały się w pełnym rozkwicie, przypominając, że cierpliwość, troska i czas potrafią przynieść niezwykłe efekty. Towarzyszyły im również lawenda i rozmaryn, które niezmiennie zachwycają swoim urokiem i aromatem.
Na bieżąco dzieliłam się także relacjami z ogrodu, pokazując codzienne zmiany, pojawiające się kwiaty oraz małe ciekawostki, których często nie sposób zmieścić w osobnych postach czy rolkach.
Nie zabrakło również wspólnych treningów z Milo, który jak zawsze wiernie towarzyszył mi podczas codziennych aktywności.
W Złotych Myślach zatrzymaliśmy się przy temacie dobrych myśli o poranku oraz zaufania.
Dla każdego może ono oznaczać coś innego, jednak niezależnie od tego, jak je rozumiemy, często właśnie ono pomaga odnaleźć nadzieję i wewnętrzny spokój.
W Balladzie: „W Ogrodzie Różanym” śledziliśmy dalsze losy Serafiny i Armanda, poznając kolejne fragmenty ich historii oraz emocje, które stopniowo prowadzą czytelników przez świat Dworu i jego tajemnic.
Równolegle na morzu trwała kolejna wyprawa Szafiry i Obsydiana.
Załoga niezmiennie trzyma kurs, a morska opowieść rozwija się, zabierając nas w kolejne miejsca pełne przygód i refleksji.
Na zakończenie tygodnia zaprosiłam Was również do wspólnego oczekiwania na nowy wiersz:
~ „Szept życia”, który z przyjemnością będę dla Was recytować już w tę niedzielę.
Dziękuję za każdą obecność, komentarz, dobre słowo i wspólnie spędzony czas.
❤️
Życzę Wam spokojnego weekendu, wielu pięknych chwil oraz odrobiny czasu na odpoczynek i uśmiech.
Do zobaczenia już wkrótce.
Z sercem dla Was.
Katarzyna.
Armand stał nieruchomo obok najstarszego drzewa.
Przyjaciel milczał.
Nie było już potrzeby słów.
W tym miejscu nawet najprostsze zdania wydawały się zbyt głośne.
Las wyglądał inaczej niż wcześniej.
Powietrze stało się chłodniejsze, a pomiędzy pniami drzew unosiła się cisza, której Armand nie potrafił wyjaśnić.
Nie była to zwykła cisza.
Było w niej coś osobliwego.
Coś, co sprawiało, że człowiek mimowolnie zwalniał krok.
Nagle wiatr ustał.
Całkowicie.
Nie poruszał się ani jeden liść.
Nie skrzypnęła żadna gałąź.
Nawet konie stojące nieopodal zachowywały się
wyjątkowo spokojnie.
Armand wsłuchał się w otoczenie.
I właśnie wtedy odniósł dziwne wrażenie.
Jakby to nie oni obserwowali las.
Jakby to las obserwował ich.
Przez krótką chwilę miał ochotę odwrócić się za siebie.
Sprawdzić, czy rzeczywiście są tutaj sami.
Ale nie zrobił tego.
Po chwili wiatr powrócił.
Delikatnie poruszył gałęziami.
Las znów wydawał się zwyczajny.
A jednak coś się zmieniło.
Armand podszedł bliżej starego drzewa.
Jego wzrok zatrzymał się na korze.
Dostrzegł coś, czego wcześniej nie zauważył.
Niewielki ślad.
Znak.
Nie przypominał zwykłego pęknięcia ani śladu po czasie.
Wyglądał tak, jakby miał swoje znaczenie.
Armand przyjrzał mu się uważnie.
I choć nie potrafił powiedzieć dlaczego, miał wrażenie, że ten znak nie znalazł się tutaj przypadkiem…
— Właśnie dlatego chciałem ci to pokazać. Powiedział cicho przyjaciel.
Armand nie odpowiedział.
Nie potrafił oderwać wzroku od starego drzewa.
A pytań było coraz więcej…
,,Opowieści z Głębin “
🐠
Konik morski płynął tej nocy spokojnie przez błękitne wody oceanu.
Księżyc odbijał się na powierzchni morza, a gwiazdy migotały wysoko nad falami.
Nagle zauważył małą rybkę.
Płynęła powoli.
Nie wyglądała na smutną.
Nie wyglądała też na przestraszoną.
Po prostu była sama.
— Dokąd płyniesz? — zapytał konik morski.
— Nie wiem — odpowiedziała rybka z uśmiechem. — Po prostu przed siebie.
Konik morski zaśmiał się.
— To zabawne. Ja też.
Przez chwilę płynęli obok siebie w ciszy.
Ocean był spokojny.
Nie musieli rozmawiać.
Nie musieli niczego udowadniać.
Po prostu byli obok siebie.
Po pewnym czasie rybka spojrzała na konika.
— Wiesz, czasami myślę, że najpiękniejsze spotkania są właśnie takie.
— Jakie? — zapytał.
— Takie, kiedy ktoś nie próbuje zmieniać naszego kursu.
Tylko płynie kawałek drogi razem z nami.
Konik morski spojrzał na odbicie księżyca.
I pomyślał, że jego nowa przyjaciółka ma rację.
🩵
Bo przyjaźń nie zawsze polega na wielkich słowach.
Czasem wystarczy, że ktoś płynie obok.
Nowy dzień
~Dar błękitnego nieba.
Nowa szansa,
aby zaufać i z nadzieją spojrzeć
w piękne niebo.
Lekkie i spokojne niczym cisza,
która koi dusze…
Gdzie myśl płynie spokojnie,
A serce odpoczywa.
Złote Myśli ✨
Złote Myśli✨
Życie nie zawsze przemawia głośno.
Często przychodzi jak cichy szept…
Szept, który przypomina nam,
aby zatrzymać się na chwilkę.
Bo piękne momenty powstają w codzienności, to właśnie w nich można dostrzec piękno świata, które nas otacza.
🌹
Drodzy.
Już w najbliższą niedzielę zapraszam Was do wysłuchania recytacji mojego wiersza na Facebooku.
📖 „Szept życia”
To kilka chwil zatrzymanych w słowach, które przypominają, jak wiele piękna kryje się w zwyczajnych dniach.
Niech ten dzień i każdy kolejny będzie dla Ciebie spokojny i piękny.
Z sercem dla Was
Katarzyna
❤️
Drodzy.
Jak w każdy poniedziałek, wybrałam się z Milo na nasz wspólny trening.
To plan, którego staram się pilnować, choć nie zawsze jest łatwo.
Czasami brakuje chęci, a czasami pogoda postanawia pokrzyżować plany.
Jednak nawet deszcz nie jest nam straszny.
Cieszę się również, że niektórzy z Was towarzyszą nam podczas tych spacerów.
Na bieżąco staram się pokazywać krótkie filmiki z naszych wypraw na Facebooku , a dziś chciałabym zostawić tutaj kilka spokojnych kadrów.
Ten poniedziałek był inny.
Niby taki sam jak wiele wcześniejszych, a jednak wyjątkowy. Chyba dlatego, że tak naprawdę każdy dzień niesie ze sobą coś nowego.
Podczas zwykłego treningu znów zatrzymałam się, aby spojrzeć na przyrodę.
Za każdym razem jestem pod wrażeniem tego, jak szybko wszystko się zmienia.
Jeszcze niedawno w miejscu, na które spoglądam co tydzień, nie było kwiatów.
Dziś rozkwitają tam róże, a pomiędzy nimi pracowicie uwijają się bąki i pszczoły.
Zatrzymałam się również wśród wysokich traw.
Urosły tak pięknie, że trudno było przejść obok nich obojętnie.
Z oddali ich kolor przypominał delikatny wrzosowy dywan.
Z bliska wyglądały niczym miękki puch, subtelnie oprószony fioletowym brokatem.
Na chwilę zatrzymałam ten obraz.
Dla siebie i dla Was.
Bo czasem to właśnie cisza, zapach i drobne piękno niosą najwięcej spokoju.
Z sercem dla Was.
Katarzyna.
Morze było spokojne.
Zbyt spokojne.
Po wydarzeniach ostatnich dni nikt nie spodziewał się takiej ciszy.
Szafira nie zatrzymała okrętu.
Rozkazała jedynie zwolnić.
Przez krótki moment w wąskim przesmyku pomiędzy górami pojawił się widok, którego się nie spodziewali.
Załoga zgromadziła się na pokładzie.
Stali w ciszy.
Spokojni z pełnym zaufaniem patrzyli w stronę przesmyku, gdzie pierwszy blask wschodzącego słońca rozświetlił ciemne zbocza gór do których się zbliżali.
Nawet najbardziej doświadczeni marynarze patrzyli w milczeniu.
Światło pojawiło się tylko na chwilę.
Jakby góry na moment rozsunęły przed nimi zasłonę.
Obsydian obserwował horyzont.
Potem spojrzał na kompas.
Wyjął go ostrożnie i zmarszczył brwi.
Igła drżała.
Przez chwilę wskazywała jeden kierunek.
Potem drugi.
Następnie zaczęła obracać się powoli wokół własnej osi.
Jakby całkowicie utraciła orientację.
— Kapitanie… — odezwał się cicho ktoś z pokładu.
Szafira spojrzała na kompas.
Nie powiedziała ani słowa.
Statek płynął dalej.
Coraz głębiej pomiędzy kamienne ściany gór.
Przesmyk stawał się coraz węższy.
Góry otaczające przesmyk wydawały się coraz bliższe.
Jakby kamienne ściany powoli przesuwały się ku sobie, gotowe w każdej chwili zamknąć przejście za ich rufą.
Nikt nie wypowiedział tego głośno, ale wielu marynarzy miało wrażenie, że wpływają do miejsca, które niechętnie wpuszczało obcych.
Nagle…
Kadłub zadrżał.
Jakby coś dotknęło go pod powierzchnią wody.
Statek lekko przechylił się na bok.
Niezbyt mocno.
Ale na tyle wyraźnie, że kilku marynarzy odruchowo chwyciło liny.
Na pokładzie zapadła cisza.
— Pełna gotowość! — rozkazała Szafira.
— Utrzymać kurs! — donośnym głosem powtórzył Obsydian, stając przy sterze.
Załoga natychmiast zajęła swoje stanowiska.
Wszyscy skupili wzrok przed sobą.
I wtedy rozległ się krzyk jednego z marynarzy.
— Kapitanie! Coś nad przesmykiem !
W jednej chwili wszystkie spojrzenia skierowały się ku przesmykowi.
Szafira odwróciła się natychmiast.
Obsydian również uniósł wzrok znad steru.
Jednak jedyne, co dostrzegli, to ciemność…, która zasłoniła niebo.
Ciężkie chmury ponownie zasłoniły przejście pomiędzy górami.
A przez krótką chwilę wydawało się, że ktoś lub coś próbowało zwrócić ich uwagę.
Lecz teraz nie było tam nic.
Tylko skały.
Morze.
Cisza.
I statek, który płynął dalej….
⚓️